Havalimanında, gelinimi torunumla

Havalimanında, gelinimi üç eski valizin yanında, metal bir bankta otururken ve torunumu göğsüne sıkıca bastırmış halde buldum. Gözlerinde yaşlarla bana baktı ve fısıldadı: “Senin ailene ait olmadığımı söyledi.” Sakince gülümsedim ve “Arabaya geç,” dedim. Bu ailede gücün aslında kimin elinde olduğunu nihayet öğrenmesinin vakti gelmişti… İstanbul Havalimanı’nın o soğuk ve uğultulu atmosferi bana genellikle bir kontrol duygusu verirdi ama o sabah dehşete yakın bir şok yaşatmıştı. Londra'daki üç haftalık yorucu bir ekonomi zirvesinden henüz yeni dönmüştüm ve özel şoförümün beni gelen yolcu bölümünde karşılamasını bekliyordum. Bunun yerine, bagaj alım alanına doğru yürürken oturma alanının yakınında solmuş bir kot ceketin karaltısı ilişti. Üç hırpalanmış valizin üzerine kapanmış bir hâlde oturan kişi gelinim Leyla'ydı. Dört yaşındaki torunum Ali, ağlamaktan lekelenmiş yanaklarıyla omzuna yaslanmış, kollarında uyuyordu.Yüreğim anında sıkıştı. Leyla'nın normalde bizim Riva'daki aile çiftliğinde güvende olması gerekiyordu. Oğlum Levent bir yıl önce askeri bir eğitim kazasında trajik bir şekilde şehit olduğundan beri, Leyla ile Ali'yi korumayı kendime mutlak bir görev edinmiştim. Çantamı bankın yanına bırakıp hızla yanlarına doğru ilerleyerek, “Leyla?” diye seslendim. Önce irkildi, beni tanımadan önce yüzünde büyük bir korku belirdi. Gözlerimiz buluştuğu an solgun yanaklarından aşağı gözyaşları süzülmeye başladı. Çaresizce onları silmeye çalıştı. “Rıza Bey… Sizin burada ne işiniz var?” diye fısıldadı titreyen bir sesle. “Yarına kadar dönmeyeceğinizi sanıyordum.” Önünde diz çöküp Ali'nin yumuşak saçlarını alnından şefkatle geriye doğru tarayarak, “Toplantılarım erken bitti,” dedim. “Neler oldu Leyla? Neden tüm bu valizlerle buradasınız?” Elinde buruşmuş bir zarfı sıkı sıkı tutarken titriyordu. “Görümceniz, Bahar Hanım… Bu sabah iki güvenlik görevlisiyle müştemilata geldi. Daha ben uyanmadan eşyalarım toplanmıştı bile. Elime de memleketim Konya'ya gidiş için tek yön bir bilet tutuşturdu.” Leyla tekrar ağlamamak için yutkundu. “Bana, artık Levent olmadığı için aile soyadı üzerinde hiçbir yasal hakkım olmadığını söyledi. Sizin bu yüksek sosyete dünyanıza uymadığımı söyledi. Ailenin itibarını zedeleyen bir yükten ibaret olduğumu ve Ali'nin benim gibi 'alt tabaka' birinin etkisi olmadan çok daha iyi yetiştirileceğini söyledi.” İçimden soğuk ve kör edici bir öfke dalgası yükseldi. Bahar her zaman katlanılmaz bir elitist olmuştu; fakat oğlumun ölümünü fırsat bilerek yaslı bir dulu ve çocuğunu sürgüne göndermeye kalkışması affedilemezdi. Benim uzakta olmamı fırsat bilerek ailemizi kendi zalim zihniyetine göre yeniden şekillendirme hakkını kendinde görmüştü. Yüzümdeki ifade tamamen donuklaşırken yavaşça ayağa kalktım. Ağır valizleri Leyla’nın ellerinden aldım ve doğrudan gözlerinin içine baktım. Sesimdeki çelik gibi sert tonu gizlemeden, kısık bir sesle, “Arabaya geç, Leyla,” dedim. “Bahar'ın bu ailedeki gerçek gücün kim olduğunu öğrenme vakti geldi…”

Diğer Tarifler