O DÜĞÜNÜ ENGELLEMEK İÇİN ELİMDEN GELENİ YAPMAYA KARAR VERDİM

'Bana karşı hiçbir zaman böyle bir his beslemedim,' dedi Alperen. 'Bunu sana söyledim. Şimdi de söylüyorum. Beste'yi seviyorum.'

'Sen de fark etmedin mi?' diye atıldım. 'Birlikte onca yere gittik.'

'Düğünü hazırlıyorduk,' diye yanıtladı. 'Senin arkadaşımıza yardım ettiğini sanıyordum.'

Beste ağlamaya başladı. En çok o gözyaşları beni sarstı. Çünkü yıllardır üzüldüğünde ilk bana gelirdi. Şimdi üzüntüsünün kaynağı bendim.

'Beni neden onun iş arkadaşıyla ilgili korkuttun?' diye sordu.

'Bir söylenti duymadım,' dedim sonunda. 'Uydurdum.'

Alperen derin bir nefes aldı. Beste ise sandalyesinden kalktı. 'Bu düğünü ertelemeyeceğim,' dedi. 'Ama organizasyondaki görevini bitiriyorum. Nikâhta yanımda olmanı da istemiyorum.'

'Beste, on yılın hatırı için...'

'On yılın hatırına senden doğruluk bekledim.'

Giderken sesini yükseltmedi. Masanın üzerinde yarım kalmış kahvesi duruyordu. Ona yetişip özür dilemek istedim fakat özrün hemen affedilmek anlamına gelmeyeceğini ilk kez o gün anladım.

Eve geldiğimde tedarikçi grubundan çıkarıldığımı gördüm. Elimde kalan ekran görüntülerini silmek için telefonu açtım. Tam o sırada organizasyon şirketinden arandım. Önceden ayırttığım bazı malzemelerin teslimat onayı yalnızca benden bekleniyordu.

Bir an sustum. İşleri aksatsam beni aramak zorunda kalacaklardı. Böylece yeniden konuşabilecektim. Sonra bu düşünceden utandım. Yetkiliye bütün dosyaları Beste'nin adresine göndermesini, bundan sonra yalnızca çiftin talimatlarını kabul etmesini söyledim.

Ertesi gün düğün için kapora verdiğim küçük süsleme malzemelerinin listesini ve makbuzları da gönderdim. Beste'nin parasını ya da zamanını riske atmamaya karar vermiştim. Bu davranış, olanları düzeltmiyordu; sadece daha fazla zarar vermemi önlüyordu.

Bir sonraki hafta organizasyon şirketinin sorumlusu beni aradı. Salonda çalışan genç bir görevli, teslimat listesinde benim adıma açılmış eski bir değişiklik talebi bulmuştu. Benim daha önce yanlış bir tarihe bıraktığım not, düğün günü için risk oluşturabilirdi. Bu kez utancımın arkasına saklanmadım. Yetkiliye doğru tarihi söyledim, gerekli yazılı onayı yalnızca Beste ile Alperen'den almalarını istedim. Sonra Beste'ye kısa ve tarafsız bir bilgilendirme gönderdim. 'Benden kaynaklanan bir karışıklık çıkmasın diye haber veriyorum,' yazdım. Yanıt gelmedi ama sonraki gün tarihin düzeltildiğini öğrendim.

Bu küçük olay bana önemli bir şeyi gösterdi. Bir hatayı düzeltmek için insanların beni yeniden hayatlarına alması gerekmiyordu. Bazen yapmam gereken şey doğru bilgiyi vermek ve geri çekilmekti. Başkalarının güvenini yeniden kazanmanın hızlı bir yolunu aradıkça aslında yalnızca kendi suçluluğumu hafifletmeye çalışıyordum. Beste'nin ise benim rahatlamamı sağlamak gibi bir görevi yoktu.

Düğünden bir gece önce eski fotoğraflarımıza baktım. Üniversiteye ilk başladığımız yıl Beste parasız kaldığımda evinden yemek getirmişti. Hastalandığımda iki gün yanımda oturmuştu. Bunları hatırlamak, onu kıskandığım için yaptıklarımı daha da ağırlaştırdı. O günlerde yanımda olan insanı, sevdiği kişiyi elimden almak istediğim için yaralamıştım. Bilgisayarı kapatıp ilk kez olanları değiştirmek için bir plan yapmadım.

İki hafta sonra ortak bir arkadaşımız, Beste'nin gelinliğini almaya gittiğini söyledi. Önce fotoğraf görmek istedim, sonra vazgeçtim. Kendimi onun hayatına yeniden zorla sokmama hakkım olmadığını kabullendim.

Düğün günü evde kaldım. Saçımı yapmadım, elbise giymedim. Bir süre sonra telefonuma toplu fotoğraf düştü. Beste'nin yüzünde içten bir gülümseme vardı. Alperen yanında duruyordu. Fotoğrafı kapatıp uzun süre ağladım; ilk kez onları ayırmak için değil, kendi davranışlarımın sonucunu kabul etmek için.

Bir hafta sonra Beste'ye kısa bir mektup yazdım. Bahane üretmeden yalanlarımı tek tek anlattım. Ondan cevap istemediğimi, düğünle ilgili tüm belgeleri eksiksiz aktardığımı ve bir daha ilişkisine müdahale etmeyeceğimi belirttim.

Aylar geçti. Beste'den cevap gelmedi. Üniversiteden bir arkadaşım bana bir danışmanla görüşmemi önerdi. Başta direndim. Sonra sevgiyi sahip olma hakkıyla karıştırdığımı, reddedilince başkalarının hayatını cezalandırmak istediğimi gördüm.

Bir akşam market çıkışında Beste'yle karşılaştık. Yanında kimse yoktu. Önce ikimiz de durduk. 'Mektubunu okudum,' dedi. 'İçinde ilk kez gerçekten kendi sorumluluğunu aldığını hissettim.'

'Umarım bir gün beni affedersin,' dedim.

'Belki,' diye yanıtladı. 'Ama eskisi gibi olacağımıza söz veremem.'

'Böyle bir söz istemiyorum.'

Kısa bir vedayla ayrıldık. O akşam eve yürürken acı hâlâ içimdeydi. Fakat artık ne Beste'yi suçluyordum ne de Alperen'in bana borçlu olduğunu düşünüyordum. Düğünü engelleyememiştim; iyi ki engelleyememiştim. Kaybettiğim dostluğun sorumluluğu bana aitti. Bundan sonra kuracağım ilişkilerde sevgiyi, başkasının seçme özgürlüğüne saygı göstererek yaşamaya karar verdim.

Daha sonra ortak bir arkadaşımız beni arayıp 'Beste senden hâlâ söz edilmesini istemiyor,' dedi. Bunu duyunca savunmaya geçmedim. Arkadaşlarımızı taraf seçmeye zorlamamak için grup sohbetinde düğünle ilgili konuşmaları açmadım. Yapabileceğim en dürüst şey, başkalarının da bu kırgınlığı taşımak zorunda kalmamasını sağlamaktı.

Bir pazar günü çocukluğumuzda birlikte gittiğimiz parkın önünden geçtim. Salıncaklar değişmiş, ağaçlar büyümüştü. Benim de büyümem gerektiğini düşündüm. Birinin mutluluğuna yer açabilmek, kendi acımı yok saymak değil; acı duyarken bile başkasına zarar vermemeyi seçmekti.