Annem sonunda parasının hesabını sormaya karar verdi

‘Çocuklarımız gerçeği bilmeyi hak ediyor.’ Annemin bu sözleri üzerine babam salondan çıktı. Az sonra elinde yıllardır dokunmamızı yasakladığı metal kutuyla döndü. Kutuyu masaya bıraktığında çıkan ses hepimizi irkiltti. Babam anahtarı annemin önüne koydu. 'Bunu sen açmalısın,' dedi. Annem anahtarı çevirdi. İçeride deste deste para bekliyordum. Oysa sararmış defterler, banka hesap cüzdanları, eski makbuzlar ve iplerle bağlanmış mektuplar vardı. En üstte mavi bir paltonun küçük, solmuş fotoğrafı duruyordu. Çocukken vitrininde durduğumuz mağazayı hemen tanıdım. 'Bu ne?' diye sordum. Annem fotoğrafı eline aldı. 'Bir türlü alamadığım palto değil, Derya. Alamamayı seçtiğim palto.' Sevim teyzem itiraz etti. 'Nermin, Rıza sana açıkça hayır demişti. Hepimiz duyduk.' 'Biliyorum,' dedi annem. 'Çünkü o günlerde aramızda kimsenin bilmediği bir anlaşma vardı. Ama Rıza'nın bunu nasıl söylediği konusunda haklısın. Şimdi ikisini de anlatacağız.' Babam defterlerden birini açtı. İlk sayfada bir isim yazıyordu: Gülcan Yıldırım. Altında tarihler ve küçük miktarlar sıralanmıştı. Annem, Gülcan'ın konfeksiyon atölyesinde birlikte çalıştığı en yakın arkadaşı olduğunu söyledi. Gülcan, eşi vefat edince iki çocuğuyla kiralık bir odada kalmış. Ev sahibi çıkmalarını isteyince annem onları birkaç gece bizim eve almış. O sırada ben henüz bebekmişim.
Copyright © 2015. All Rights Reserved.