Kardeşim, felç geçiren annemi Nevşehir’de bir otobüse bindirmiş
Bölüm 2 Annemin boynundaki kartonu düzelten eline baktım. O hareketi tanıyordum. Otuz beş yıl önce Nevşehir otogarında, beni otobüse bindirmeden hemen önce de aynı şeyi yapmıştı. Kartonun ipini yakamın üstüne çekmiş, adresin herkes tarafından okunabildiğinden emin olmuştu. Şimdi kendi boynundaki adresi düzeltiyordu. Elimde tuttuğum eski kartonu masaya bıraktım. “Biliyor musun anne,” dedim, “ben o gün otobüsün camından seni izledim. Bir kere dönüp bakarsın sandım. Otobüs hareket edene kadar bekledim. Dönmedin.” Annem başını eğdi. Sol eli dizinin üzerinde titriyordu. “Beş yaşındaydım. Yanımdaki adam bana nerede ineceğimi sordu. Bilmiyordum. Gece korkup ağladım. Muavin susturmak için şeker verdi. Sen bunları biliyor muydun?” Annem ağlamaya başladı. Ses çıkarmadan, yüzünün sağlam tarafı kasılarak ağlıyordu. “Şimdi sen de gideceksin,” dedim. “Aynı otobüsle. Aynı şekilde.” Elif arkamda duruyordu. Tek kelime etmedi. Annem boynundaki kartonu çıkarmaya çalıştı. İpi başından geçirmek için sol elini kaldırdı ama başaramadı. Yanına gittim. Yardım edeceğimi sanıp başını öne eğdi. Oysa ben kartonu tutup ikiye katladım. “Bunu artık taşımayacaksın.” Annem birden elime yapıştı. Sol eliyle bileğimi öyle sıkı kavradı ki şaşırdım. Kartonu geri istediğini düşündüm. Ama hayır. Parmağıyla eski kartonu gösteriyordu. Benim çocukken boynuma asılanı. Onu eline verdim. Annem eski kartonun arkasını çevirdi. Titreyen parmağını bir köşeye bastırdı. Kartonun iki katı birbirine yapışmıştı. Tırnağıyla ayırmaya çalıştı, yapamadı. Elif yaklaştı. “Anne, anneannem bir şey göstermek istiyor.” “Görüyorum.” Kartonun kenarını dikkatlice açtım. İçinden katlanmış, sararmış küçücük bir kâğıt çıktı. Üzerinde anneannemin el yazısı vardı. Tarihi görünce nefesim kesildi. 18 Eylül 1991. Altında yalnızca üç satır yazıyordu: “Sevim bana teslim edildi. Kızım otogardan ayrıldıktan sonra Sadık geldi. Çocuğu geri istedi. Vermedim.” Kâğıdı iki kez okudum. Sonra bir daha. “Sadık mı gelmiş?” Annem başını salladı. “Beni geri almaya mı?” Yine salladı. “Sen gönderdikten sonra mı?” Bu kez gözlerini kapattı. Sandalyeye oturdum. Hatırladığım hikâyede Sadık yalnızca beni evinde istemeyen adamdı. Annem onunla evlenmek için beni terk etmişti. Anneannem de ömrü boyunca bana bunu anlatmıştı. Ama Sadık’ın peşimden İstanbul’a geldiğini hiç söylememişti. O gece uyumadım. Yılmaz annemi yatırdı. Elif salonda bekledi. Ben anneannemden kalan eski telefon defterlerini, mektupları ve fotoğrafları koyduğum kutuyu çıkardım. Sadık’ın adını aradım. Bir şey bulamadım. Sabaha karşı Mehmet’ten mesaj geldi. “Annem sende kalacak. Ben bakamam. Evi de sattım. Sakın geri gönderme.” Mesajı okuduğumda ilk düşündüğüm şey annem değildi. Evdi. Nevşehir’deki iki katlı eski ev. Anneannemin yıllar önce anneme bıraktığı küçük mirasla alınan ev. Annemin otuz yıldan fazla yaşadığı yer. Mehmet o evi nasıl satmıştı? Hemen aradım. Bu kez açtı. “Evi sattım abla. Tapu işleri tamam. Annem de sende işte. Daha ne istiyorsun?” “Annemin haberi var mı?” “Kadın konuşamıyor, ne haberi olacak?” “İmza attı mı?” Bir an sustu. “Vekâleti vardı.” “Ne vekâleti?” “Bunları telefonda konuşmayacağım.” “Mehmet, annemin parasını ne yaptın?” “Ben o kadına on beş yıl baktım! Sen neredeydin?” “Annem iki