Kasada Bozuk Para Sayarken, Bir Adam Peşimden Geldi
Genç kadın kahve paketini bantta ileri itti. “Şimdi bedava alışveriş de çıktı,” diye mırıldandı. Duyduğumu anlayınca sesini bir parça yükseltti. “Demek bağırıp çağırınca işler böyle yürüyor.” Selçuk ona doğru döndü. “Önünüzden zaten çekildi. Şu anda sıra sizde. Başka söyleyeceğiniz varsa kasiyere söyleyin.” Tezgâhın yanındaki sakızlara baktım. Bir tanesinin ambalajı üstten açılmıştı. Başka bir şeyle ilgileniyormuşum gibi onun aralığından görünen gümüş rengi kâğıda odaklandım. Birazdan bu kadının poşetlerini alıp gitmesini, benim de eve dönüp bir çay koymamı istiyordum. Sonra mavi ceketli bir kadın sıradan ayrıldı. Elindeki telefonu aşağı indirdi. Genç kadına Selen diye seslendi. Selen, onu tanımaya çalışarak döndü. Kadının yüzünü çıkaramamıştı ama telefonu görünce ne yaptığını sordu. Mavi ceketli kadın, “Seni daha önce bir dernek videosunda görmüştüm,” dedi. Ekranda kısa bir görüntü açtı. Selen, yeşil bir tişörtle yaşlı bir adamın kapısındaydı. Erzak poşetini adama verirken uzun uzun yaşlılara saygıdan bahsediyordu. Videodaki sesini kasada kullandığı sesle birleştirmekte zorlandım. Adam teşekkür ederken elini omzuna koymuş, kameraya hafifçe dönüp gülümsemişti. Selçuk videoyu sonuna kadar izledi. Telefonu uzatırken, “Kasada parasını sayan birine de böyle davranmanız gerekmiyor mu?” diye sordu. Selen önce sıranın uzamasına sinirlendiğini söyledi. Selçuk, paralar düşünce neden güldüğünü sorunca cevap gelmedi. Karşı kasanın önündeki iki kişi de susmuştu. Bu kez yere bakan Selen'di. Onun bu halini görmek bana beklediğim rahatlığı vermedi. Herkesin önünde konuşmak zorunda kalmak, az önce benim de taşıyamadığım bir şeydi. Sedef son ürünü okutup parayı beklediğini söyledi. Selen kartını okuttu, fişini aldı. Bir an bana bakıp durdu. Bir şey söyleyecek sandım. Sonra alışveriş çantalarını iki koluna geçirip kapıya yürüdü. Benim yok sayıldığım yerden bu kez o tek kelime etmeden geçmişti. Mavi ceketli kadın adının Nüket olduğunu söyledi. Çektiği görüntüyü sesi kısık biçimde gösterdi. Ekranın kenarında yalnız omzum görünüyordu. Sesim ise çok netti. Kendi kendime kaç kere özür dilediğimi o zaman duydum. Bir yandan da video çekildiğini bile bilmeden yüzümün ve adımın ortalıkta dolaşmasından korktuğumu söyledim. Nüket hemen videoyu kapattı. Yüzümü kapatabileceğini, adımı kullanmayacağını ve benim görmediğim hiçbir şeyi paylaşmayacağını anlattı. Öbür kasada çekim yapmış biri daha vardı. O da kaydı Nüket'e gönderip nasıl kullanılacağına birlikte karar vermemizi istedi. Bu konuşma sürerken Selçuk, Sedef'in ayırdığı ürünlerin parasını ödedi. Sedef tezgâhın altına uzanıp küçük bir zarf çıkardı. Düştüğünü gördükleri bozuk paraları onun içine koymuşlardı. Şeker standının arkasına yuvarlanan bir lirayı Selçuk bulmuştu. Zarfı hafifçe sallayıp “Paranız kaçmayı denemiş,” dedi. Birkaç dakika önce acı veren o ses, şimdi tanıdık geliyordu. Nüket'e görüntüyü kimseye söylemeden önce bana göndermesini rica ettim. Yayından önce derneğin de haberi olsun istiyordum. Eşimle imkân buldukça marketteki erzak bağışlarına katılırdık. Bazen yalnızca iki paket çorba alıp kutuya koyabilirdik. Bizi o kutunun diğer tarafında düşünseydik, orada saygı göreceğimize inanırdık. O düşünceye bir daha aynı rahatlıkla sarılamadığımı fark ettim. Akşam videoyu gönderdiğinde yüzüm görünmüyordu. İzleyip onay verdim. Ertesi gün derneğin görüntüyü aldığını öğrendim. Selen de kendi hesabından bir açıklama yazmıştı. Olayın kısa bir bölümünün yayıldığını ve benden özel olarak özür dilediğini söylüyordu. Telefon kayıtlarıma, mesajlarıma tekrar baktım. Bana ulaşan kimse olmamıştı. Bir yerel haber muhabiri Nüket üzerinden konuşmak isteyince adımın kullanılmamasını şart koştum. Kasada ilk sözlerin nasıl