Kayıp Aşkın Geri Dönüşü
"Sana gerçeği anlatmak istedim." "Kim olduğumu biliyor muydun?" diye sordum. "Başta hayır." "Ne zaman öğrendin?" Cihan yutkundu. "Üç ay önce." Lale'nin beti benzi attı. "Üç ay mı?" "Mezuniyet fotoğrafınızı gördüm," dedi Cihan. Lale gözlerini kırpıştırdı. "Hangi mezuniyet fotoğrafı?" "Kim olduğumu biliyor muydun?" "Senin albümündeki," dedi. "Nişan slaytı için bana eski fotoğrafları gösterdiğin gece. Bebeklik fotoğraflarının, babanın, annenin olduğu sayfanın en arkasına sıkıştırılmış eski bir mezuniyet fotoğrafı vardı." Cihan bana baktı. "Babamı tanıdım." "Baban mı?" diye fısıldadım. Yutkundu. "Kerem benim babamdı." Her şey sessizliğe gömüldü. Lale sandalyeye tutundu. "Hayır. Dur bir dakika. Anne, bu... Ben..." "Kerem benim babamdı." "Hayır," dedim hemen, ellerini tutarak. "Hayır tatlım. Sakın aklına öyle bir şey getirme. Kerem, sen daha dünyada yokken çok eskiden sevdiğim biriydi." "Annemle 1990'da evlenmişler," dedi Cihan. "Öyleyse neden bize söylemedin?" diye sordu Lale. Cihan’ın çenesi kasıldı. "Çünkü korktum." "Beni kaybetmekten mi?" "Evet." "Yani onun yerine yalan mı söyledin?" "Gerçeği geciktirdim." "Korktum." "Buna süslenmiş bir yalan denir," diye çıkıştım. "Geçmişimi kızımın geleceğine getirip, buna ne zaman hazır olduğumuza karar veremezsin." "Biliyorum," dedi. "Yanlış yaptım." Lale yanağındaki yaşı sildi. Cihan’ın gözleri doldu. "Kendime hep doğru zamanın geleceğini söyledim." "Bir yalan için asla doğru zaman yoktur," dedim. Utançla başını öne eğdi. "Haklısınız." "Yanlış yaptım." Elimle madalyonu işaret ettim. "O zaman ne göstermeye geldiysen göster." "Arabamda." "Git al getir." Lale fısıldadı: "Anne..." "Hayır," dedim. "Geçmişimi üç aydır yanında taşıyorsa, ben de üç dakika bekleyebilirim." Cihan kahverengi deri bir çanta ile döndü ve onu bir adak sunar gibi yemek masasına koydu. İçinde mektuplar, fotoğraflar ve üzerinde ismimin yazılı olduğu eski bir zarf vardı. "Git al getir." İlk fotoğraf mezuniyetten kalmaydı. Kerem ve ben gümüş süslerin altında duruyorduk. Kırmızı elbisem içindeydim, o da yamuk duran papyonuyla yanımdaydı. Eli belime sarılıydı. Sanki şu an mutfaktaymış gibi sesini duydum: "Gülümse Emel. Bir gün bunu çocuklarımıza göstereceğiz." Parmaklarımı dudaklarıma bastırdım. Cihan katlanmış bir mektup çıkardı. "Babam altı ay önce öldü. Bunu sana bıraktı. Seni bulmam için bana söz verdirdi. Uzun süre aradım ama soyadın değiştiği için bulmak zordu; babam sadece bekarlık soyadını biliyordu." İlk fotoğraf mezuniyetten kalmaydı. Cihan duraksadı. "O fotoğrafı albümde gördüğüm an Lale'ye söylemeliydim. Seni bulmak için onu kullandığımı düşünmesinden korktum." "Kullandın mı?" diye sordu kızım. "Hayır," dedi. "Öğrenmeden önce de seni seviyordum." Mektuba baktım. "Oku onu," diye fısıldadı Lale. Açtım. "Öğrenmeden önce de seni seviyordum." "Emelim, Eğer bu mektup sana ulaştıysa, oğlum benim yapamadığımı yapmış demektir. Seni o mezuniyet gecesi terk etmedim. Balodan sonra, tıpkı söz verdiğim gibi evine geldim. Annen beni kapıda karşıladı. Elinde senin madalyonun vardı. Bana aklının başına geldiğini söyledi. Benden utandığını ve eğer seni kalman için yeterince seviyorsam, senin önünde engel olmamamı söyledi. Önce ona inanmadım. Sonra bana o madalyonu verdi." "Seni terk etmedim." "Hayır," diye fısıldadım. Lale kolunu omzuma attı. Okumaya devam ettim. "Sana mektuplar yazdım Emel. Önce her hafta. Sonra her ay. Mektuplar ya açılmadan geri geldi ya da hiç