Oğlum annesinin evinden döndüğünde tuhaf yürüyordu

Polis memuru başını kaldırıp ona baktı… — Banyoda mı düştü dediniz? Zeynep bir an duraksadı. — Evet. Çocuklar düşer. Her şeyi büyütmenize gerek yok. Polis memuru not defterini kapattı. — Peki, neden babasına teslim ettiğinizde ambulans çağırmasını gerektirecek kadar kötü durumdaydı? Zeynep gözlerini bana çevirdi. — Murat! Bir şey söylesene! Sen de biliyorsun, Emir çok sakar bir çocuk! Ona baktım. İki yıl boyunca kendimi savunmuştum. Onun suçlamalarına cevap vermiştim. Her tartışmada oğlumun iyiliği için susmuştum. Ama artık susmayacaktım. — Emir sakar değil, Zeynep. Emir sekiz yaşında. Ve şu anda hastanede, acıdan oturamıyor. — Sen onu bana karşı doldurdun! — Ben mi? İlk kez sesimi yükselttim. — Ben mi ona annesinin evinden korkarak dönmeyi öğrettim? Ben mi her pazar kapıda ağlamasına sebep oldum? Zeynep dudaklarını sıktı. — El âlem ne der, Murat? Bir düşün! Polisleri çocuğumuzun başına topladın. Yarın herkes benim kötü bir anne olduğumu konuşacak! İşte yine aynı şey… Emir’in canı değil. İnsanların ne diyeceği. Aile şerefi. Sosyal medyadaki kusursuz fotoğraflar. Bir tek oğlumuzun gözyaşları umurunda değildi. Tam o sırada doktor odadan çıktı. Yüzü ciddiydi. — Emir’in babası kim? Hemen ayağa kalktım. — Benim doktor bey. — Sizinle konuşmamız gerekiyor. Zeynep hemen araya girdi. — Ben annesiyim. Ben de geleceğim. Doktor ona baktı. — Şu anda çocuğun güvenliği ve sağlık değerlendirmesi önceliğimiz. Gerekli görüşmeler uygun uzmanlar eşliğinde yapılacak. Sonra bana döndü. — Çocuğunuzun muayenesinde ciddi endişe yaratan bulgularla karşılaştık. Durumun nasıl oluştuğunu belirlemek için ayrıntılı inceleme yapıyoruz. Adli değerlendirme de başlatıldı. Dizlerimin bağı çözüldü. — Oğlum yaşayacak, değil mi? Doktor omzuma dokundu. — Şu anda gerekli tıbbi müdahaleleri yapıyoruz. Onu yalnız bırakmıyoruz. Gözlerimi kapattım. Bir baba için dünyanın en ağır cümlesi, çocuğunun iyi olup olmayacağını bilmeden beklemektir. Bir süre sonra sosyal hizmet uzmanı yanıma geldi. Elinde küçük bir dosya vardı. — Murat Bey, Emir’le uzman eşliğinde görüştük. Çocuğun kendisini güvende hissetmesi için gerekli tedbirleri değerlendiriyoruz. — Bir şey anlattı mı? Kadın birkaç saniye sustu. — Şu anda size her ayrıntıyı aktarmam doğru olmaz. Ama söylediklerini ciddiye alıyoruz. Sonra bir soru sordu. — Oğlunuzun son aylarda davranışlarında değişiklik fark ettiniz mi? İçimdeki bütün suçluluk yeniden canlandı. — Evet. Çok şey fark ettim. Ama yeterince erken anlayamadım. Kadın başını salladı. — Önemli olan şu anda onu korumak. O sırada telefonum titredi. Zeynep’ten mesaj gelmişti. “Bu gece olanları kimseye anlatmayacaksın. Aile arasında halledeceğiz. Beni rezil etmeye hakkın yok.” Mesajı sosyal hizmet uzmanına gösterdim. Ardından ekran görüntüsünü