söylendiğini, kendimi nasıl çektiğimi anlattım. Muhabire Sedef'i ve Selçuk'u da sormasını söyledim. Beni utandıran sözler yüzünden o iki insanın yaptığı iyiliğin kaybolup gitmesini istemedim. Ertesi sabah kahvaltıda yumurtalardan birini kırdım. Kabuğu tavanın içine düşünce kaşıkla almaya çalıştım. O sırada bir önceki gün kasada titreyen ellerimle aynı eller olduğunu düşündüm. Kendi mutfağımda cebimden para çıkarırken, bir kavanoz açarken ya da kahvaltı hazırlarken onları bu kadar yakından izlemezdim. Genç kadının bakışı bir an için yaptığım sıradan bir işi, utanılması gereken bir şeye çevirmişti. Mutfakta kimse acele etmemi beklemiyordu. Yumurtayı pişirirken zarfı dolabın üst çekmecesine koydum. Onu neden saklamak istediğimden henüz emin değildim. Nüket aradığında derneğe gönderdiği mesajın yanıtını bana okudu. Görüntüde başka müşteriler de olduğu için yalnız gerekli kısmı paylaşmıştı. Telefondaki sesi kısık tuttuğumu hatırlayıp kendisine teşekkür ettim. Herkesin yaşananları anlamaya çalışırken başka birinin yüzünü ya da sesini paylaşmayı kolayca unutabileceğini biliyordum. Benim adımın gizli kalmasını kabul ettiğini söyledikten sonra fikrimi değiştirmem halinde kendisini arayabileceğimi yineledi. Telefonu kapatıp perdeleri açtım. Karşı apartmanın merdiveninde her sabah gördüğüm kadın çantasını taşıyordu. Bir an marketteki sıraların hepsini, oralarda birbirine yabancı binlerce insanı düşündüm. Çoğu birbirinin gününün nasıl geçtiğini zaten bilmezdi. Muhabir bana kaç yıldır aynı markete gittiğimi sordu. Tam sayıyı çıkaramadım. Eşimle ilk taşındığımız günlerde de oradan alışveriş yaptığımızı söyledim. O, benden önce sepeti bırakıp ağır ürünleri bagaja yerleştirirdi. Alışverişten sonra eve geldiğimizde kasada kimseye ne kadar beklediğimizi anlatmazdık. Bazen kasiyerle iki kelime konuşmak için sıra boşalana kadar beklediğimiz bile olurdu. Muhabir bir süre sessiz kaldı. Sonra özel özür konusunda emin olup olmadığımı yeniden sordu. Emin olduğumu söyledim ve mesajlarımı kontrol ettiğimi anlattım. Adımı hiç kullanmayacağını bir kez daha tekrar etti. Derneğin yöneticisiyle konuşurken, markette bulunan kişilerin yaşadığım olayı benim anlattığımdan farklı hatırlayabileceğini de söyledim. Benim için önemli olan, parayı saymakta zorlandığımda kasiyerin önümdeki ekmeği düşmesin diye kenara itmesiydi. Bir kişinin yaptığının bütün kurumu anlatmadığını düşündüğümü, ancak kurum adına konuşan birinden o sözlerin hesabını sormalarının iyi olacağını anlattım. Yönetici ses kaydı istemedi. Not aldı, koşulları inceleyeceklerini söyledi. Bana durduk yere yeniden markette yaşananları anlatmak zorunda kaldığım için de teşekkür etti. Akşam haberinden önce Sedef'in adının geçip geçmeyeceğini merak ettim. Anlatımın kısa olacağını biliyordum. Yine de kasada beni acele ettirmeyen birinin ve peşimden gelip geri dönmem için yer açan bir başkasının hikâyede kalmasını istedim. Televizyonu açmadan önce ekmeğin son iki dilimini kesip tabağa koydum. Hangi haberden sonra görüntü geleceğini bilmiyordum. Kumandayı masanın üzerine bırakıp çaydanlığı kapattım. Birkaç gün sonra akşam haberlerinde derneğin eski görüntüsü ve marketten çekilen kayıt arka arkaya gösterildi. Benim açıklamam ekrana geldi. Özür almadığımı söylediğim cümleyi okudular. Ardından Selen konuştu. Kasada yaptığını kabul etti, bana haksızlık ettiğini söyledi ve daha önceki özür açıklamasını düzeltti. Dernek de onun kurum adına artık görev yapmayacağını duyurdu. Hava durumu başlarken televizyonu kapattım. Mutfak masasında, birkaç gün önce Sedef'in elime tutuşturduğu zarf duruyordu. Paraları çıkardım. Kahverengi kâsenin dibine döküp tek tek saydım. Süt, ekmek ve yumurtayı alışveriş listeme yazdım. Sonra paraları çantama koyup listeyi üzerine bıraktım. Cumartesi yine markete gidecektim.