O akşam işten eve her zamankinden daha geç dönmüştüm

"Yani annemi öldürdüler mi?" Cihan hemen cevap vermedi. "Kesin olarak bildiğim tek şey, annenin ölümünden önce tehdit edildiğiydi. Kazaya neden olan sürücü ise birkaç gün sonra ortadan kayboldu." Hakan'ın yüzüne baktım. "Bunları biliyor muydun?" Kocam gözyaşlarını tutamıyordu. "Evet." O tek kelimeyle içimde bir şeyler koptu. "Ne zamandır?" "Seninle evlenmeden önce öğrendim." Bir anlığına kulaklarım uğuldadı. Demek ki tanıştığımız günden beri annemin başına gelenleri biliyordu. "Benimle neden evlendin Hakan? Babanın yaptıklarını öğrenmemi engellemek için mi?" "Hayır!" diye bağırdı. "Seni gerçekten sevdim!" "Öyleyse neden sustun?" Hakan sandalyeye çöktü. "Çünkü babam beni tehdit etti. Gerçeği anlatırsam seni de kaybedeceğimi söyledi." O sırada Cihan araya girdi. "Henüz bilmediğin bir şey daha var." Artık başka bir gerçeği kaldıracak gücümün kalmadığını düşünüyordum. Ama yanılmışım. Cihan masadaki zarfı işaret etti. "Annen ölümünden birkaç gün önce bu mektubu yazmış. İçinde bütün belgelerin nerede olduğunu anlatıyor." Zarfı açtım. İçinden iki sayfalık bir mektup ve küçük bir anahtar çıktı. Mektubun ilk cümlesini okuduğumda gözyaşlarım kâğıda damladı. "Canım kızım, eğer bir gün bu mektubu okuyorsan bilmeni isterim ki hayatım boyunca verdiğim en doğru karar senin annen olmak oldu." Devamını okumakta zorlanıyordum. Annem, topladığı belgelerin bir kopyasını eski evimizin bodrumundaki gizli bir bölmeye sakladığını yazmıştı. Ancak mektubun sonundaki birkaç cümle beni asıl şaşkınlığa uğrattı. "Bana yardım eden insanların arasında suçsuz biri var. Adı Cihan. Eğer bir gün gerçeği öğrenirsen ona güven. Çünkü seni korumak için benim bile yapamadığım bir fedakârlık yaptı." Başımı kaldırdım. "Ne fedakârlığı?" Cihan ellerini birbirine kenetledi. "Annen öldükten sonra belgeleri bulmam için beni de tehdit ettiler. Belgelerin nerede olduğunu bilmediğimi söyledim. Bana inanmadılar. Üzerime hırsızlık suçlaması attılar." "Sonra?" "Altı yıl cezaevinde kaldım." Elimle ağzımı kapattım. "Annem yüzünden mi?" "Hayır," dedi kararlı bir sesle. "Annen yüzünden değil. Onun karşı çıktığı insanlar yüzünden." Hakan sessizce ağlıyordu. Cihan sözlerine devam etti. "Cezaevinden çıktıktan sonra seni bulmak istedim. Ama Hakan'ın babası seni rahat bırakmamam için beni tekrar tehdit etti. Yıllarca başka şehirlerde yaşadım." "Peki, şimdi neden geldin?" Cihan cebinden katlanmış bir gazete kupürü çıkardı. Hakan'ın babasının ölüm haberiydi. "Babanın ölümünden sonra geri döndüm. Fakat Hakan bana yine gerçeği anlatmamamı söyledi." Kocama döndüm. "Neden?" Hakan yüzünü ellerinin arasına aldı. "Çünkü babam ölmeden önce her şeyi itiraf etti. Ama bu işin içinde benim de suçum vardı." O an içime korkunç bir his çöktü. "Ne yaptın?" Hakan ayağa kalktı. "On dokuz yaşındaydım. Babam bir gece beni hastaneye çağırdı. Muhasebe odasındaki bazı dosyaları yok etmemi istedi. Ona güvendim. Ne yaptığımı sorgulamadım." Gözlerime bakamadı. "Yaktığım dosyaların annenin topladığı deliller olduğunu sonradan öğrendim." Geriye doğru sendeledim. "Bunu bilerek mi yaptın?" "Hayır. Ama öğrendiğimde de sustum." İçimdeki öfkeyi tarif edemezdim. Annemin ölümünden sonra yıllarca onun fotoğrafına sarılarak ağlamıştım. Hakan ise bütün bunları biliyor, geceleri yanımda uyurken tek kelime etmiyordu. "Evimizden çıkmanı istiyorum." Hakan bana inanamaz gözlerle baktı. "Lütfen..." "Şimdi!" Cihan sessizce ayağa kalktı. "İsterseniz ben de gideyim." Başımı salladım. "Hayır. Önce annemin sakladığı belgeleri bulacağız." O gün Cihan'la birlikte çocukluğumun geçtiği eski eve gittik. Babam, annemin ölümünden birkaç yıl sonra başka bir şehre taşınmıştı. Eski evimiz ise uzun zamandır boş duruyordu. Neyse ki hâlâ ailemize aitti. Bodrum kapısını açtığımızda içeriyi ağır bir rutubet kokusu kapladı. Annemin mektubunda tarif ettiği duvarı bulduk. Eski raflardan birini çektiğimizde arkasında küçük, kilitli bir bölme ortaya çıktı. Anahtarı yerleştirdim. Kilit ilk denemede açıldı. İçeride metal bir kutu vardı. Kutunun