Babalık Testi Sonucu Şoku
Gidişi beni her zamankinden daha yalnız bıraktı; uykusuz geceler, bebek bezleri ve onun sözlerinin yankılandığı bir girdabın içinde hapsolmuştum. Kız kardeşim Ebru, her gün yanıma gelerek ben doğumun etkilerinden kurtulmaya çalışırken Zeynep’in bakımında bana yardım etti. Kerem’in yokluğunun bende yarattığı tahribatı görebiliyordu ve öfkeden deliye dönmüştü. "Bunu yaptığına inanamıyorum," diye gürledi bir akşam Zeynep’i uyuturken. "Ailesinin dizinin dibinde saklanacağına burada, senin yanında olmalıydı." Yorgunluğun üzerime çöktüğünü hissederek iç çektim. "Ne oldu anlamadım. Sanki başka biri oldu Ebru. Hastanedeki o adamı tanıyamadım bile." Ebru elini teselli edercesine omzuma koydu, ben de titrek bir nefes bıraktım. Ebru her zaman dayanağım olmuştu ama o bile Kerem’in ithamlarının kalbimde açtığı yarayı iyileştiremezdi. Onun şüpheleri yetmezmiş gibi, gidişinden bir hafta sonra kayınvalidem aradı. Beni veya bebeği sormak, belki destek olmak için aradığını ummuştum. Ama telefonu açar açmaz sözleri bıçak gibi saplandı. "Canan," dedi sertçe, "Şu babalık testi meselesini duydum. Şunu iyi bil ki; eğer o test bebeğin Kerem’den olmadığını söylerse, seni hiçbir şeysiz bırakırım! Seni donuna kadar alıp bitirmek için elimden geleni yaparım!" Düşmanlığı karşısında donup kalarak telefonu sıktım. "Müzeyyen Hanım, ciddi olamazsınız. Zeynep Kerem’in kızı ve ben ona zarar verecek hiçbir şey yapmam," diyebildim sesim titreyerek. "Bana açıklama yapma!" diye çıkıştı. "Testin ne diyeceğini göreceğiz. O zamana kadar, eğer yalan söylüyorsan ailemizden tek kuruş alabileceğini sanma!" Ardından telefonu yüzüme kapattı; şoktan uyuşmuş halde kalakaldım. Her zaman iyi bir ilişkimiz olduğunu ve bana saygı duyduğunu sanmıştım. Ama şimdi, aniden kendi ailemde kalma mücadelesi veren bir düşman ilan edilmiştim. Hemen ardından Ebru’yu aradım, konuşmayı anlatırken gözyaşlarımı tutmakta zorlanıyordum. "Şimdiden avukatlarla, parayla tehdit ediyor," dedim sesim çatallanarak. "Aldattığımı düşünüyor Ebru." Ebru’nun çenesi kasıldı. "İnanılır gibi değil. Yanlış hiçbir şey yapmadın Canan. Bırak yapsınlar testi. Zeynep’in Kerem’in kızı olduğu kanıtlandığında, laflarını yutmak zorunda kalacaklar." Ama ben o kadar emin değildim. Test her şeyi açıklığa kavuştursa bile, Kerem ile hiçbir şey eskisi gibi olabilir miydi? Nihayet, bir asır gibi gelen ama aslında sadece birkaç hafta süren o bekleyişin ardından eşim aradı. Dün test sonuçlarını aldığımızda sesinde en ufak bir sıcaklık yoktu: "Sonuçlar çıktı." Akşamüzeri sonuçları beraber okumak için eve geldi; yüzünde kararlılık ve korkuya yakın bir ifade vardı. Oturma odasına oturduk, o zarfı açarken kalbimin atışını boğazımda hissedebiliyordum. Kağıdı sessizce inceledi; yüzündeki gerginliğin yerini şaşkınlıktan fal taşı gibi açılmış gözlere bıraktığını izledim. Ağzı bir karış açık kaldı, okuduklarına inanamayarak bakakaldı... Haftalardır süren ihanete uğramışlık hissinin verdiği öfkeyle, "Sana söylemiştim," dedim. Kendimi tutamayarak acı bir kahkaha attım. Bana yaşattığı her şeyden, o yaralayıcı suçlamalardan sonra istediği cevabı almıştı ve sonuç tam da başından beri söylediğim gibiydi!