gelmedi. Yıllar sonra eski evine gittim. Bir komşu taşındığını söyledi. Benden nefret ettiğini sandım. "Sana mektuplar yazdım Emel." Daha çok savaşmalıydım. Taşıdığım pişmanlık bu. Seni sevmek değil; asla bu değil. Eğer bir şeyi affedebileceksen, 'endişe' kılıfına bürünmüş bir baskıyı anlayamayacak kadar genç olduğu için yetişkin bir kadına inanan o çocuğu affet. Madalyonun hâlâ bende. Onu sakladım çünkü her şey mahvolmadan önceki o gece, beni seçtiğinin kanıtıydı. Sevgilerle, Kerem." Dizlerimin bağı çözülmeden sandalyeye çöktüm. Lale gözyaşlarını silerken ben telefonumu kapıp numarayı çevirdim. "Daha çok savaşmalıydım." "Kimi arıyorsun anne?" "Annemi." Güzin Hanım dördüncü çalışta açtı. "Emel? Saat çok geç. Neden arıyorsun?" "Kerem beni terk mi etti, yoksa sen mi onu mecbur bıraktın?" Sessizlik. "Bu telefonda konuşulacak bir konu değil," dedi. "Güzel. Yarın sabah yanındayım." "Emel? Saat çok geç. Neden arıyorsun?" Ertesi sabah, bir yanımda Lale diğer yanımda Cihan'la içeri girdim. Kız kardeşim Ayla oradaydı bile, kahve fincanı ağzına giderken donup kalmıştı. "Emel?" dedi Ayla. "Neler oluyor?" Madalyonu annemin önündeki masaya bıraktım. Yüzü sadece bir saniyeliğine değişti ama ben o anı yakaladım. "Kerem beni terk mi etti?" diye sordum. "Yoksa sen mi onu mecbur bıraktın?" Annem ellerini birleştirdi. "Her annenin yapacağı şeyi yaptım." "Neler oluyor?" "Hayır," dedi Lale. "Sen sadece kontrolü elinde tutmak için gerekeni yapmışsın." Güzin Hanım'ın gözleri kısıldı. "Daha çok gençsin kızım. Dünyanın nasıl döndüğünü anlamazsın." "Yalan söylemenin nasıl bir şey olduğunu gayet iyi anlıyorum anneanne." Sesimi sakin tutmaya çalıştım. "Ona onu istemediğimi mi söyledin?" "Hiçbir şeyi yoktu," dedi annem. "Planı yoktu. Dahil olmaya değer bir ailesi yoktu. Senin önünde bir gelecek vardı." "O benim geleceğimdi." "On yedi yaşındaydın ve hayal dünyasında yaşıyordun." "Dünyanın nasıl döndüğünü anlamazsın." "Ve sen benim annemdin. Benimle konuşman gerekiyordu, arkamdan iş çevirmen değil." Ayla titreyen bir elle kahvesini masaya bıraktı. "Bunca yıl," dedi annemize bakarak. "Emel'in onun kendisini terk ettiğine inanmasına nasıl izin verdin?" "Aylarca posta kutusunun yolunu gözledim," dedim. "Mektupları ondan önce sen aldın, değil mi?" Güzin Hanım çenesini dikleştirdi. "Yapılması gerekeni yaptım." Ayla ayağa kalktı. "Hayır. Sen istediğini yaptın ve sonra bize buna 'bilgelik' dedirttin." Hayatımda ilk kez annem etrafına bakındı ve yanında duracak tek bir kişi bile bulamadı. "Ve sen benim annemdin." Cihan öne çıktı. "Babam, Emel'in onu reddettiğine inanarak öldü." Madalyonu aldım. "Beni kalp kırıklığından kurtarmadın. Onu ellerime verdin ve adına 'büyümek' dedin." Sonra gözlerinin içine baktım. "Ve Lale’nin düğününde oturup bu aileyi bir arada tutan kadınmışsın gibi gülümseyemeyeceksin. Ta ki Kerem'in kalbimi kırdığına inanan herkese gerçeği anlatana kadar." Dışarıda, Lale otoparkın yakınında durdu. "Gelecek ay seninle evlenemem," dedi. Madalyonu elime aldım. Cihan gözleri dolarak başını salladı. "Anlıyorum." Hâlâ elini tutuyordu ama sesinde bir yumuşama yoktu. "Seni seviyorum ama evliliğimize üç aylık bir yalan yokmuş gibi davranarak başlayamam. Ve annemden, kırk yıl önce alması gereken bir gerçeğin yasını tutarken düğün fotoğraflarında gülümlemesini isteyemem." Cihan’a baktım. "Bize daha önce söylemeliydin." "Biliyorum." "Ama annemin seçimleri senin taşıman gereken bir yük değil." "Bize daha önce söylemeliydin."