Bazıları bana acıyarak bakıyordu
BÖLÜM 2 Çünkü o el yazısını… Çok ama çok iyi tanıyordum. Kâğıdı iki elimle tuttum. Gözlerim satırların üzerinde gezindi. İlk cümleyi okuduğumda dizlerimin bağı çözüldü. “Zeynep kızım… Eğer bu mektubu okuyorsan, sana yıllardır söyleyemediğim gerçeği artık öğrenme vaktin gelmiştir.” Elim ağzıma gitti. Bu yazı… Babamın yazısıydı. Ama babam yıllardır Dubai’de değildi ki! Ben yola çıkmadan önce bile yaşlıydı. Elleri titrerdi. Birkaç satır yazmak için gözlüğünü takar, sonra yorulup kalemi bırakırdı. Oysa bu mektuptaki yazı, yıllar önce çekmecemizde sakladığım eski bir defterdeki yazının aynısıydı. Mektubu göğsüme bastırdım. “Baba… Sen ne yaptın?” O sırada kapı aralandı. Annem içeri girdi. Beni yerde diz çökmüş, önümdeki kırmızı mühürlü tapulara bakarken görünce elindeki çay tepsisini neredeyse düşürüyordu. “Zeynep! Kızım, bunlar ne?” Cevap veremedim. Annem yanıma oturdu. Bir tapuyu eline aldı. Adımı okudu. Sonra bir başkasını… Yüzünün rengi değişti. “Bunları nereden buldun?” “Valizimin dibindeydi anne. Dubai’den getirdim. Ama ben koymadım. Kimin koyduğunu bilmiyorum.” Annemin gözleri mektuba kaydı. “Kim yazmış?” Yutkundum. “Babam.” Annemin dudakları titredi. Uzun süre hiçbir şey söylemedi. Sonra elini yüzüne kapattı. İşte o an korkum daha da büyüdü. Çünkü annem şaşırmış gibi görünmüyordu. Sanki yıllardır beklediği bir gün sonunda gelmişti. “Anne… Sen bir şey biliyorsun.” Başını kaldırmadı. “Önce mektubu bitir, kızım.” “Bana söylemediğin ne var?” Bu kez yüzüme baktı. Gözlerinde yaş vardı. “Babanın sana olan borcunu ödeme vakti geldi.” Ne borcu? Babam bana hayatı boyunca bir lokma ekmeği bile eksik etmemişti. Beni okutmak için kendi paltosunu satmıştı. Hastalandığımda sabaha kadar başımda beklemişti. Bana borcu olamazdı. Ama annem daha fazla konuşmadı. Ben de ilk mektuba döndüm. “Zeynep kızım, Seni Dubai’ye gönderdiğimiz gün, kapının önünde ağladığını hâlâ hatırlıyorum. Bana, ‘Baba, birkaç yıl çalışıp döneceğim. Evimizin çatısını yaptıracağım. Sonra da sizin yanınızda kalacağım,’ demiştin. Sen gittikten sonra çatımızı yaptırdık. Ama senin yokluğunu hiçbir şeyle kapatamadık. Her bayram telefonda gülümsedin. Bize para gönderdin. Kendi ihtiyaçlarından kıstın. Bizim rahat yaşamamız için sen kendini yordun. Ben ise sana söylemem gereken bir gerçeği yıllarca sakladım. Senin sandığından çok daha büyük bir hakkın var. Bu tapuların hiçbirisi sana acıdığım için verilmedi. Bunlar senin hakkın. Yıllar önce yaptığım bir yatırımın kazancıyla aldığım taşınmazlar bunlar. İlkini aldığımda küçüktün. Diğerlerini zamanla satın aldım. Bazılarını kiraya verdim. Bazılarını sattım, kazancıyla yenilerini aldım. Sonunda on mülkün tamamını senin adına devrettim. Sana söylemedim. Çünkü paranın insanları nasıl değiştirdiğini gördüm. Bir gün bu mülkleri öğrendiğinde etrafında birdenbire çoğalan insanlara değil, zor gününde yanında kalanlara bakmanı istedim. Ama asıl sebep başka… Senin yıllarca başkalarının evinde hizmetçilik yaparken kendini değersiz hissettiğini biliyordum. Oysa kızım, bir insanın değeri başkasının ona verdiği maaşla ölçülmez. Senin hakkını kimse sana lütfetmedi. Ben yalnızca hakkını korudum. Üçüncü mektubu da okuyana kadar hiçbir karar verme. Ve ne olursa olsun, kimsenin önünde başını eğme. Baban.” Mektubun sonuna geldiğimde ağlıyordum. Ama bu kez Dubai’deki gibi değildi. Orada beni kimsenin dinlememesi canımı yakmıştı. Buradaysa babamın beni yıllarca uzaktan izlediğini, içimde taşıdığım yarayı bildiğini anlıyordum. Yine de aklımda bir soru vardı. Babam bu tapuları ne zaman hazırlamıştı? Ve neden onları doğrudan bana vermek yerine valizime saklamıştı? Annem elimi tuttu. “Baban, son aylarında sürekli bir şeylerle uğraşıyordu. Belgeleri düzenledi. Bir de avukatla görüştü.” “Ne avukatı anne? Babamın mal varlığı mı vardı?” Annem derin bir nefes aldı. “Baban gençken İstanbul’da çalışmıştı. Bir arkadaşıyla küçük bir arsa almışlar. Arkadaşı parasını geri istemiş, baban da onun payını satın almış. O zamanlar kimse o arazilerin bir gün bu kadar değerleneceğini bilmiyordu.” “Peki neden bize anlatmadı?” “Çünkü senin kendi ayaklarının üzerinde durmanı istiyordu. Bir de akrabalarımızın huyunu bilirsin.” Biliyordum. Bizim ailede birinin cebinde üç kuruş fazla para olsa, ertesi gün bütün mahalle duyardı. Uzak akrabalar ortaya çıkar. Yıllardır aramayanlar telefon açar. Bir anda herkes seni çok severdi. Babam bunları düşünmüş olmalıydı. Ama asıl darbeyi henüz yememiştim. Annem, ilk mektubun arkasını çevirdi. Orada küçük bir not vardı. “Dubai’deki evde sana yapılanları öğrendiğimde, hakkını kimsenin eline bırakmamaya karar verdim.” Nefesim kesildi. Babam olanları nereden öğrenmişti? Ben ona hiçbir şey anlatmamıştım.