Kayınvalidem, 5 yaşındaki oğlumu saçlarını kazıtmış
O günden sonra evimizde bazı şeyler yavaş yavaş değişmeye başladı. Berrin artık hiçbir şeyi bildiğini varsaymıyordu. Dinlemeyi öğrenmişti. Gerçekten dinlemeyi... Her hafta sonu uğruyor, Lale ile saatlerce vakit geçiriyordu. Birlikte kitap okuyor, resim yapıyor, bazen de sadece sessizce oturup sohbet ediyorlardı. Arda'nın saçları yeniden uzamaya başladığında ise, onları gören herkes aynı şeyi söylüyordu: "Ne kadar güzel bukleleri var." Berrin bu kez gülümseyerek cevap veriyordu: "Evet. Çünkü onlar sevginin bukleleri." Aylar sonra doktorlarımızdan beklediğimiz o haberi aldık. Lale'nin tedavisi olumlu sonuç veriyordu. Önümüzde hâlâ uzun bir yol vardı ama ilk kez geleceğe korkudan çok umutla bakıyorduk. O akşam kutlama yapmak için bahçede küçük bir masa kurduk. Lale yeni çıkan incecik saçlarını gururla gösteriyor, Arda ise kardeşinin yanında bir kahraman gibi dolaşıyordu. Tam güneş batarken Berrin yanımıza geldi. Elinde küçük bir çerçeve vardı. "Size bir şey göstermek istiyorum," dedi. Çerçevenin içinde Arda'nın kesilmeden önceki altın sarısı buklelerinden sakladığımız o tek tutam saç vardı. Yanına da küçük bir not iliştirilmişti. Titreyen sesiyle notu okudu: "Gerçek sevgi, kendinden vermeyi göze alabilmektir." Arda ne yazdığını tam anlamasa da gülümsedi. "Ben sadece Lale üzülmesin istemiştim," dedi omuz silkerek. O an hepimiz sustuk. Çünkü bazen yetişkinlerin yıllarca öğrenemediği şeyleri, küçücük bir çocuk tek bir cümleyle öğretebilir. Murat kolunu omzuma doladı. Lale başını Arda'nın omzuna yasladı. Berrin gözyaşlarını gizlemeye çalıştı ama başaramadı. Gökyüzü turuncudan mora dönerken, ailece birbirimize sarıldık. Ve ben o an şunu fark ettim: Lale'yi iyileştiren yalnızca ilaçlar değildi. Arda'nın sevgisi, Murat'ın koruyuculuğu, Berrin'in hatasını kabul edecek kadar büyüyebilmesi ve hepimizin birbirine sımsıkı tutunması da iyileştiriyordu. Çünkü bazı yaralar zamanla kapanır. Ama sevgiyle sarılan yaralar, insanı eskisinden daha güçlü yapar. O gece Arda'nın altın sarısı bukleleri rüzgârda dans ederken, hepimiz biliyorduk ki bu aile artık hiçbir fırtınadan korkmayacaktı.