Down Sendromlu İkiz Kızlarım Olduğunda Eşimin Ailesi Bize Sırtını Döndü

'Ama o gece verdiğim kararın yıllar sonra kayınvalidemin kapısına kadar uzanacağını, hatta onu kendi evinden çıkaracak olayların başlangıcı olacağını henüz bilmiyordum.'

Hastaneden taburcu olduğumuz gün kayınvalidem bizi karşılamaya gelmedi.

Koral'ın babası da telefonlarımızı açmadı.

İlk zamanlar bunun geçici bir kırgınlık olduğunu düşündüm. Sonuçta Ekin ve Çisem onların torunlarıydı. Belki zamanla yaptıkları yanlışı anlayacaklardı.

Fakat haftalar geçti, kimse aramadı.

Kızlarımız üç aylık olduğunda Koral, annesini son kez aradı.

'Anne, kızların fotoğraflarını gönderdim. Hiç bakmadın mı?'

Kayınvalidemin cevabını telefonun diğer ucundan duydum.

'Koral, bu konuyu artık kapatalım. Bizim akrabalarımıza anlatacak hâlimiz yok.'

O gün eşimin yüzündeki kırgınlığı hiç unutmadım.

Telefonu kapattıktan sonra kızlarının yanına oturdu ve uzun süre konuşmadı.

Akşam bana dönüp yalnızca şunu söyledi:

'Biz dört kişilik bir aileyiz, Duygu. Bundan sonra kimseye kendimizi kabul ettirmeye çalışmayacağız.'

Hayatımız kolay değildi.

Kızlarımızın düzenli doktor kontrolleri, gelişim değerlendirmeleri ve erken destek programları vardı. Bazı günler sabah hastaneye gidiyor, öğleden sonra evde onların bakımını üstleniyorduk.

Koral bir lojistik şirketinde çalışıyordu. Ben ise hamileliğimden önce küçük işletmelere internet üzerinden satış danışmanlığı yapıyordum.