Kızımın evin dışında bayat ekmek yediğini
BÖLÜM 2 O gece artık tartışmadım. Camila’yı sıkıca kollarıma alıp doğruca Reforma’daki bir otele gittim. Yolculuk boyunca ağlamadı. Bu, bir öfke nöbetinden daha çok korkuttu beni. Sadece boynuma sarıldı, sanki biri onu kaçıracakmış gibi. Otel odasında sıcak çorba, yumuşak tavuk, meyve ve ılık süt sipariş ettim. Yemekler geldiğinde Camila tepsiye açlık ve belirsizlikle baktı. “Anne, bunu yiyebilir miyim?” Onun sorusu kalbimi paramparça etti. “Elbette, sevgilim. Hepsi senin için.” Her lokma için izin alması gerekiyormuş gibi yavaş yavaş yedi. Sonrasında ona ılık bir banyo yaptırdım. Pijamalarını giydirirken kollarında ve bacaklarında izleri gördüm. Donakaldım. “Camila, bunu kim yaptı?” Aşağıya baktı. “Sakın bir şey söyleme anne. Büyükanne kızacak.” Midem bulandı. Sonra Daniel aradı. Sadece ne diyeceğini duymak için telefonu açtım. “Mariana, senin derdin ne? Annemi rezil ettin. Bu kadar küçük bir şey yüzünden herkesi rezil ettin.” “Küçük mü?” diye sordum. “Kızınız dışarıda, soğukta bayat ekmek yiyordu.” Arka planda Doña Carmen’in sesi duyuldu. “O veletle üç yıl boyunca ilgilendim, o da bana böyle mi teşekkür ediyor? Nankör kadın!” Telefonu kapattım. Sonra Daniel’ı, annesini, Valeria’yı ve benden geçinen herkesi engelledim. Bankacılık uygulamamı açtım. Doña Carmen’e yapılan aylık ödemeyi iptal ettim. Tüm ek kartlarımı devre dışı bıraktım. Faturalar, teslimatlar, üyelikler ve alışverişler için otomatik ödemeleri durdurdum. Ardından avukatım Bay Herrera’yı aradım. “Boşanmak istiyorum. Kızımın velayetinin tamamını istiyorum. Ve dairemi geri istiyorum.” Daire Daniel’in değildi. Evlenmeden önce ben almıştım. Parasını ben ödedim. Eşyalarını ben döşedim. Ailesi orada sadece kızımı sevdiklerine inandığım için yaşıyordu. Ertesi sabah Camila’yı bir çocuk doktoruna götürdüm. Teşhis netti: düşük kilo, stres, uyku sorunları ve tekrarlanan kötü muamele belirtileri. Doktor bana ciddi bir şekilde baktı. “Bu durumun haber yapılması gerekiyor.” “Bildirin,” dedim. Avukatım şikayeti dilekçeyle birlikte resmi bir ihtarname gönderdi: Daniel ve ailesinin mülkümü terk etmeleri için yedi gün süreleri vardı. Daireye döndüklerinde, rahat yaşamları altüst olmaya başladı. Doña Carmen süpermarkette ödeme yapmaya çalıştı ancak kartı reddedildi. Valeria, ayırttığı tasarımcı çantasını almaya gitti ancak ödeme yapamadı. Daniel bankadan bir telefon aldı: tüm ek kartları iptal edilmişti. Valeria, “Mariana sadece bir öfke nöbeti geçiriyor,” dedi. “Daniel onu geri getirmeli.” Ancak öğlen vakti bir mahkeme görevlisi kapıyı çaldı. “Bu mülkün yasal sahibi Bayan Mariana Robles adına, yedi gün içinde burayı boşaltmanız gerektiği bildirilmektedir.” Doña Carmen, dairenin oğluna ait olduğunu haykırdı. Subay sakince cevap verdi: “Tapu, Bayan Mariana Robles’in adına kayıtlıdır.” O öğleden sonra Daniel beni başka bir numaradan aradı. Avukatım telefonu açtı. “Sayın Reyes, bundan böyle tüm iletişim yasal kanallar üzerinden gerçekleşecektir. Boşanma davası bugün açılıyor.” Sessizlik hakimdi. “Boşanmak mı?” diye fısıldadı Daniel. Ama en kötü kısmı henüz gelmemişti. O gece, apartmandaki kameraları hatırladım. Doña Carmen her zaman kapalı olmalarını istese de, Camila’yı seyahatteyken kontrol edebilmek için onları kurmuştum. Uygulamayı açtım. Görüntüleri izledim. Ve gördüklerim bana korkunç bir şeyi anlamamı sağladı. Daniel sadece kocam olarak başarısız olmakla kalmadı. Babalık konusunda başarısız olmuştu.