içinde eski hesap defterleri, banka dekontları, hastane kayıtları ve annemin el yazısıyla tuttuğu notlar duruyordu. Fakat en altta başka bir şey buldum. Küçük bir ses kayıt cihazı. Cihan'ın yüzü bembeyaz oldu. "Bu cihazı daha önce hiç görmedim." Titreyen parmaklarımla düğmesine bastım. Önce hafif bir hışırtı duyuldu. Ardından annemin sesi yükseldi. "Beni tehdit ettiğinizi kanıtlamak için bu konuşmayı kaydediyorum." Bir erkeğin öfkeli sesi duyuldu. "O belgeleri bana vereceksin. Yoksa kızını bir daha göremezsin!" O sesi daha önce defalarca duymuştum. Hakan'ın babasıydı. Kayıt devam etti. Annem korkmasına rağmen geri adım atmıyordu. Sonra başka bir erkek sesi duyuldu. "Yeter artık! Kadını rahat bırakın!" Cihan ağlamaya başladı. Kayıttaki ses ona aitti. Cihazı kapattığımda ikimiz de uzun süre konuşamadık. O gün bütün belgeleri bir avukata teslim ettik. Avukat, yıllar önceki olayların yeniden incelenmesi için gerekli başvuruları hazırladı. Kayıtların doğrulanması ve kazanın yeniden araştırılması gerekiyordu. Ancak beni bekleyen son bir konuşma daha vardı. Akşam eve döndüğümde Hakan kapının önünde oturuyordu. Gözleri kıpkırmızıydı. "Benden ne istersen yapacağım," dedi. Ona uzun uzun baktım. "Senden tek istediğim şey vardı Hakan. Dürüst olmandı." Başını eğdi. "Biliyorum." "Annemin ölümünden sen sorumlu olmayabilirsin. Ama yıllarca gerçeği saklamayı sen seçtin." Hakan hiçbir şey söylemedi. "Şimdi senden bir karar vermeni istiyorum. Babanın yaptıklarını bütün ayrıntılarıyla anlatıp sorumluluğunu kabul edecek misin?" Gözyaşları içinde başını salladı. "Evet." Ertesi sabah Hakan, avukatımızla birlikte savcılığa gitti. Bildiği her şeyi anlattı ve elinde kalan belgeleri teslim etti. Aylar süren soruşturmada hastanedeki usulsüzlüklerin bir kısmı ortaya çıkarıldı. Annemin ölümüne neden olan kazayla ilgili yeni deliller araştırılmaya başlandı. Cihan'ın yıllar önce haksız yere mahkûm edildiğine ilişkin dosya da yeniden incelenmek üzere açıldı. Hakan'la ise bir süre ayrı yaşamaya karar verdik. Onu hâlâ seviyor olmam, yaptığı şeyi hemen affedebileceğim anlamına gelmiyordu. Bir pazar sabahı Cihan'la annemin mezarını ziyaret ettik. Mezarın üzerine beyaz çiçekler bıraktım. "Keşke sana yardım edebilseydim anne," diye fısıldadım. Cihan yanıma çömeldi. "Annen senin mutlu olmanı isterdi. Bütün bunları da gelecekte senin kimseye boyun eğmeden yaşayabilmen için yaptı." Çantamdan annemin mektubunu çıkardım. Son sayfasını o güne kadar defalarca okumuştum. Ancak son cümlesinin anlamını şimdi gerçekten kavrıyordum. "Kızım, bir gün insanlar seni gerçeği söylediğin için yalnız bırakırsa korkma. Çünkü insanı asıl yalnız bırakan şey, kendi vicdanından vazgeçmesidir." Cihan'ın elini tuttum. Yıllar önce annem için bütün hayatını kaybetmeyi göze alan bu adam, o yağmurlu gece evimize geldiğinde yabancı olduğunu düşünmüştüm. Oysa hayatım boyunca tanıdığım pek çok insandan daha fazla ailem olmayı hak ediyordu. Aradan bir yıl geçti. Cihan'ın mahkûmiyetinin yeniden değerlendirilmesi sonucunda suçsuzluğu kabul edildi. Annemin ölümüne ilişkin soruşturma ise devam ediyordu. Hakan'la boşanmadık ama hemen barışmadık da. Güvenimizi yeniden kazanmanın uzun zaman alacağını ikimiz de biliyorduk. Bir gün evimize döndüğümde pencerenin yanındaki eski ahşap saatin durduğunu fark ettim. Tamirciye götürdüm. Birkaç gün sonra yeniden çalışmaya başladı. Saati annemin fotoğrafının yanına yerleştirdim. O akşam Cihan bize yemeğe geldi. Artık misafir odasında kalan yabancı bir adam değildi. Annemden kalan hatıraları paylaşabildiğim, geçmişim hakkında konuşabildiğim bir aile büyüğüydü. Masaya otururken saate baktı ve gülümsedi. "Demek hâlâ çalışıyor." Ben de gülümsedim. "Evet. Bu kez durmasına izin vermeyeceğim." Çünkü o gün anladım ki geçmişte kaybettiğimiz yılları geri getiremeyiz. Ama gerçeği öğrenerek, geçmişimizin geri kalan hayatımızı bir yalanın üzerine kurmasına engel olabiliriz. Annem bana yalnızca hayat vermemişti. Ardında bıraktığı cesaretle, yıllar sonra kendi hayatımı yeniden kurmamı da sağlamıştı.

Diğer Tarifler