Kızım ilk okul şenliği için öylesine heyecanlıydı ki
“Doğruca masasına yürüdüm.” Kadın fırçayı su dolu bir kaba bırakırken önümdeki sırayı işaret etti. Sesimi sakin tutmaya çalışarak şenlikte çocuklara yüz boyama etkinliği yapılıp yapılmadığını sordum. Gülümseyerek herkesin katılabileceğini, hatta istersem yeğenimi de getirebileceğimi söyledi. “Peki, herkes derken bütün çocukları mı kastediyorsunuz?” dedim. Bakışları yüzümde gezindi. Sorumu tuhaf bulmuştu. “Elbette. Yeter ki çocuk istesin.” İçimdeki öfke boğazıma yükseldi. “Az önce bir kız çocuğuna güzel olmadığı için yüzünün boyanmasına gerek bulunmadığını söylediğinizi duydum. Bu da etkinliğin bir parçası mı?” Gülümsemesi silindi. Fırçaların arasından bir peçete alıp masayı silmeye başladı. “Yanlış anlamışsınız. Çocuklar bazen söylenenleri farklı yorumlayabiliyor.” “Çocuğun söylediği cümleyi size henüz anlatmadım,” diye karşılık verdim. “Neyi yanlış anladığımı nereden biliyorsunuz?” Kadın sustu. Yanımızdaki iki veli konuşmayı duyunca dönüp baktı. Onları utandırıcı bir tartışmanın içine çekmek istemiyordum. Öğretmene, müdürün yanında konuşmamızın daha doğru olacağını söyledim. “Bu kadar büyütülecek bir şey yok,” dedi. “Belki de o küçük kızın ailesi böyle etkinlikleri istemiyordur.” “Bunu ailesine sordunuz mu?” Cevap vermedi. O sırada masanın yanında duran renkli kelebek şablonunu gördüm. Nisan, sabah arabada özellikle mor bir kelebek istediğini defalarca söylemişti. Elimde olmadan gözlerim doldu. “Ben o küçük kızın annesiyim,” dedim sonunda. “Adı Nisan. Altı yaşında ve şu anda öğretmenlerin doğru söylediğine inandığı için kendisini çirkin sanıyor.” Kadının yüzü kızardı. “Ben öyle demek istemedim.” “Belki niyetinizi açıklarsınız. Ama önce ona ne söylediğinizi açıkça duymak istiyorum.” Çevredeki gürültüye rağmen bir an sessizlik oldu. Kadın derin bir nefes aldı. Nisan'ın yüzünü boyamak için sıraya girdiğini, kendisinin de acele içinde uygunsuz bir şaka yaptığını kabul etti. Sözlerinin incitici olduğunu ancak çocuğun ağlamaya başlamasından sonra fark ettiğini söyledi. “Öyleyse neden peşinden gidip özür dilemediniz?” diye sordum. “Nasıl yaklaşacağımı bilemedim.” “Bir çocuğun kendisini kötü hissetmesine neden olduğunuzda yaklaşmanın yolu, önce onu dinlemekten geçer.”