Cumartesi sabahı saat altıda tekrar gelin

Minibüsün sürücü kapısı açıldığında orta yaşlı bir kadın indi. Üzerinde lacivert bir hırka vardı. Bagajdan katlanır bir el arabası çıkardı. Arka kapıdan yaşlı bir kadınla baston kullanan bir adam indi. İkisi de babamı görünce gülümsedi. Minibüsü kullanan kadın seslendi. 'Cevat Amca, bugün biraz kalabalık geldik!' Babam kovasını yere bıraktı. 'Ne güzel. Fasulyeler sizi bekliyordu.' Denetçi Oktay, minibüse ve bahçedeki insanlara şaşkınlıkla baktı. Evrak panosunu kolunun altına sıkıştırdı. 'Cevat Bey, bu insanlar kim?' Babam sakinlikle cevap verdi. 'Komşularım.' 'Baba, bunların çoğunu hayatımda görmedim,' dedim. Babam gülümsedi. 'Senin görmediğin insanlar da komşumuz olabilir Tülin.' Minibüsten inen kadın yanımıza geldi. Adının Sema olduğunu, yakındaki bir dayanışma mutfağında gönüllü çalıştığını söyledi. Elindeki defteri açtı. Sayfalarda tarihler, sebze miktarları ve teslimat kayıtları vardı. 'Cevat Amca üç yıldır her cuma bize sebze getiriyor. Domates, patates, fasulye... Ne topladıysa ihtiyaç sahipleriyle paylaşıyoruz.' Cuma sabahları babamın nereye gittiğini o anda anladım. Ben yalnızlığından kaçmak için dolaştığını sanırken o başkalarının sofralarına yetişmeye çalışıyormuş.Sema devam etti. 'Buradakilerin bir kısmı mutfağımızda çalışıyor. Bazıları da sebzelerini kendileri topluyor. Cevat Amca kimseye neden geldiğini sormuyor.' Bahçedeki insanlar düzenli çalışıyordu. Sebzeleri dikkatlice topluyor, kasalara yerleştiriyor, miktarlarını kaydediyorlardı. Kimse bitkilere zarar vermiyordu. Oktay fasulye sıralarının arasına yürüdü. Küçük ahşap levhalarda ürün adları ve ekim tarihleri yazıyordu. 'Bunları siz mi hazırladınız?' Babam başını salladı. 'Çoğunu ben yazdım. Geçen yıl gözlüğümü kaybedince bir arkadaş yeniden yazdı.' Herkes güldü. Oktay da gülümsedi fakat ardından ciddileşti. 'Burada güzel bir dayanışma var. Ancak şikâyetin konusu yalnızca sebzelerin kimlere verildiği değil. Alanın kullanımını da değerlendirmem gerekiyor.' Babam sakince karşılık verdi. 'Biliyorum evlat. Senden kararını değiştirmeni değil, önce burayı görmeni istedim.' O anda babamın amacını anladım. Kimseyi utandırmak veya tartışma çıkarmak istemiyordu. Yıllardır sessizce yaptığı işin görülmesini istiyordu. Tam o sırada Gürhan verandadan bağırdı. 'Burası mahalle, pazar yeri değil! Her hafta böyle kalabalık mı olacak?' Babam başını kaldırdı.

Diğer Tarifler