Eşim Vefat ettikten sonra
Köy yolunda ilerlerken, içimde bir acayip his vardı. Hem damadımla bu kadar içten bir plan yapmış olmanın verilen heyecan hem de kızım Leyla’ya bir şey saklıyor olmanın oluşturduğu hafif bir suçluluk duygusu… Ama sonra düşündüm; damadım Murat, yalnızca biraz baş dinlemek istiyordu. Hem onunla sohbet etmek, güldüğümüz o anları paylaşmak bana da iyi gelmişti. Köyün dışındaki eve vardığımda, Murat beni güler yüzle karşıladı. “Nermin anne, hoş geldin! Yolculuğun rahat geçti mi?” diye sordu. Evin huzurlu, sakin atmosferi anında ilgimi çekmişti. Şehir hayatının karmaşasından uzak, doğanın kucağında bir yer… Bu farklılık aslında bana iyi gelecekti. Oturduk, çay yaptık ve keyifle sohbet etmeye başladık. Murat, iş yerinde yaşadığı zorluklardan bahseder iken, ben de eşimi kaybettikten sonra hissettiğim boşluktan söz ettim. Onunla bu kadar açık bir şekilde konuşabileceğimi hiç düşünmemiştim. O da bana saygıyla dinliyor, zaman zaman espriler yaparak bölgeı yumuşatıyordu. Gülmek aslında iyi geliyordu, o anda hayat sürdüğümüz her şey çok natural ve masumdu. Ama sonra, akşam üzeri hava kararmaya başladığında içime bir huzursuzluk çöktü. Kızım Leyla aklımdan çıkmıyordu. Belki de bana kızacağını, bu hali hatalı anlayacağını düşünerek mi bu kadar tedirgindim bilmiyorum. Damadım, bakışlarımı fark etmiş olmalı ki “Nermin anne, bir şey mi düşündün? Keyfin mi kaçtı?” diye sordu.“Yok Murat, yalnızca Leyla’yı düşünüyorum. Bize kızar mı diye endişelendim,” dedim hafif bir gülümsemeyle. “Üzülme Nermin anne, Leyla’ya biraz zaman tanı. O her şeyi denetim etmeyi seven biri, ama zaman amacıylade daha rahat olur, eminim,” dedi. Bu sözleri beni biraz rahatlattı. Murat’la her sürete gibi sohbet ettik, güldük, anılarımızdan bahsettik. Gece ilerledikçe, içimde acayip bir his büyüyordu. Sanki burada olmam bir şeyleri değiştirecek gibiydi. Dışarıda yel hafif hafif esiyordu, içerideki huzurlu bölge ise her şeyi daha da acayip kılıyordu. O an, Murat’ın gözlerinde bir parıltı gördüm. Önce bir şey söylemedi, ama sonra derin bir soluk aldı ve gözlerime baktı. “Nermin anne, sana bir şey itiraf etmem gerek,” dedi usulca.