Bekar bir anne gece uçuşunda yorgunluktan uyuyakaldı
Adam hafifçe gülümsedi. — Çok fazla yeğenim var. Bazen bebekler aynı sesi duymaktan yorulur. Bu sizin suçunuz değil. Bu son cümle Elif’in bütün savunmasını yıktı. Bu sizin suçunuz değil. Bunu ona en son ne zaman birinin söylediğini hatırlamıyordu. Kararsız kaldı. Bir yanı kızını bir yabancıya vermekten korkuyordu. Diğer yanı ise tükenmek üzereydi. Zeynep yeniden ağladı. Adam dikkatlice kollarını uzattı. — Sadece siz isterseniz. Elif bebeğine baktı. Rahatsız yolculara baktı. Telefon ekranında hâlâ duran acımasız mesaja baktı. Sonunda titreyen elleriyle Zeynep’i adamın kollarına bıraktı. O anda bütün kabin sessizleşmiş gibiydi. Çünkü küçük Zeynep, yabancının kucağına geçer geçmez ağlamayı bıraktı. Elif gözlerine inanamadı.Ve aslında yaşanacak olanların henüz başlangıcı olduğunu bilmiyordu… Bölüm 2 Elif birkaç saniye boyunca sadece baktı. Zeynep gerçekten susmuştu. Küçük kız, az önce bütün kabini ayağa kaldıran o bebek, şimdi yabancının omzuna başını yaslamıştı. Adam hafifçe sırtını sıvazlıyor, kulağına neredeyse duyulmayacak kadar alçak sesle bir ninni mırıldanıyordu. Kabindeki insanlar şaşkınlıkla birbirlerine baktılar. Az önce şikâyet eden kadın sessizleşmişti. Arka sıradaki adam kulaklığını yeniden taktı. Kabin görevlisi bile rahatlamış görünüyordu. Ama Elif’in gözlerinden yaşlar süzülmeye başladı. Yorgunluktan. Aşağılanmaktan. Ve bir yabancının ona, kendi ailesinden daha fazla merhamet göstermesinden. Adam bunu fark etti. — Biraz dinlenin, dedi yumuşak bir sesle. — Hayır… sorun değil… — Son ne zaman uyudunuz? Elif cevap veremedi. Çünkü hatırlamıyordu. Adam hafifçe gülümsedi. — Ben buradayım. Merak etmeyin. Bir dakika sonra Elif’in gözleri kapanmaya başladı. İstemiyordu. Ama bedeni artık direnemiyordu. Başını koltuğa yasladı. Ve hayatında ilk kez bir yabancıya güvenerek uykuya daldı.