Başını salladı. 'Gece de ışığı yanıyor. Ben uyumaya giderken gördüm.' 'Annen biliyor mu?' 'Bilmiyorum.' Daha fazla soru sorup onu korkutmak istemedim. Telefonumu çıkarıp Begüm'ü aradım. İkinci çalışta açtı. 'Korhan, bir şey mi oldu? İnci iyi mi?' 'İnci iyi. Ama salondaki dolabın üzerinde bir kamera buldum.' Telefonun diğer ucunda sessizlik oldu. 'Ne kamerası?' 'Bilmiyorum. Siyah bir cihaz. Kırmızı ışığı yanıyor. Dolabın üzerine saklanmış.' Begüm'ün nefesi değişti. 'Korhan, sakın bir yere gitme. Geliyorum.' Telefon kapandığında sesindeki korku beni daha da huzursuz etmişti. İnci'yi odasına götürdüm. Biraz su içirdim, sevdiği oyuncak ayısını verdim ve yanında oturdum. Uyuması uzun sürmedi. Ama ben o gece artık hiçbir şeyin eskisi gibi olmayacağını hissediyordum. Salona döndüğümde cihazın kablosunu takip ettim. Dolabın arkasından aşağıya uzanıyor, duvar dibindeki çoklu prize bağlanıyordu. Prizdeki fişi çektim. Kırmızı ışık söndü. Cihazı masanın üzerine koyup fotoğraflarını çektim. Ardından dolabın üstündeki ayakkabıyı ve çevresini inceledim. Toz tabakasında belirgin izler vardı. Birileri yakın zamanda oraya uzanmıştı. Yaklaşık yarım saat sonra Begüm eve geldi. Çantasını bile çıkarmadan masaya yaklaştı. Cihazı görünce yüzünün rengi soldu. 'Bu ne zamandır burada?' 'Bilmiyorum.' 'Kim koymuş olabilir?' 'Ben de sana bunu soracaktım.' Begüm bana şaşkınlıkla baktı. 'Benim yaptığımı mı düşünüyorsun?' 'Hayır. Ama bu dolabı sen getirdin. Üzerine en son kim çıktı, hatırlıyor musun?' Bir süre düşündü. Sonra kaşlarını çattı. 'Geçen ay annemin evinden birkaç kutu getirmiştik. Hatırlıyor musun?' Hatırlıyordum. Begüm'ün annesi evini küçültmeye karar vermiş, bazı eşyalarını bize vermişti. O gün nakliye şirketinden iki çalışan gelmişti. Kutuları salona bırakmış, dolabın üstüne de birkaç hafif eşya yerleştirmişlerdi. Ama hiçbiri elektronik bir cihazdan söz etmemişti. 'Bir dakika,' dedi Begüm. Telefonundan eski mesajlarını açtı. Nakliye günü çekilmiş fotoğrafları buldu. Birinde dolabın üstü açıkça görünüyordu. Siyah cihaz orada yoktu. 'Demek ki sonradan konmuş,' dedim. Begüm'ün yüzü gerildi. 'Peki kim girdi evimize?' İşte cevaplayamadığım soru buydu. Ertesi sabah İnci'yi Begüm'ün annesine bıraktık. Ona korktuğu şeyi bulduğumuzu ve artık orada olmadığını söyledik. Ardından cihazı ve fotoğrafları alarak polis merkezine gittik. Görevli memur, cihazı incelemeye alınmak üzere teslim etti. Evimize izinsiz girilmiş olabileceğini anlattık ve şikâyetçi olduk. İki gün boyunca telefonum her çaldığında irkildim. Sonunda polis merkezinden aradılar. Cihazın küçük bir internet kamerası olduğu anlaşılmıştı. Daha da kötüsü, içinde bir hafıza kartı vardı. Kartta salonumuzdan çekilmiş kısa görüntüler bulunuyordu. Ancak ilk incelemede kayıtların çoğunun hareket algılandığında başladığı görülmüştü. Cihazın hangi hesaba bağlandığı da araştırılıyordu. Bunu öğrendiğimde ellerim titredi. Biz kendi evimizde rahatça yaşarken birileri bizi izlemiş olabilir miydi? O gün eve döndüğümüzde kapı kilitlerini değiştirmeye karar verdik. Fakat asıl şaşırtıcı gelişme akşam yaşandı. Begüm, mutfak masasının başında otururken birden başını kaldırdı. 'Korhan, geçen ay eve kimlerin geldiğini düşündüm.' 'Nakliyeciler dışında kimse yoktu.' 'Vardı.' Gözlerini bana dikti. 'Eski komşumuzun oğlu, Sinan.' Sinan'ı hatırlıyordum. İki yıl önce yan dairemizde oturan yaşlı bir kadın vardı. Oğlu Sinan bazen annesini ziyarete gelir, apartmandaki ufak tamirat işleriyle ilgilenirdi. Kadın başka bir semte taşındıktan sonra Sinan'ı pek görmemiştik. 'Geçen ay neden geldi?' diye sordum. 'Annemin getirdiği televizyonun bağlantısını yapmaya yardım etmişti. Sen işteydin.' O an aklıma bir şey geldi. Sinan yıllar önce apartmanın internet bağlantısıyla ilgili bir sorun çıktığında da yardım etmişti. Begüm devam etti. 