Kötü bir alışkanlığı vardı
Bir süre sonra apartman önüne belediyenin hayvan kurtarma ekibinden iki görevli geldi. Kokunun kaynağı belirsiz olduğundan dikkatli davranacaklarını söylediler. Ben kapının önünde beklerken yatağı yerinden oynattılar. Ardından biri 'Burada bir yuva var,' dedi. Sesindeki şaşkınlığı duyunca dayanamayıp içeri baktım. Şişelerin ardına sıkışmış, iri gözlü bir sokak kedisi yatıyordu. Yanında yeni doğmuş üç yavru kıpırdanıyordu. Hayvan korkuyla tıslıyor, yavrularını korumaya çalışıyordu. Ama ağır kokunun tek nedeni kedi değildi. Yatağın altındaki eski eşyaların arkasında ıslanmış bir kumaş torba ve döşeme kenarında küçük bir açıklık vardı. 'Kedi havalandırma boşluğundan girmiş olabilir,' dedi görevli. 'Şu torbaya dokunmayın.' Torbanın yakınında su birikmiş, içinde bozulmuş yiyecekler kalmıştı. Koku oradan yayılıyordu. Kedinin yavrularını taşımaya çalışması da geceleri duyduğum sürtünme ve vurma seslerini açıklıyordu. Birden rahatlayacağımı sandım; fakat görevlinin açtığı fener ışığıyla boşluğun içinde görünen nesne beni yeniden korkuttu. Bir bastondu. Üzerinde küçük metal bir isimlik vardı: Mebrure Akın. 'Bu nasıl buraya gelmiş olabilir?' dedim. Kemal Bey bastonu tanıdı. 'Ondan ayrılmazdı,' diye fısıldadı. 'Hastaneden çıktığında da elindeydi.' Hayvan kurtarma ekibi kediyi ve yavrularını güvenli bir taşıma kutusuna aldı. Ardından kayıp kişi şüphesi nedeniyle polisi aradık. Gelen ekip, bastonun bulunduğu bölümün yapısını inceledi. İki dairenin arasında, yıllar önce yapılmış ama kullanılmayan dar bir tesisat boşluğu vardı. Bastonun aşağı kaymış olması mümkündü. Ancak kadının nereye gittiği hâlâ belirsizdi. Polislerden biri Mebrure Hanım'ın kapısını çaldı. Ses çıkmadı. Yönetici, gerekli işlemler tamamlanınca dairenin açılmasına yardımcı oldu. Üst katta beklerken her saniye uzadı. Sonunda içeri giren polislerden biri ambulans istedi. Bacaklarımın bağı çözüldü. Ferit'i aradım, konuşurken sesim titriyordu. 'Mebrure Hanım'ı buldular mı?' diye sordu. 'Bilmiyorum,' dedim. 'Ama ambulans geliyor.' Dakikalar sonra yaşlı kadını sedyeyle çıkardılar. Bilinci açıktı ama çok güçsüzdü. Gözlerini açıp kapatıyor, dudaklarıyla bir şey söylemeye çalışıyordu. Polislerden biri, komşuların kaybolduğunu düşündüğü kadının günlerdir kendi evinde yattığını anlattı. Hastaneden döndükten sonra düşmüş, telefonu uzağa savrulmuştu. Yardım çağıracak gücü kalmamıştı. Peki kimse neden sesini duymamıştı? Dairesindeki kapı kalındı, televizyon günlerdir açıktı. Komşular arada duydukları belirsiz sesleri televizyona yormuştu. Benim gece duyduğum inleme ise büyük olasılıkla tesisat boşluğundan taşınan yardım sesiydi. O sesleri şişelerin çıkardığı hışırtıdan ayıracak kadar dikkatli dinlememiştim. Mebrure Hanım hastaneye götürülürken elimi kaldırıp ona seslendim. 'Geçmiş olsun, teyze.' Sedyeden bana döndü. Gözleri doldu. 