12 YAŞINDAKİ İKİZ KIZLARIMDAN BİRİ ANİDEN HAYATINI KAYBETTİ

'ALLAH'IM, HAYIR! BU OLAMAZ! TÜLİN, BÜTÜN BUNLAR NE ANLAMA GELİYOR?!'

Çantanın dibinde küçük bir ilaç kutusu, katlanmış iki hastane belgesi ve Elvan'ın el yazısıyla doldurulmuş bir defter vardı.

Belgeleri açtığımda ellerim titremeye başladı. Birinin üzerinde Elvan'ın, diğerinin üzerinde Tülin'in adı yazıyordu.

İkisi de aynı hastanenin çocuk kardiyolojisi bölümünden alınmıştı. Üstelik tarihler Elvan'ın ölümünden iki hafta öncesini gösteriyordu.

Ben böyle bir hastane ziyaretinden haberdar değildim.

Defterin ilk sayfasında şu cümle yazıyordu:

'Annem öğrenirse çok korkacak. Ama Tülin'i yalnız bırakamam.'

Tam o sırada kapıdan bir ses geldi.

'Anne, ne yapıyorsun?'

Başımı kaldırdım. Tülin kapıda durmuş, elimdeki çantaya bakıyordu. Yüzü bembeyaz olmuştu.

'Bunu neden sakladın?'

Kızım gözlerini kaçırdı.

'Elvan sana söylemememi istemişti.'

'Neyi söylememeni, Tülin? Kardeşinin hastaneye gittiğini neden bilmiyorum?'

Tülin yatağın kenarına oturdu. Gözlerinden yaşlar süzülüyordu.

'Anne, Elvan yaz tatilinin son günlerinde kendini kötü hissetmeye başlamıştı. Bazen kalbi çok hızlı çarpıyordu. Bir gün merdiven çıkarken neredeyse bayılıyordu.'

Boğazım düğümlendi.

'Peki neden bana anlatmadınız?'

'Elvan seni korkutmak istemedi. Birkaç gün sonra geçeceğini düşündü.'