50 yaşındaki kayınvalidem 21 yaşında bir gençle evlendi
50 yaşındaki kayınvalidem 21 yaşında bir gençle evlendi ve onunla bir hafta boyunca kendini eve kapattı… ta ki bir gece onun sesini yalvarırken duyana kadar: “Lütfen onu göndermeyin.” “Annen, senden bile küçük olabilecek bir çocukla evlendi, hâlâ da hiçbir şey olmamış gibi ona yemek servisi yapmamı mı istiyorsun?” Bunu bir cumartesi gecesi Mert’e ilk söylediğimde, o masada oturmuş, önündeki domatesli pilava bakıyordu; sanki evde en aklı başında kişi ben değil de delirmiş olan oymuşum gibi. Benim adım Leyla. Otuz iki yaşındayım, İstanbul’da yaşıyorum ve Mert’le altı yıldır evliyim. Uzun süre evliliğimdeki en zor şeyin kayınvalidem olduğunu sanmıştım: ellili yaşlarının başında, zarif ama buyurgan, evdeki peçetelerin katlanışına bile karışan soğuk bir kadın olan Fatma Hanım. Ama her şey, onun bir gün aniden kendinden yirmi bir yaş küçük Emir’le evlenmesiyle değişti. Düğün tam bir skandaldı. Fatma Hanım’ın hayatına yeniden başlama hakkı olduğu için değil; Emir’in bir anda ortaya çıkması yüzündendi. Fazla özgüvenli bir gülüşü, dar gömlekleri, altın zincirleri ve “aşk” dediği şeye hiç uymayan keskin bakışları vardı. Düğünden sonra kendilerini evin en üst katındaki odaya kapattılar. Tam bir hafta. Aşağı inmiyorlardı. Yemek yemiyorlardı. Çocuklarla ilgilenmiyorlardı. Yaşlı ve yürümekte zorlanan dedemiz Hakkı Bey’i bile sormuyorlardı. Evdeki tüm yük benim üzerime kalmıştı: yemek yapmak, temizlik, çocuklarla ilgilenmek, yukarı yemek çıkarmak, emirler dinlemek… bir de üstüne Mert’in onları savunması. —Annem sonunda mutlu oldu —diyordu—. Kıskançlık yapma Leyla. Kıskançlık mı? Neyin kıskançlığı? Kendi evinde adeta bir yabancıya dönüşmüş, yanında da yeni gelen bir adamın evin sahibi gibi davranmasını izlemek mi? Bir sabah, ailece yapılacak bir “mevlit” günüydü. Mert’in ailesinde anneannesi vefat ettiğinde her yıl toplanılır, yemek yapılır, lokma dağıtılır, Kur’an okunurdu. Ben dikkatlice üst kata çıktım ve kapıyı çaldım. —Anne Fatma Hanım, aşağı inecek misiniz? Yemek hazır sayılır. Sessizlik. Tekrar çaldım. —Sadece bir şeye ihtiyacınız var mı diye soracaktım. Aşağıdan Mert bağırdı: —Bırak onu Leyla! Anlamıyor musun, kocasıyla birlikte! Yüzüm yandı. Hiç cevap vermeden aşağı indim ama içimde bir şeylerin yanlış olduğu kesinleşmişti. O gün öğleden sonra telefonum çaldı. Kayınvalidemdi. —Leyla, iri karides al. Taze olsun. Bir de limonlu maden suyu getir, sürahiyle yukarı çıkar. Sesi her zamanki gibi sertti ama içinde sakladığı bir yorgunluk vardı. —Anne, bugün mevlit var. Hakkı Bey sizi sordu. Kısa bir sessizlik oldu. Sonra dedi ki: —Hayatımı başkalarına bakarak geçirdim. Artık kendimi yaşamam lazım. Telefonu kapattı. O gece herkes uyurken üst kattan bir ses duydum. Küçük bir çarpma, ardından boğuk bir hıçkırık. Yavaşça yukarı çıktım. Kapının altından ışık sızıyordu. Kulağımı dayadım. Fatma Hanım’ın sesi titriyordu: —İstediğini yaptım… lütfen onu gönderme. Emir’in ne dediğini duyamadım ama onun karşısında nasıl bir korkuyla yalvardığını net şekilde işittim. Kalbim hızlandı. Sabah olduğunda Emir salona indi. Sakız çiğniyor, kolsuz bir tişört giymişti. Beni tepeden tırnağa süzdü. —Leyla, ev dağınık. Bir güzel temizle şurayı. Sakin bir sesle cevap verdim: —Ben evin geliniyim, hizmetçisi değilim. Gülümsedi. —Bu evde artık ben de söz sahibiyim. Bir süre sonra üst kata havlu götürdüm. Kapı aralıktı. Fatma Hanım yatakta oturuyordu; solgun, dağınık, gözleri ağlamaktan şişmişti. —Anne… iyi misiniz? Hızla şalını üzerine çekti. —Karışma Leyla. O sırada Emir banyodan çıktı, yüzünde alaycı bir gülümseme vardı. —Ne güzel aile… Yeni evlileri bile gözetliyorlar. İğrenme, öfke ve korku hissettim. Kayınvalideme baktım, beni korumasını bekledim. O ise gözlerini kaçırdı. —Leyla, sana söyledim… karışma. O an anladım. Emir’i korumuyordu. Ondan korkuyordu. Ve o evde kimse, yakında ne olacağını hayal bile edemiyordu.