Hayatım boyunca şanslılardan biri olduğumu düşünmüştüm
Kutuyu eşimin hazırlamış olmasına inanmak istemedim. Serra hep günün küçük mutluluklarını paylaşan biriydi; ölümü planlayıp geride notlar bırakacağını düşünmek uzak bir ihtimal gibiydi. Yine de kutudaki mühürler taze görünüyordu. İçimde bir merak, bir korku ve büyük bir suçluluk karışımıyla mühürü bozup kapağı açtım. İçeride küçük zarflar, zarifçe katlanmış bir mektup ve eski usul bir ses kayıt cihazı vardı. Zarfların üzerinde çocukların isimleri, birinin üzerinde de benim adım yazılıydı. Serra’nın hatemiyle yazılmış notların kokusu, hafifçe sayfalara sinmişti—sevdiği gül kokusunun izleri gibi. Elleri titreyerek benim için yazdığı mektubu açtım. Satırlar, bana ve çocuklara yönelikydi; alışılmadık bir açıklık ve sükûnetle doluydu. Serra, ölüm olasılığından söz etmeden önce bize nasıl yaşanacağını öğretmiş gibiydi: kederi paylaşmak, yemek masasında her hafta birlikte olmak, doğum günlerini şarkıyla kutlamak, birbirimize acı da olsa doğruları söylemek. Cihazın üzerindeki küçük düğmeye bastığımda Serra’nın sesi odaya yayıldı. Tıpkı benimle konuşur gibi, her kelime anlaşılır, yumuşak ama kararlıydı. Çocuklara hitaben birkaç kaydı da vardı; Elif’e, Zeynep’e, Aylin’e, Kerem’e ayrı ayrı dileklerini ve küçük öğütlerini saklamıştı. Her bir kayıt, odada ağır bir şeyin hafiflemesine neden oldu. Çocukların isimleri anıldıkça gözlerinde ilk kez bir huzur kıvılcımı gördüm. Ancak kayıtlardan birinde Serra’nın sesi değişti; bir an durdu, sonra fısıldar gibi konuştu: “Bunların hepsi teselli için değil. Sana söylemem gereken başka bir şey var, Murat.” Ellerim buz kesti. Cihazın sonundaki mesaj bir sırrı andırıyordu: Serra, birkaç ay önce ufak ama hayati bir yüzde farkla alınabilecek bir karar vermişti—ve bu kararın bizim hayatımızı şekillendireceğini söylüyordu. Sözlerinin ardında bir ağırlık, aynı zamanda serinkanlı bir kararlılık vardı. Kayıtta Serra, bizi korumak istediğini, bazı gerçekleri bize söyleyemediğini ama artık korkularının gölgesinde kalmamızı istemediğini ifade ediyordu. O an anladım ki kutunun içine sadece teselli mektupları değil, aynı zamanda yaşamımızı yeniden kurmamı sağlayacak bir rehber saklıydı.