Torunlarıma DNA testi yaptırdım
Torunlarıma DNA testi yaptırdım, çünkü içimde bir ses oğlumun onların babası olmadığını haykırıp duruyordu. Gelinimin yalanlarını ortaya çıkaracağımı sanıyordum ama sonuçlar beni aileme çok daha yakın birine işaret etti. …Zeynep kapıyı, en ufak bir sesin bile ölüleri uyandırabileceğinden korkuyormuş gibi, usulca kapattı. “Düşündüğün gibi değil.” Acı, sert ve neşesiz bir kahkaha attım. “Peki, tam olarak ne düşündüğümü sanıyorsun, Zeynep? İki kez düşüp bir yerlerini mi incittin de iki kız çocuğu birden sihirli bir şekilde ortaya mı çıktı?” Bakışlarını yere indirdi. Dudakları titriyordu ama bu utançtan değildi. Korkuyordu. Saf, iliklerine kadar işleyen bir korkuydu bu. İnsan ne kadar uğraşırsa uğraşsın, böyle bir korkuyu taklit edemezdi. “Elif ile Duru’nun babası… Tommy.” Ayaklarımın altındaki yerin kaybolduğunu hissettim. Tommy. Küçük erkek kardeşim. Annemiz öldükten sonra neredeyse kendi evladım gibi büyüttüğüm, yıllarca kucağımda taşıdığım çocuk. Araba hırsızlığından hapse girip çıktıktan sonra kapımı açtığım, başını sokacak bir yer verdiğim adam. Her pazar aile sofrasına oturan, benim yaptığım yemekleri yiyen, kızlara “prenseslerim” diye seslenen o adam… Ahmet ise onun bu davranışlarını yalnızca sevgi dolu bir amcanın şefkati sanıyor, hiçbir şeyden şüphelenmeden gülümsüyordu. “Hayır…” diye fısıldadım. Zeynep hıçkıra hıçkıra ağlamaya başladı. “Fatma, Allah şahidim olsun, bunu istemedim.” O kadar hızlı ayağa kalktım ki zarf havalanıp tahta zemine düştü. “Bu evde Allah’ın adını ağzına almaya kalkma!” Titreyen ellerini göğsüne bastırdı. “Tommy beni tehdit etti. Bir gün olsun ağzımı açarsam Ahmet’i mahvedeceğini söyledi. Bana asla inanmayacağını söyledi. Kızların her şeylerini kaybedeceklerini söyledi.” “Peki, sen ne yaptın?” diye sordum. Sesim öylesine alçak ve tehlikeliydi ki kendi kulaklarıma bile yabancı geldi. “Oğlumu yavaş yavaş mahvetmeyi mi tercih ettin?” Zeynep eliyle ağzını kapattı. Ona bir tokat atmak istiyordum. Yıllarca gecikmiş o gözyaşlarını yüzünden silmek değil, sanki zorla söküp atmak istiyordum. Ama tam o sırada aşağı kattan neşeli, ışıl ışıl bir kahkaha yükseldi. Duru. Benim tatlı kızım. “Anneanne! Gözlemeler yandı!” Yanmış hamurun keskin kokusu merdivenlerden yukarı yayıldı. Sanki kader benimle acımasızca alay ediyordu. Zeynep elini uzatıp elimi tutmaya çalıştı. “Ne olur, Fatma! Ahmet’e böyle söyleme. Bunu kaldıramaz.” İşte o anda içimde bir şey sonsuza dek kırıldı. “Peki, sen ne zaman onun neleri kaldırabileceğini düşündün? Kızların okul kıyafetlerini alabilmek için çift vardiya çalıştığında mı? Elif’in karnı ağrıdığı için akşam yemeğini yemeden başında beklediğinde mi? Bir şeylerin yolunda gitmediğini her söylediğimde seni savunduğunda mı?” Zeynep dizlerinin üzerine çöktü. “Ben onu seviyordum.” “Hayır. Onu kullandın.” Zarfı göğsüme sıkıca bastırarak kararlı adımlarla merdivenlerden indim. Mutfakta Duru, yemek masasının sandalyesine çıkmış, plastik bir spatulayla kömür gibi kararmış gözlemeyi çevirmeye çalışıyordu. Elif ise masada sessizce resim yapıyordu. Ahmet de tam o sırada işten yeni gelmişti. Gömleği terden sırılsıklamdı. Elinde beyaz bir fırın poşeti vardı. “Size tatlı çörekler aldım!” dedi yüzü aydınlanarak. Sonra yüzüme baktı ve gülümsemesi bir anda silindi. “Anne? Ne oldu?” Torunlarıma baktım. Evet, benim torunlarımdı onlar. Çünkü kan, gerçeği haykırabilirdi ama sevginin de kendine ait bir sesi vardı. O küçük kızlar, yalan