Evladım, sen bana bugün sadece ekmek değil umut verdin
Bir zamanlar büyük bir şehirde yaşayan fakir bir adam vardı. Günlerce iş arıyor ama bir türlü istediği kazancı elde edemiyordu. Evinde hasta bir annesi ve küçük çocukları vardı. Her gece ellerini açıp Allah’a: “Ya Rabbi, bana da bol rızık ver.” diye dua ediyordu. Bir gün çarşıda yürürken çok zengin bir tüccar gördü. Adamın dükkânları, altınları, hizmetçileri vardı. Fakir adam içinden: “Demek ki Allah en çok onu seviyor…” diye geçirdi. O gece üzüntüyle uyudu. Sabah erkenden kalkıp iş aramak için şehrin dışına doğru yürüdü. Yol kenarında yaşlı bir dilenci gördü. Adam titriyordu ve günlerdir aç olduğu belliydi. Fakir adam cebini yokladı. Sadece bir parça ekmek ile son parasının kaldığını fark etti. Bir an durdu. “Ben zaten muhtacım.” diye düşündü. Ama sonra vicdanı ağır bastı. Ekmeği ve cebindeki son parayı yaşlı adama verdi.