İki yıl boyunca yaşlı komşuma yemek götürdüm
Fotoğrafı dikkatlice çevirdim. Ve gördüğüm şey karşısında nefesim kesildi. Fotoğrafta genç bir kadın vardı. Kucağında birkaç aylık bir bebek tutuyordu. Kadının yüzünü tanımamak mümkün değildi. Annemdi. Yirmi yaşında kaybettiğim annem… Yanında ise Hatice Hanım duruyordu. Gençti. Saçları simsiyah, yüzünde bugün bile hatırladığım o mahcup gülümseme vardı. İkisi birbirine sarılmıştı. Ama beni asıl sarsan fotoğrafın arkasındaki yazıydı. Titrek bir el yazısıyla şunlar yazılmıştı: “Canım kızım, Elif’imizi sana emanet ediyorum. Bir gün büyüdüğünde ona neden uzak kaldığımı anlatırsın. Ne olur, onu yalnız bırakma.” Fotoğraf elimden düşecek gibi oldu. — Bu… Bu nasıl mümkün olabilir? Apartman yöneticisi Mehmet Amca yanıma yaklaştı. — Ne oldu kızım? Cevap veremedim. Yatağın üzerindeki zarflara baktım. Hepsinde benim adım vardı. Elif. Elif. Elif. Demek Hatice Hanım beni tanıyordu. Sadece komşusu olduğum için değil. Çok daha önceden… Titreyen ellerimle en üstteki zarfı açtım. “Sevgili Elif’im, Biliyorum, şu an kafanda binlerce soru var. Belki de bana kızacaksın. Haklısın. Sana iki yıl boyunca kapımı açmadım. Her gelişinde seni kapının eşiğinde beklettim. Bana neden güvenmediğini düşündüğünü de biliyorum. Ama sana anlatmam gereken şeyler var. Önce şunu bilmeni istiyorum. Annen, benim öz kızımdı. Ben senin anneannenim.” Dizlerimin bağı çözüldü. Yatağın kenarına oturdum. Anneannem… Hayatım boyunca hiç tanımadığım, varlığından bile haberdar olmadığım anneannem… İki yıldır her akşam kapısına yemek götürdüğüm kadınmış. Gözyaşlarım mektubun üzerine damladı. Okumaya devam ettim. “Annenin adı Zeynep’ti. Genç yaşta sevdiği adama kaçtı. Ben o evliliğe karşı çıkmıştım. Çok büyük bir hata yaptım. Ona kızdım. Gururumu sevgimin önüne koydum. Sonra sen doğdun. Annenle yeniden barışmak istedim. Ama hayat bazen insana ikinci bir şans vermiyor. Babanla yaşadığı sorunları öğrendiğimde çok geçti. Annen hastalandığında bana haber göndermişti. Hastaneye yetiştim. Seni son kez kucağıma verdi. O gün senden bir söz aldı. Seni asla yalnız bırakmayacaktım.” Ağzımı kapattım. Annemin ölümünü hatırladım. O gün hastanede yalnızca bir hemşire vardı. Babam ortalarda yoktu. Benim bildiğim, annemin arkasından ağlayan hiç kimse olmamıştı. Meğer birisi varmış. Hem de iki sokak ötede… Mektubun son satırlarına geldim. “Elif’im, sana her şeyi anlatacağım. Ama önce ahşap kutuyu aç. İçindeki evraklar, neden sustuğumu da gösterecek.” Başımı kaldırıp yatağın yanındaki küçük ahşap kutuya baktım. Mehmet Amca’ya döndüm. — Mehmet Amca, şu kutuyu açmam gerekiyor. — Anahtarı var kızım. Yanında duruyor. Altın renkli eski anahtarı aldım. Kutunun kilidine yerleştirdim. Bir tık sesi duyuldu. Kapak açıldı. İçinde banka hesap dökümleri, tapu fotokopileri, birkaç eski mektup ve kalın bir dosya vardı. En üstteki belgede kendi adımı gördüm. Elif Yılmaz. Altında ise bir banka hesabı bulunuyordu. Hesap hareketlerini inceledim. Her ay düzenli olarak para yatırılmıştı. Yıllardır. Üniversite masraflarımın bir kısmı. İlk işime başladığım dönemde gönderilen küçük miktarlar. Annemin ölümünden sonraki yıllarda hesabıma yatırılan paralar… Hepsi belgelenmişti. Ama ben bu paraların hiçbirini almamıştım. — Bu paralar kimin hesabından gelmiş? Mehmet Amca belgeleri eline aldı. — Hatice Hanım’ın olabilir mi? Dosyanın içindeki dekontlardan birini çevirdim. Gönderen: Hatice Yılmaz. Yılmaz… Benim soyadım. Kalbim hızla çarpmaya başladı. Bir sonraki belgeye baktım. Bir banka yazısıydı. Hatice Hanım, yıllar önce benim adıma bir birikim hesabı açmıştı. Hesapta biriken paralar ve faizleriyle birlikte önemli bir miktar oluşmuştu. Yanında ise bir not vardı: “Elif’in hakkı olan hiçbir şeyi başkasına vermeyeceğim.” Tam o sırada kapının önünden sert ayak sesleri geldi. Ardından bir kadın sesi duyuldu. — Bu odada ne yapıyorsunuz siz? Başımı çevirdim. Cenazede