Evsiz bir adam gibi giyinip kendi restoranıma girdim
Kapının yanında duran büyük aynanın yansımasında, Koray'ın arkasındaki servis koridorunu görebiliyordum. Koridorun sonunda, yalnızca personelin girebildiği küçük bir kapı vardı. Üzerine yıllar önce kendi ellerimle 'DEPO' yazan pirinç bir levha asmıştım. O kapının önünde iki adam duruyordu. Biri mutfak personelimizden değildi. Siyah deri montlu, kısa saçlı, iri yapılı biriydi. Diğeri ise restoranın kasasından sorumlu olan Ferit'ti. Ferit elinde kalın, kahverengi bir zarf tutuyordu. Ama dikkatimi çeken zarf değildi. Koridorun köşesinde, temizlik malzemeleri dolabının yanında duran yaşlı kadındı. Kadını tanıyordum. Adı Rüveyda'ydı. Altmış sekiz yaşındaydı ve yaklaşık on yıldır restoranımızın karşı sokağında küçük bir terzi dükkânı işletiyordu. Annem hayattayken neredeyse her cuma bize uğrar, bir kase mercimek çorbası içerdi. Şimdi ise yüzü bembeyazdı. Ferit ona doğru eğilmiş, öfkeyle bir şeyler söylüyordu. Rüveyda'nın elinde bir kâğıt vardı. Titreyen parmaklarıyla kâğıdı gösteriyor, başını iki yana sallıyordu. Sonra deri montlu adam onun koluna uzandı. Kadın korkuyla geri çekildi. O anda bütün dikkatim oraya yöneldi.Bırakın kadını!' diye bağırdım. Koray'ın yüzü bir anda değişti. 'Neye bakıyorsun sen?' 'Az önce gördüm. O kadına ne yapıyorsunuz?' Koray kapının önüne geçerek görüşümü engelledi. 'Sen önce kendi işine bak!' Ardından beni bir kez daha itti. Bu kez kaldırıma düştüm. Dirseğim taş zemine çarptı. Acıyla dişlerimi sıktım ama hemen ayağa kalkmadım. Çünkü Koray'ın yüzündeki korkuyu görmüştüm. Bu, müşterisini kaybetmekten endişelenen bir işletmecinin yüzü değildi. Bir sırrının ortaya çıkmasından korkan adamın yüzüydü. Montumun içindeki telefonu çıkardım. Önce polisi aradım. Restoranın adresini verdim, içeride yaşlı bir kadına zorla müdahale edildiğini gördüğümü ve durumundan endişelendiğimi anlattım. Telefonu kapattıktan sonra restoranın biraz ilerisindeki bankta oturdum. Beş dakika geçmemişti ki Bengi dışarı çıktı. Ellerinde küçük bir poşet vardı. Beni görünce hızla yanıma yürüdü. 'İyi misiniz amca?' 'İyiyim kızım.' 'Çok özür dilerim. Koray Bey böyle davranmamalıydı.' Poşeti uzattı. 'Size biraz ekmekle peynir getirdim. Çorbanızı bitiremediniz.' Gözlerim doldu. 'Senin adın Bengi, değil mi?' Şaşkınlıkla baktı. 'Evet. Nereden biliyorsunuz?' 'Yaka kartından okudum.' İnandığını sanmıyordum ama üstelemedi. 'Bengi, sana bir şey soracağım. İçerideki yaşlı kadını tanıyor musun?' Yüzündeki gülümseme kayboldu. 'Rüveyda teyzeyi mi?' 'Evet.' Bengi etrafına bakındı. Ardından yanıma oturdu. 'Üç gündür geliyor. Her geldiğinde Koray Bey onu arka tarafa götürüyor.' 'Neden?' 'Bilmiyorum. Ama dün ağlayarak çıktı. Bugün de Ferit Bey ona bağırıyordu.' 'Neden kimse müdahale etmiyor?' Bengi gözlerini yere indirdi. 'Burada herkes işini kaybetmekten korkuyor.' Bir süre sustu. Sonra sesi iyice alçaldı. 'Aslında yalnızca o kadın değil.' 'Ne demek istiyorsun?' 'Bazı yaşlı müşterilerimize tuhaf hesaplar çıkarılıyor. Geçen hafta bir amca bana, hiç yemediği yemeklerin parasının hesabına eklendiğini söyledi. Kasaya gidip itiraz edince Koray Bey onu içeri aldı. Sonra adam sessizce çıkıp gitti.' Kalbim hızlandı. 