Uçaktaydım ve pilotun sesi
Oğlumun ölümünün üzerinden üç yıl geçti. Acı hâlâ vardı. Bazı sabahlar uyandığımda ilk düşündüğüm şey yine onun adı oluyordu. Bir annenin evladına duyduğu özlem hiçbir zaman tamamen kaybolmuyor. İnsan sadece onunla yaşamayı öğreniyor. Ama artık her yılın belirli günlerinde, küçük sarı uçağın hangarına gidiyorum. Ali beni orada bekliyor oluyor. İlk zamanlar sadece ziyaret ediyordum. Sonra çocuklarla tanıştım. Tedavi için kilometrelerce yol gitmek zorunda kalan, gözlerinde hem korku hem umut taşıyan çocuklarla... Bir gün Ali bana dönüp, "Onlarla sen konuşmalısın," dedi. "Neden ben?" diye sordum. Çünkü bazı yaraları ilaçlar iyileştirir, bazılarını ise insanlar. O günden sonra bekleme salonlarında hikâyeler okumaya başladım. Korkan çocukların ellerini tuttum. Ameliyat öncesi ağlayan annelere sarıldım. Kendimi yeniden işe yarar hissediyordum. Bir sabah küçük bir kız çocuğu yanıma geldi. "Sen burada çalışıyor musun?" diye sordu. Gülümsedim. "Hayır." "O zaman neden geliyorsun?" Bir an düşündüm. Çünkü yıllar önce bir çocuk bana güvenmişti. Çünkü bir öğretmenin küçük bir iyiliği, bir çocuğun bütün hayatını değiştirebilmişti. Çünkü oğlumu kaybetmiş olsam da sevgimi kaybetmemiştim. Diz çöküp göz hizasına indim. "Çünkü bazen insanlar birbirlerinin kanatları olur," dedim. Kız çocuğu bunu tam anlamamış gibi başını salladı ama gülümsedi. O an hangarın dışından bir uçak sesi yükseldi. Başımı kaldırıp gökyüzüne baktım. Eskiden gökyüzü bana ayrılığı hatırlatırdı. Oğlumu, kaybettiklerimi, eksik kalan her şeyi... Şimdi ise başka bir şey hatırlatıyordu. Hayatın bitmediğini. Sevginin ölümden daha uzun yaşadığını. Ve bazen bir insanın ardında bıraktığı iyiliğin, yıllar sonra başka hayatlarda çiçek açtığını. Oğlumu geri getiremezdim. Ama onun sevgisiyle yaşamaya devam edebilirdim. Gökyüzünde küçülen sarı uçağı izlerken sessizce gülümsedim. Çünkü sonunda anlamıştım: Bazı insanlar hayatımıza bir süreliğine gelir. Bazıları ise gittikten sonra bile yolumuzu aydınlatmaya devam eder. Ben oğlumu kaybetmiştim. Ama onun ardından yürürken, yeniden yaşamayı bulmuştum.