UÇAĞA İLK KEZ BİNEN YAŞLI ÇİFTÇİYE HERKES GÜLDÜ
BÖLÜM 2 Uçuşun ilk saatlerinde gözlerimi neredeyse hiç kapatamadım. Hostes yemek dağıtırken önümdeki masayı nasıl açacağımı bilemedim. Yanımdaki yolcu yine gülümsedi. “Amca, senin bu yolculuk bayağı zor geçecek galiba.” Cevap vermedim. Çantamdan Sare’nin hazırladığı küçük mendili çıkardım. İçine biraz kuru ekmek koymuştu. “Yolda evini hatırlarsın,” demişti. O mendile bakarken annemi düşündüm. Acaba beni tanıyacak mıydı? Yüzümdeki kırışıklıkları görünce ne söyleyecekti? Uçuşun ilerleyen saatlerinde birden garip bir ses duyuldu. Önce hafif bir sarsıntı hissettik. Sonra uçak beklenmedik biçimde sallanmaya başladı. Hostesler koridorda aceleyle ilerledi. Yüzlerindeki ifadeler değişmişti. Az önce benimle alay eden yolcular artık konuşmuyordu. Hoparlörden pilotun sesi duyuldu. “Sayın yolcularımız, teknik bir sorun nedeniyle acil iniş hazırlığı yapıyoruz. Lütfen mürettebatımızın talimatlarına uyunuz.” Kalbim hızla çarpmaya başladı. Yanımdaki adam koltuğa sımsıkı tutundu. “Ne oluyor? Düşmeyeceğiz değil mi?” Kimse cevap veremedi. Uçak alçalmaya başladı. Pencereden baktığımda aşağıda geniş ormanlık alanlar gördüm. Birkaç dakika sonra sert bir sarsıntı yaşandı. Kabindeki eşyalar yerinden oynadı. İnsanlar birbirlerine sesleniyordu. Uçak, ormanlarla çevrili geniş bir açıklığa zorunlu iniş yapmıştı. Bir süre herkes şaşkınlık içinde kaldı. Sonra acil çıkışlardan biri açıldı. Mürettebatın yönlendirmesiyle dışarı çıkabildim. Ayaklarım toprağa değer değmez derin bir nefes aldım. Hayattaydım. Fakat arkamı dönüp uçağa baktığımda içimde bir şey koptu. Bazı yolcular hâlâ içerideydi. Az önce benimle alay eden hostes Derya, koridorun yanında hareketsiz yatıyordu. Bir başka yolcu koltuğundan kalkamıyordu. Uçağın içinden keskin bir koku gelmeye başlamıştı. Dışarıdakiler telaşla birbirlerine bakıyordu. O an annemin fotoğrafına dokundum. Önümde iki seçenek vardı. Güvenli bir mesafeye uzaklaşıp yardımın gelmesini bekleyebilirdim. Ya da geride kalan insanlar için elimden geleni yapabilirdim. Ben çantamı yere bıraktım ve tekrar uçağın kapısına yöneldim.