Ulaş, ilkokul birinci sınıfta en iyi arkadaşım olmuştu
'Ulaş'ın annesiyle sen doğmadan önce tanışıyorduk, Ilgın,' dedi annem. 'Hatta bir zamanlar birbirimizin en yakın arkadaşıydık.' Ne söyleyeceğimi bilemedim. 'Ulaş'ın annesi Neriman teyze mi? Ama siz yıllardır birbirinizle doğru düzgün konuşmuyorsunuz.' Annem başını eğdi. 'Çünkü ona yaptığım bir haksızlığı hiçbir zaman düzeltmeye cesaret edemedim.' Aşağıdan babamın eski duvar saatinin sesi geliyordu. Saat yediyi on geçiyordu. Ulaş kapıda bekliyordu ve annem on sekiz yıllık bir sırrın kapısını açmıştı. 'Bana her şeyi anlat,' dedim. Annem ellerini bıraktı, pencereye doğru yürüdü. 'Babanla evlenmeden önce Neriman'la aynı mahallede oturuyorduk. Birlikte öğretmen olma hayali kurardık. Ben eğitim fakültesini kazanmıştım. O ise hem çalışıyor hem de sınavlara hazırlanıyordu. Hamile olduğumuzu öğrendiğimizde ikimiz de çok gençtik.' Bir an durdu. 'Sen doğmadan dört ay önce Neriman'ın bebeğinin Down sendromlu olabileceğini öğrendik. O günlerde etrafındaki pek çok insan bunu bir felaket gibi görüyordu. Ama Neriman oğlunu sevgiyle karşılamaya hazırlanıyordu. Her şeyi öğrenmek, ona iyi bir hayat kurmak istiyordu.'