'Salondaki dolabı biraz çekmem gerektiğini söylemişti. Kablo geçirmek için.' Bir süre konuşamadım. Sonra ikimiz de aynı şeyi düşündük. Cihazın kablosu tam da o dolabın arkasından geçiyordu. Bu bilgiyi hemen polise ilettik. Bir sonraki gün apartman yönetimiyle görüştük. Girişteki güvenlik kamerasının eski kayıtlarının saklanıp saklanmadığını sorduk. Şansımıza, ilgili tarihteki görüntüler henüz silinmemişti. Polis tarafından incelenmesi için kayıtların korunmasını istedik. Görüntülerde Sinan'ın evimize geldiği saat açıkça görülüyordu. Elinde küçük bir takım çantası vardı. Yaklaşık kırk dakika sonra ayrılmıştı. Tek başına bu görüntü suç işlediğini kanıtlamıyordu. Ancak cihazın yerleştirildiği düşünülen zamanla örtüşüyordu. Birkaç gün sonra soruşturmayı yürüten görevli bizi yeniden aradı. Kameranın hafıza kartında Sinan'ın yüzünün göründüğü kısa bir kayıt bulunmuştu. Cihazı dolabın üzerine yerleştirirken yanlışlıkla kendi görüntüsünü kaydetmişti. Bunu duyunca boğazım düğümlendi. Begüm ağlamaya başladı. 'Biz ona güvenmiştik,' dedi. 'Evimize aldık.' Sinan'ın ifadesi alındı. İlk başta kamerayla ilgisi olmadığını söylediği, ancak görüntüler gösterilince cihazı kendisinin yerleştirdiğini kabul ettiği bize bildirildi. Kendi anlatımına göre amacı, daha önce annesinin yaşadığı apartmandaki bazı daireleri uzaktan takip etmekti. Evimizdeki kamera üzerinden neyi öğrenmek istediğine ilişkin açıklamaları ise tutarsızdı. Polis başka evlerde de benzer cihaz bulunup bulunmadığını araştırdı. Apartman yönetimi, sakinleri özel hayatın gizliliğini ihlal etmeyecek şekilde bilgilendirdi. Soruşturma sırasında elde edilen verilerin bir kısmının Sinan'ın kullandığı bir hesaba aktarıldığı tespit edildi. En çok korktuğumuz konu İnci'nin odasına ait görüntülerdi. Kamera salonun yüksek bir köşesinden koridorun bir bölümünü görebiliyordu. Ancak inceleme sonucunda İnci'nin odasının içini gösteren herhangi bir kayıt bulunmadığı bildirildi. Bu haber biraz olsun rahatlamamızı sağladı. Yine de kendimizi güvende hissetmemiz zaman aldı. Sinan hakkında yürütülen adli süreçte deliller mahkemeye sunuldu. Aylar sonra mahkûmiyet kararı verildi. Karar kesinleştiğinde ikimiz de uzun süredir taşıdığımız yükün biraz hafiflediğini hissettik. Ama benim için hikâyenin en zor kısmı mahkeme değildi. İnci'nin yeniden salona korkmadan girebilmesini sağlamaktı. İlk günlerde dolabın yanından geçmek istemiyordu. 'Baba, göz geri gelecek mi?' diye soruyordu. Diz çöküp gözlerinin içine bakıyordum. 'Hayır canım. Onu bulduk ve götürdüler. Artık burada değil.' Sonra onunla birlikte odaları dolaşıyor, korktuğu köşelere bakıyorduk. Bir uzmanla da görüştük. İnci'yi sürekli sorgulamamamız, korkusunu küçümsemememiz ve günlük düzenini korumamız önerildi. Biz de öyle yaptık. Bir akşam Begüm mutfakta yemek hazırlarken İnci yanıma geldi. Elinde oyuncak uçağı vardı. 'Baba,' dedi çekingen bir sesle. 'Efendim kaptan?' 'Uçabilir miyiz?' Bir an durdum. Sonra gülümseyerek kollarımı açtım. 'Elbette. Ama bu kez yavaş uçacağız.' Onu güvenle kucağıma aldım. Salonun ortasında, dolaptan uzakta küçük bir tur attık. İnci kollarını açtı. 'Nereye gidiyoruz?' diye sordum. Bu kez biraz düşündü. 'Anneye!' Begüm mutfaktan başını uzattı ve gülmeye başladı. İnci'yi yanına götürdüm. Üçümüz birbirimize sarıldık. Birkaç hafta sonra eski dolabı başka bir odaya taşıdık. Salona daha alçak bir kitaplık yerleştirdik. İnci yeni kitaplığın önüne oyuncaklarını dizdi. Bir gün dolabın üzerinde bulduğumuz pembe ayakkabıyı da hatıra kutusuna kaldırdık. İnci büyüdüğünde belki o geceyi hiç hatırlamayacaktı. Ama ben unutmayacaktım. Çünkü üç yaşındaki kızımın aniden kesilen kahkahası, evimizde saklanan tehlikeyi fark etmemizi sağlamıştı. O geceden sonra bir çocuğun korktuğunu söylediğinde onu dinlemenin ne kadar önemli olduğunu çok daha iyi anladım. Ve aylar sonra, bir akşam İnci yine kollarını iki yana açıp salonda neşeyle koşarken, Begüm'le göz göze geldik. Artık ikimiz de gülümsüyorduk. Kızımız yeniden korkmadan oynayabiliyordu. Bizim için en güzel son buydu.