beni küçümseyerek süzen şık giyimli kadın kapıda duruyordu. Yanında iki kişi daha vardı. Hatice Hanım’ın kızı olduğunu sonradan öğrendiğim Nermin Hanım ve gelini. Nermin Hanım doğrudan yatağa baktı. Sonra ellerimdeki dosyayı gördü. Yüzü değişti. — O dosyayı nereden buldun? Ayağa kalktım. — Yatağın üzerindeydi. — Bırak onu. — Neden? Kadın bir adım yaklaştı. — Annemin özel eşyaları bunlar. Sana ne oluyor? İçimde bir şey koptu. İki yıl boyunca Hatice Hanım’ın kapısını çaldığımda hiçbiriniz ortada yoktunuz. Bir tabak çorba götürdüğümde hiçbiriniz onu merak etmediniz. Şimdi ise bir dosya gördüğünüz anda hepiniz buradasınız. Nermin Hanım dişlerini sıktı. — El alem ne der biliyor musun? Yaşlı bir kadının ölümünden sonra evine girip evraklarını karıştırmışsın. Ailemizin adını lekeliyorsun. Acı acı güldüm. — Ailenizin adını ben mi lekeliyorum? Kadın sustu. Elimdeki banka dökümünü kaldırdım. — Bu hesap ne? Nermin Hanım’ın gözleri belgeye takıldı. — Ver onu! — Bu para neden benim adıma yatırılmış? — Annemin parası. İstediği gibi kullanır. — O zaman neden benim adıma açılmış? Bu kez yanındaki gelin konuştu. — Hatice Hanım yaşlıydı. Ne yaptığını bilmiyordu. Herhalde birileri onu kandırdı. Mehmet Amca araya girdi. — Hatice Hanım’ın aklı son gününe kadar yerindeydi. Ben onu sizden daha iyi tanıyorum. Kadın ona ters ters baktı. — Sen karışma Mehmet! Ama Mehmet Amca ilk kez geri adım atmadı. — İki yıldır bu kadının kapısına yemek getiren Elif’ti. Siz ne zaman geldiniz? Cenazede! Odadaki sessizlik ağırlaştı. Ben dosyanın içindeki başka bir kâğıdı çıkardım. Bu, bir taşınmazın tapu kaydıydı. Üsküdar’daki 302 numaralı dairenin tapusuydu. Altında Hatice Hanım’ın imzası vardı. Bir de noter tarafından hazırlanmış vasiyet belgesi… Belgede Hatice Hanım’ın dairesini ve kendisine ait birikimlerin büyük bölümünü bana bıraktığı yazıyordu. Nermin Hanım’ın yüzü bembeyaz oldu. — İmkânsız! — Neden imkânsız olsun? — Annem böyle bir şey yapamaz! — Yapmış. Kadın ellerini saçlarına götürdü. — O kadın aklını kaybetmişti! Sen ne yaptın anneme? İki yıl boyunca kapısına yemek götürerek kendini ona sevdirdin, değil mi? Bu sözleri duyunca içimdeki son merhamet kırıntısı da kayboldu. — Ben ona yemek götürdüm. Siz ise ondan para götürmüşsünüz. Nermin Hanım bir an dondu. Dosyanın içinden çıkan eski beyaz zarfı masaya koydum. Üzerinde şu yazıyordu: “Hatice Hanım’ın banka işlemleri.” Zarfı açtım. İçinde para çekme belgeleri ve banka dekontları vardı. Bazı tarihlerde Hatice Hanım’ın hesabından yüksek miktarda para çekilmişti. İşlemlerin yanında Nermin Hanım’ın imzası bulunuyordu. Bir de el yazısıyla yazılmış küçük bir not: “Annemin bakım masrafları için aldım.” Oysa aynı döneme ait başka bir kâğıtta Hatice Hanım’ın kendi el yazısıyla şu cümle vardı: “Bakım masrafı diye aldıkları paranın hesabını kimseye veremiyorum. Bana bir tas çorba getiren Elif’e bile anlatmaya utanıyorum.” Gözlerimi kapattım. Demek kapısını açmamasının bir nedeni vardı. Benden utanmıyordu. Bana acılarını göstermek istemiyordu. Nermin Hanım belgeleri elimden almaya çalıştı. — Bunların hiçbirinin mahkemede değeri yok! Elimi geri çektim. — O zaman mahkemede açıklarsınız. — Bizi tehdit mi ediyorsun? — Hayır. Hakkımı arıyorum. Kadın bir anda bağırmaya başladı. — Sen kimsin de bizim ailemize hesap soruyorsun? Biz onun çocuklarıyız! İlk kez sesimi yükselttim. — Çocuk olmak, bir insanın parasını almak için yeterli olabilir. Ama onun yalnızlığını paylaşmak için de biraz vicdan gerekir! Kimse konuşmadı. Mehmet Amca başını eğdi. Ben ise yatağın üzerindeki son zarfa uzandım. Üzerinde diğerlerinden farklı olarak şu yazıyordu: “Elif’im, bunu herkesin önünde oku.” Zarfı açtım. İçinden tek sayfalık bir mektup çıktı. “Canım torunum, Eğer bu mektubu okuyorsan artık ben yokum. Benden saklananları öğrendin. Sana anlatamadığım bir şey daha var. Nermin, yıllardır benim adıma işlem yapıyor.