'Su,' diyebildi. Görevliler gerekli bakımı üstlenirken ben ayakta kalmaya çalışıyordum. Bir insan birkaç metre uzağımızda yardım beklerken bizim korkuya kapılıp yanlış ihtimalleri düşündüğümüzü fark etmek ağırdı. O gün karakolda bildiklerimi anlattım. Apartman yöneticisi Mebrure Hanım'ın yakınlarını aradı. Bir yeğeni başka şehirden geldi. Yaşlı kadın susuz kalmış, düşme sonrasında hareket etmekte zorlanmıştı. Hastanedeki tedavisi günler sürdü. Doktorlar durumunun giderek düzeldiğini söylediğinde hepimiz rahatladık. Birkaç gün sonra kedinin de veteriner kontrolünden geçtiğini, yavrularıyla birlikte geçici bakıma alındığını öğrendim. Yatak altındaki torba temizlenmiş, tesisat açıklığı güvenli biçimde kapatılmıştı. Evi havalandırdım, şişeleri geri dönüşüme ayırdım. Fakat gözüm her defasında boş yatağın altına takılıyordu. Orayı kirle doldurmasaydım belki sesleri daha önce fark edebilirdim. Ferit bana 'Kendini yiyip bitirme,' dedi. 'Sonunda yardım çağırdın.' Haklıydı ama bu sözler her şeyi silmiyordu. Ben de kendime başka bir söz verdim: Apartmanda kapısı günlerdir açılmayan bir komşu varsa 'Herhâlde bir yere gitmiştir,' deyip geçmeyecektim. Mebrure Hanım'ı iki hafta sonra ziyaret ettim. Yatağında oturuyordu, yüzüne biraz renk gelmişti. Bastonunu götürdüm. Metal isimliğe parmaklarını dokundurdu. 'Bunu kaybettiğimi düşünmüştüm,' dedi. Sonra uzun süre elimi tuttu. 'Benim sesimi duyan biri oldu demek.' 'Geç duydum,' diye cevap verdim. 'Ama sonunda duyabildim.' Kadın başını salladı. 'Bazen birinin gelmesi yeter,' dedi. Bir akşam Mebrure Hanımın yeğeni beni arayıp teşekkür etti. Telefonun öteki ucunda durup uzun uzun konuştu. Teyzesinin yıllardır kimseye yük olmak istemediğini, bu yüzden rahatsızlığını sakladığını anlattı. Ona yalnız yaşamakla yalnız bırakılmanın aynı şey olmadığını söyledim. Bunu söylerken kendi hayatımı da düşündüm. Ben de haftalardır işten eve gelip kapımı kapatmış, kimsenin hayatına karışmamayı nezaket sanmıştım. Oysa bazen küçük bir selam bile bir insanın yaşadığını hatırlatır. Apartmandaki komşularla bir iletişim grubu kurduk. Kimseyi izlemek için değil, ihtiyacı olanın yalnız kalmaması için. Hastalık günlerinde yemek bırakmayı, yaşlı komşuların kapısını çalmayı sıradan bir alışkanlığa dönüştürdük. Mebrure Hanım iyileştiğinde bize ev yapımı kurabiye getirdi. Ferit, kediyi sahiplenen ailenin fotoğrafını gösterdi. Küçük yavrular şimdi sıcak bir evde uyuyordu. Aylar sonra bir gece yine hafif bir tıkırtıyla uyandım. Bu kez korkuyla donmadım. Pencere kenarındaki saksıya değen rüzgârdı. Kalkıp perdeyi düzelttim, sonra koridorda durup üst kata kulak verdim. Her yer sessizdi. Artık sessizliğin de tek başına iyi haber olmadığını biliyordum. Sabah Mebrure Hanım'ın kapısını çaldım. Gülerek açtı. 'Yine mi kontrol ediyorsun beni?' diye takıldı. 'Yok,' dedim. 'Bir çay içmeye geldim.' Mutfağa geçerken bastonunun ucuyla yere hafifçe vurdu. O küçücük ses, aylar önce beni dehşete düşüren gecelerin aksine içimi rahatlattı. Çünkü artık o evde birinin yaşadığını, gerektiğinde sesine karşılık verecek komşuları olduğunu biliyordum.