söylemeyi öğrenmeden çok önce bana anneanne demişlerdi. “Kızlar,” dedim yumuşak bir sesle, “odama çıkın ve biraz televizyon izleyin.” “Ama çöreklerimiz…” diye itiraz etti Elif. “Hemen, canım.” Sesimdeki ağırlık, ikisinin de daha fazla soru sormadan sözümü dinlemesine yetti. Yukarıdaki odamın kapısının kapandığını ve kilidin yerine oturduğunu duyduğumda beyaz zarfı mutfak masasının üzerine bıraktım. Ahmet önce bana, sonra arkamdan merdivenlerden inen Zeynep’e baktı. Zeynep’in her adımı, darağacına yürüyen bir kadının adımları gibiydi. “Neler oluyor?” Kimse tek kelime etmedi. Ahmet elini uzatıp zarfı açtı. İlk sayfayı okudu. Yüzündeki rengin santim santim kayboluşunu izledim. Sanki birisi ruhunun içindeki bütün ışıkları teker teker söndürüyordu. “Hayır…” diye fısıldadı. Zeynep tereddütle bir adım attı. Ahmet hemen geriye çekildi. “Bana dokunma.” İkinci sayfayı çevirdi. Sonra boşalmış, anlamsızlaşmış gözlerini bana dikti. “Anne, bu ne demek?” Konuşabilmek için nefes bile bulamıyordum. Zeynep konuştu. “Tommy onların babası.” Mutfak sessizliğe gömüldü. Bu sessizlik, altmış yıllık hayatım boyunca omuzlarımda taşıdığım bütün yüklerden daha ağırdı. Ahmet’in ağzından kırık dökük, acı bir kahkaha çıktı. “Benim amcam mı?” Zeynep artık kendini tutamıyor, kontrolsüzce ağlıyordu. “Ne olur, beni affet.” Ahmet, bacaklarının kendisini taşıyamayacağından korkar gibi ahşap sandalyenin arkalığına tutundu. “Elif ve Duru?” “Evet,” diye hıçkırdı Zeynep. “İkisi de mi?” Zeynep başını salladı. Sonra Ahmet öyle bir şey yaptı ki bağırıp çağırmasından, tabakları kırmasından bile daha çok canımı yaktı. Tamamen hareketsiz kaldı. Bir heykel gibi. Sanki bedeni hâlâ mutfağımda duruyordu ama ruhu çoktan bavulunu toplamış, kilometrelerce uzağa gitmişti. “Ne zamandan beri?” diye sordu. “Düğünden önce.” Ahmet gözlerini sımsıkı kapattı. İçimi saf bir bulantı kapladı. “Önce mi?” diye tekrarladı. “Yani sen benimle evlendiğinde… zaten ondan hamile miydin?” Zeynep cevap vermedi. Ama bu sessizlik, Ahmet’in ihtiyaç duyduğu tek cevaptı. Oğlum arkasını döndü ve arka kapıdan dışarı çıktı. Peşinden bahçeye gittim. Bahçedeki çeşmenin üzerine eğildi ve şiddetle kustu. Ben de yedi yaşındayken gripten ateşler içinde yandığı günlerde yaptığım gibi, sırtını yavaşça daireler çizerek ovaladım. “Mama…” diye soludu. Sesi küle dönmüş gibiydi. “Ben neyim?” Titreyen omuzlarına sıkıca sarıldım. “Sen benim oğlumsun.” “Hayır, anne. Ben onlar için neyim?” Cevabım yoktu. Kan bağıyla baba değildi, hayır. Ama uykusuz gecelerle babaydı. Beslenme çantalarını hazırlamakla. Dizleri yaralandığında öpmekle. İstanbul’un ayazı elektrik kesintileriyle evi karanlığa gömdüğünde onlara ejderhalarla ilgili masallar uydurmakla… “Sen onları seven adamsın,” dedim kararlı bir sesle. “Ve hiç kimse bunu senden alamaz.” Ahmet o gece kendi yatağında uyumadı. Güneş doğana kadar bahçedeki soğuk sandalyede oturdu. Zeynep birkaç kez yanına gitmeye çalıştı ama tek bir bakışımla onu durdurdum. Sabah tam altıda Tommy arka kapıdan içeri girdi. Neşeyle bir melodi ıslıkla çalıyordu. Elinde yeni alınmış bir poğaça torbası vardı. “Ne haber ailem?” dedi keyifle. “İçerisi cenaze evi gibi kokuyor!” Ahmet yavaşça ayağa kalktı. Oğlumun yüzünde böyle bir ifadeyi hayatım boyunca hiç görmemiştim. Tommy’nin alaycı gülümsemesi bir anlığına dondu. “Ne oldu sana? Ne derdin var?” Ahmet doğruca ona yürüdü ve buruşturulmuş laboratuvar sonuçlarını göğsüne sertçe bastırdı. “Bunu oku.” Tommy kâğıda baktı.