EŞİMİN VEFATINDAN SONRA YENİDEN EVLENDİM
"Mükemmel olmak zorunda değilsin," dedim yumuşakça. "Sadece yanında olman yeterli." "Hep annemi düşünüyorum," diye itiraf etti Emel, pencere önündeki sedire çökerek. "Onun için her şey kusursuz olmalıydı. Bu oda üzerinde çalışmaya başladığımda, farkında bile olmadan onun gibi davranmaya başladığımı fark ettim. Sert olmak, düzeni korumak..." Kusursuz dizilmiş kitapları ve özenle yerleştirilmiş resim malzemelerini işaret etti. "Bu mükemmel alanı yaratmaya o kadar odaklanmıştım ki, çocukların dağınıklığa, dondurmaya ve saçma hikayelere ihtiyacı olduğunu unuttum." Emel’in yanaklarından yaşlar süzüldü. "Onun en çok ihtiyacı olan şeyin sadece... sevgi olduğunu unuttum. Basit, her günkü sevgi." Ertesi akşam Elif’i tavan arasına çıkardık. Emel yanına diz çökene kadar arkamda saklanıp çekingen davrandı. "Elif, son zamanlarda sana karşı bu kadar sert olduğum için çok özür dilerim," dedi Emel. "İyi bir anne olmak için o kadar çok çabaladım ki, sadece... senin yanında olmayı unuttum. Sana özel bir şey göstermeme izin verir misin?" Elif, merakı korkusuna baskın gelerek arkamdan başını uzattı. Odayı gördüğünde Elif’in ağzı hayretle açıldı. "Bu... bu benim için mi?" diye fısıldadı. Emel, gözleri parlayarak başını salladı. "Hepsi senin için. Ve söz veriyorum, bundan sonra odanı birlikte toplayacağız ve belki... belki birlikte kitap okurken dondurma da yeriz?" Elif uzun bir süre ona baktı, sonra kendini Emel’in kollarına attı. "Teşekkür ederim yeni anneciğim. Çok sevdim." "Burada çay partileri yapabilir miyiz?" diye sordu Elif, çoktan küçük masaya doğru yönelerek. "Gerçek çayla mı?" Emel gülerek, "Sıcak çikolatayla," diye düzeltti. "Ve kurabiyelerle. Bol bol kurabiyeyle." O gece daha sonra Elif’i yatağına yatırırken beni yanına çekti ve fısıldadı: "Yeni annem hiç de korkutucu değilmiş. O çok iyi biri." Alnından öptüm, şüphelerimin son kalıntılarının da yok olup gittiğini hissediyordum.