ay önce felç geçirmiş.” “Felçten önce de insandı!” Bu söz karşısında sustum. Çünkü haklı olduğu bir taraf vardı. Annemi yıllarca aramamıştım. Onun nasıl yaşadığını, neye ihtiyacı olduğunu, Mehmet’in gerçekten ne kadar ilgilendiğini bilmiyordum. Ama Mehmet devam etti: “Senin yüzünden zaten bize hayat kalmadı. Annem otuz beş senedir bir karton saklıyor. Her eylül aynı şeyi çıkarıp ağlıyor. Bıktım artık!” “Mehmet, o kartonda ne olduğunu biliyor musun?” “Biliyorum! Seni göndermiş. Ne olmuş? Otuz beş senedir hepimiz bunun cezasını çekiyoruz!” Telefonu kapattı. Sabah annemin ilaçlarını kontrol ederken küçük çantasının iç astarında bir yırtık fark ettim. İçine sıkıştırılmış ince bir zarf vardı. Üzerinde annemin adı, altında bir noterlik numarası yazıyordu. Zarfın içindeki belgeyi açınca Mehmet’in neden telefonunu kapattığını anladım. Ev için verilmiş bir vekâletnamenin fotokopisiydi. Tarihi, annemin felç geçirmesinden üç hafta sonraydı. İmza bölümünde annemin adı yazıyordu. Altında da parmak izi olduğu belirtilmişti. O gün annemi hastaneye götürdüm. Konuşamıyordu ama söylenenleri anlıyor, başını sallayarak ve sol eliyle işaret ederek cevap verebiliyordu. Doktor önceki hastane kayıtlarını inceleyince felçten sonra sağ tarafındaki güç kaybının belirgin olduğunu, fakat bunun tek başına karar verme yetisini kaybettiği anlamına gelmediğini söyledi. “Annenizin neyi anlayıp neyi onayladığının ayrıca değerlendirilmesi gerekir,” dedi. “Vekâletnamenin nasıl düzenlendiği de araştırılmalı.” Hastaneden çıktığımızda annem elimi tuttu. İlk kez beni bırakmam için değil, yanında kalmam için tutuyordu. Üç gün sonra Yılmaz’la birlikte Nevşehir’e gittim. Annemi götürmedik. Elif onunla İstanbul’da kaldı. Mehmet’in evine vardığımızda karısı kapıyı açtı. Bizi görünce yüzü bembeyaz oldu. “Mehmet yok,” dedi. “Ben seni görmeye geldim, Gül.” Kadın arkasına baktı. Sonra bizi içeri aldı. Salonda yeni koltuklar vardı. Mutfakta yeni bir buzdolabı. Masanın üstünde bir otomobil anahtarı duruyordu. “Evin parasını bunlara mı harcadınız?” dedim. Gül ağlamaya başladı. “Ben yapma dedim. İnan abla, yapma dedim.” Önce Mehmet’in annemin banka kartını aldığını anlattı. Sonra emekli maaşını çekmeye başladığını. Ardından evin satışı için bir vekâlet çıkardığını söyledi. Anlattığına göre annem belgeleri tam anlayamamıştı. Mehmet de ona yalnızca hastane işlemleri için imza gerektiğini söylemişti. “Annen her gün eski kartonu istiyordu,” dedi Gül. “Mehmet sakladı. Felç geçirdikten sonra sürekli dolabı gösterdi. Ben bulup verdim.” “Peki İstanbul’a neden gönderdiniz?” Gül gözlerini kaçırdı. “Evi alan adam evi boşaltmamızı istedi. Biz de annene bizim yanımızda artık kalamayacağını söyledik.” “Sonra?” “Mehmet otobüs biletini aldı.” “Sen ne yaptın?” “Ben çantasını hazırladım.” Bir süre birbirimize baktık. “Konuşamayan, sağ tarafını doğru dürüst kullanamayan bir kadını tek başına otobüse bindirirken hiç mi korkmadınız?” Gül ağlayarak başını eğdi. “Mehmet şoföre haber verdiğini söyledi.” “Öyleyse neden beni aramadınız?” Cevap vermedi. Tam o sırada Mehmet geldi. Beni görünce kapının önünde durdu. “Ne işin var burada?” Masaya vekâletnamenin fotokopisini koydum. “Bunun hesabını sormaya geldim.” Kâğıda baktı. Yüzündeki ifade değişmedi. “Annem verdi o vekâleti.” “Annem neye imza attığını biliyor muydu?”