Selma yavaşça annesinin kulağına doğru
Sonra o an geldi. Selma yavaşça annesinin kulağına doğru eğildi. Ve bir şey fısıldadı. Onu başka kimse duymadı. Ne gardiyanlar. Ne sosyal hizmet görevlisi. Ne de kollarını kavuşturmuş, dosyası hâlâ hafızasında taze bir halde yarı açık kapıdan izleyen Albay Mehmet. Sadece Rüya. Kızın söylediği şey o kadar basit, o kadar imkânsızdı ki, kadın bir an nefes almayı bıraktı. —Sen yapmadın, diye fısıldadı Selma. —Kimin yaptığını gördüm.Rüya hareketsiz kaldı. Gözyaşları akmaya devam ediyordu ama bunlar artık sadece acının gözyaşları değildi. Saf bir şokun gözyaşlarıydı. Titreyerek kızına biraz daha sıkı sarıldı. “Ne dedin sen yavrum?” diye mırıldandı sesi titreyerek. Selma hafifçe geri çekildi. Büyük, tuhaf bir şekilde huzurlu gözlerini annesinin gözlerine dikti. “Yılanlı saati olan adamı gördüm,” dedi çok kısık bir sesle. “O gece arka kapıdan girdi. O geçerken sen evde değildin.” Rüya’nın kalbi yeni bir şiddetle çarpmaya başladı. Beş yıl boyunca sesi kısılana kadar masumiyetini tekrarlamıştı. Ama kimse dinlemek istememişti. Kimse o gece birkaç dakikalığına bakkala gittiğini, döndüğünde kapıyı açık, lambayı yerde ve Ekrem’in cansız bedenini yemek masasının yanında yatarken bulduğunu duymak istememişti. Parmak izlerinin bulunduğu silahın basit bir açıklaması olduğuna kimse inanmak istememişti: Evde tuttuğu eski tabancaydı ve o gece ne olduğunu henüz anlamadan, Ekrem’i kanlar içinde görünce içgüdüsel olarak eline almıştı. Savcılık geri kalanını kurgulamıştı. Yorgun eş. Eski tartışmalar. Para. Kıskançlık. Belirsiz bir tanık ve daha dava başlamadan yenilmiş görünen barodan atanmış bir avukat. Rüya yutkunarak sordu: —Selma… neden daha önce söylemedin? Küçük kız bir an için eski ayakkabılarına baktı. “Çünkü beni perdenin arkasına saklanırken gördü,” diye fısıldadı. “Eğer konuşursam seni de öldüreceklerini söyledi. Sonra Clara Hala bana uydurmayı bırakmamı, en iyisinin unutmak olduğunu söyledi. Senin kötü bir şey yaptığını ve uslu durmam gerektiğini anlattı.” Tüm oda küçülüyor gibiydi. Rüya, kollarından yukarı doğru bir soğukluğun yükseldiğini hissetti. Clara. Ekrem’in kız kardeşi. Tutuklamadan sonra Selma’yı yanına alan kadın. Duruşmada diğer her dul yakın gibi ağlayan aynı kadın. Rüya’nın her zaman “asabi” olduğunu ve “tepesi attığında her şeyi yapabileceğini” iddia eden aynı kadın. Rüya, kelepçeli elleriyle kızın yüzünü avuçladı. —Yavrum… beni iyi dinle. O adamı daha önce görmüş müydün? Selma başını salladı. “Evet. İki kere. Bir keresinde sen yokken geldi, babam onu çalışma odasına aldı. Ben ona su götürdüm. Bileğinde üzerinde yılan başı olan büyük, altın bir saati vardı,” dedi bileğine dokunarak. “Ve çok ağır kokuyordu, sigara ve parfüm gibi. O geldiğinde babam korkmuştu. Biliyorum çünkü gittikten sonra her zaman daha çok bağırırdı.” Eşik kapısında duran Albay Mehmet, normal nefes almayı bıraktı. Kımıldamadı. Hiçbir şey söylemedi. Ama kızın konuşma tarzındaki bir şey—numara yapmadan, dikkat çekmeye çalışmadan, yıllarca bir görüntüyü saklamış birinin ham netliğiyle konuşması—göğsündeki o eski huzursuzluğu başka bir şeye dönüştürdü. Bir alarm ziline. Rüya daha da yaklaştı. —Hiç isim duydun mu? Selma bir an gözlerini kapatıp konsantre oldu. —Babam ona bir keresinde “Avukat Selçuk Bey” dedi. Sonra o gece… saklanırken onun şöyle dediğini duydum: “Sana imzalamayacağımı söylemiştim.” Sonra bir patlama oldu… sonra bir tane daha. Rüya’nın bedeni bir yana doğru yığılır gibi oldu. Selçuk Bey. Ekrem’in iş avukatı. Dış ortak. Sık gelen bir ziyaretçi. Zarif bir adam. Akşam yemeği arkadaşı. Ekrem ve Rüya’nın ciddi maddi sorunları olduğuna ve evdeki güvenliklerinden endişe ettiğine dair yeminli ifade verenlerden biri. Rüya ona hiçbir zaman güvenmemişti. Ama hiçbir şeyi de kanıtlayamamıştı. Mehmet kapıyı tamamen açtı. Sosyal hizmet görevlisi irkilerek başını kaldırdı. —Albayım, görüşme bitmek üzere… “Bir dakika sessiz ol,” dedi Albay, gözlerini kızdan ayırmadan. Odaya yavaş adımlarla girdi. Rüya hemen gerildi, içgüdüsel olarak Selma’yı gövdesiyle siper etti. Mehmet iki metre ötede durdu. “Küçük kız,” dedi, sesinde ondan beklenmeyecek kadar yumuşak bir tonla. “Bu az önce söylediklerini… başka birine anlattın mı?” Selma korkmadan ona baktı. —Clara Halama anlattım. Ama o küçük olduğum için rüya gördüğümü söyledi. Sonra beni bir hanımla konuşmaya gönderdi, ondan sonra artık hiçbir şey söylemek istemedim. —Bir psikolog mu? —diye sordu Mehmet. —Bilmiyorum. Sarı bir defteri vardı ve saat olayını anlatmayı bırakırsam bana şeker veriyordu. Bu kadarı yeterliydi.