'Bunu ne zamandır yapıyorlar?' 'Bilmiyorum. Ben dört aydır burada çalışıyorum. Ama son iki aydır iyice arttı.' Bengi'nin söyledikleri, aylardır aldığım müşteri şikâyetlerini farklı bir ışık altında gösteriyordu. Tam o sırada restoranın önünde bir polis aracı durdu. İki polis memuru indi. Ayağa kalktım. 'İhbarı ben yaptım,' dedim. Memurlardan biri kimliğimi sordu. 'Cüzdanımı evde bıraktım. Ama telefonumda kimliğimin fotoğrafı ve işletmeyle ilgili belgeler var.' Belgeleri gösterdikten sonra kendimi tanıttım. 'Ben Erkut. Burasının sahibiyim.' Bengi'nin ağzı açık kaldı. 'Ne?' Ona döndüm. 'Evet kızım. Birazdan her şeyi anlatacağım.' Polislerden biri restoranın içine yöneldi. Diğeri beni dinlemeye devam etti. Gördüğüm olayı ayrıntılarıyla anlattım. Rüveyda'nın kim olduğunu, Ferit'in elindeki zarfı ve yaşlı kadının korkmuş hâlini tarif ettim. Memur, 'Önce kadının güvende olduğundan emin olalım,' dedi. Birlikte içeri girdik. Koray bizi görünce gülümsemeye çalıştı. 'Hoş geldiniz memur beyler. Bir sorun mu var?' 'Az önce burada bir kadına zorla müdahale edildiği yönünde ihbar aldık.' Koray'ın gözleri bana kaydı. Beni tanımamıştı. 'Bu adam mı şikâyet etti? Biraz önce müşterilerimizi rahatsız ediyordu.' Öne çıktım. 'Koray.' Sesimdeki değişiklik dikkatini çekti. Bir an yüzüme baktı. Sonra gözleri büyüdü. 'Erkut Bey?' 'Evet.' Boğazını temizledi. 'Siz... Siz neden böyle giyindiniz?' 'Bunun cevabını sonra konuşuruz. Önce Rüveyda Hanım nerede?' Koray cevap veremedi. Polis memuru soruyu tekrarladı. 'Kadın nerede?' 'Şey... Arka tarafta.' Rüveyda'yı küçük personel odasında bulduk. Sandalyede oturuyordu. Gözleri kızarmıştı. Yanındaki masada bir hesap makinesi, birkaç makbuz ve bir dosya duruyordu. Beni görünce ayağa kalktı. 'Erkut oğlum?' Yanına gittim. 'İyi misin Rüveyda teyze?' Kadın önce polislere, sonra Koray'a baktı. 'Beni buradan çıkarın.' Bu dört kelime, odadaki bütün havayı değiştirdi. Polis memuru onu ayrı bir yerde dinlemek istedi. Koray dışarı çıkarıldı. Rüveyda ellerini birbirine kenetleyerek anlatmaya başladı. 'Benim eşim geçen yıl vefat etti. O zamandan beri bazı günler burada yemek yerim. Eskiden hesabımı hemen öderdim. Sonra Koray bana aylık hesap açabileceklerini söyledi.' 'Nasıl bir hesap?' diye sordum. 'İstediğin zaman gel, ay sonunda ödersin, dedi. Ben de yılların hatırına güvendim.' Kadın çantasından katlanmış birkaç kâğıt çıkardı. 'İlk ay üç bin lira ödedim. Sonra beş bin istediler. Geçen ay sekiz bin oldu.' 'Nasıl yani?' 'Yemediğim yemekleri yazmışlar. Gecikme bedeli diye de para eklemişler. İtiraz ettim. Bana borcumun on sekiz bin liraya çıktığını söylediler.' Bir an nefesi kesildi. 'Bugün de Ferit bana bir kâğıt imzalatmaya çalıştı.' 'Ne kâğıdı?' 'Bütün borcu kabul ettiğime dair bir belge.' Başımı kaldırıp masadaki dosyaya baktım. Üstteki sayfada restoranımızın adı vardı. Ama kullanılan logo eskiydi. Üstelik benim yıllar önce kaldırdığım bir ödeme hesabının numarası yazıyordu. 'Bu hesabı kim kullanıyor?' diye sordum.