aldım. İlk kez Zeynep’in tehditlerini saklamak yerine kayda geçiriyordum. Ama asıl şaşırtıcı şey henüz ortaya çıkmamıştı. Gece yarısına doğru Emir’in çantasıyla ilgili bir şey hatırladım. Kapının önünde bıraktığım okul çantası hâlâ arabanın bagajındaydı. Polis memuruna durumu anlattım. — Çantada ne var? — Bilmiyorum. Oğlumun eşyaları. Ancak annesinin evinden getirdiği bir şey olabilir. Polis memuru çantayı kendi usullerine uygun şekilde teslim almam gerektiğini söyledi. İçindeki eşyalara kendim dokunmamamı istedi. Bir süre sonra çantayla ilgili inceleme başlatıldı. O sırada Zeynep koridorun diğer ucunda telefonla konuşuyordu. Sesini alçaltmıştı. Ama söylediği birkaç kelimeyi duydum. — Hayır, o defteri bulmaması gerekiyordu… Birden sustu. Beni gördüğünü fark etmişti. Telefonunu kapattı. — Hangi defter, Zeynep? diye sordum. — Sana ne? — Emir’in çantasında ne var? Yüzü bembeyaz oldu. — Çocuğun eşyalarını karıştırmaya utanmıyor musun? Gülümsedim. Ama bu kez acı bir gülümsemeydi. — Utanması gereken kişi ben değilim. Polis memuru bir süre sonra yanıma geldi. — Murat Bey, çantada bazı notlar ve Emir’e ait olduğunu düşündüğümüz bir defter bulundu. Bunları incelemeye aldık. — Ne yazıyor? — Çocuğun kendi el yazısıyla tuttuğu bazı notlar var. Ayrıca belirli tarihler ve isimler de bulunuyor. Boğazım düğümlendi. Emir’in sekiz yaşında olduğunu unutmuştum. Sekiz yaşındaki bir çocuk oyun oynamalıydı. Oyuncaklarını toplamalıydı. Arkadaşlarıyla tartışmalı, sonra barışmalıydı. Ama benim oğlum yaşadığı şeyleri unutmamak için defter tutmuştu. Polis memuru defterin içeriğini hemen paylaşamayacağını söyledi. Sonra Zeynep’e dönerek: — Hanımefendi, sizin de ifadenize başvuracağız. Çocuğun güvenliğiyle ilgili değerlendirme tamamlanana kadar hastaneden ayrılmamanızı rica ediyoruz. Zeynep öfkeyle ayağa kalktı. — Bunu yapamazsınız! Ben annesiyim! — Annelik, çocuğun güvenliğiyle ilgili sorumlulukları ortadan kaldırmaz. Zeynep bana döndü. — Murat, bunu senin yanına bırakmayacağım! Sen benim hayatımı mahvettin! O an içimdeki bütün korku öfkeye dönüştü. — Hayır Zeynep. Ben senin hayatını mahvetmedim. Sen oğlumuzun hayatını mahvetmeye çalıştın. İlk kez cevap veremedi. Sabaha karşı doktor, Emir’in durumunun kontrol altında olduğunu ve tedavisinin sürdüğünü söyledi. Onu görmek için içeri girdim. Yatağında yatıyordu. Elinde küçük oyuncak arabası vardı. Beni görünce gözlerini kaldırdı. — Baba… Yanına oturdum. — Buradayım aslanım. Bir süre yüzüme baktı. Sonra fısıldadı: — Annem sana kızacak mı? Kalbim yeniden parçalandı. — Beni dinle oğlum. Annenin kızıp kızmaması önemli değil. Senin canının yanması önemli. Gözlerinden yaşlar süzüldü. — Ben kötü bir çocuk muyum? Elini tuttum. — Hayır. Sen benim hayatımda başıma gelen en güzel şeysin. Bir süre sustu. Sonra başını bana doğru çevirdi.

Diğer Tarifler