12 YAŞINDAKİ İKİZ KIZLARIMDAN BİRİ ANİDEN HAYATINI KAYBETTİ
Defterin sayfalarını çevirdim. '3 Eylül. Bugün kalbim yine çok hızlı attı.' '5 Eylül. Tülin doktora gitmem gerektiğini söyledi.' '7 Eylül. Hastaneye gittik. Başka testler yapılacak.' Son sayfada ise şu yazıyordu: 'Yarın anneme her şeyi anlatacağım.' Tarih, Elvan'ın ölümünden bir gün öncesine aitti. Gözyaşlarımı tutamadım. 'Hastaneye nasıl gittiniz?' 'Anneannemin eski komşusu Makbule teyze bizi götürdü. Ona okuldan sonra fenalaştığımızı söyledik. Seni aramamasını istedik.' 'Peki doktor ne söyledi?' 'Elvan'ın kalbinde bir sorun olabileceğini söyledi. Tekrar gelmesini ve mutlaka ailesine haber vermesini istedi.' İlaç kutusunu gösterdim. 'Bunları kim verdi?' Tülin tereddüt etti. 'Bilmiyorum anne. Elvan bazen kullanıyordu. Kalbine iyi geldiğini söylüyordu.' O gece neredeyse hiç uyumadım. Kızımın son günlerinde yaşadıklarını düşünmek bile dayanılmazdı. Ertesi sabah belgelerde adı bulunan hastaneyi aradım. Doktor Hakan, durumu öğrenince bizi görüşmeye çağırdı. Tülin'le birlikte hastaneye gittik. Doktor, Elvan'ın öldüğünü duyduğunda çok üzüldü. 'Kızınızı hatırlıyorum. Ancak bazı şeyleri açıklığa kavuşturmamız gerekiyor.' 'Neler olmuş doktor bey?' 'Elvan çarpıntı ve baş dönmesi şikâyetiyle gelmişti. İlk incelemesinde araştırılması gereken bulgular vardı. Kesin tanı koymadan ileri tetkik planlamıştık.' İlaç kutusunu uzattım. 'Bunları siz mi verdiniz?' Doktor kutuyu dikkatle inceledi. 'Hayır. Elvan'a herhangi bir ilaç yazmadık. Bu başka bir hastaya ait reçeteli bir kalp ilacı.' Tülin birden ağlamaya başladı. 'Ben biliyordum!' İkimiz de ona döndük. 'Neyi biliyordun?' 'Elvan yazın anneannemin evinde bu ilaçları bulmuştu. Kalbi hızlı çarptığında iyi geleceğini düşünüyordu. Bir kere aldığını gördüm. Yapmamasını söyledim.' 'Peki neden anlatmadın?' 'Çünkü onun ölümüne benim sebep olduğumu düşündüm. İlaçları elinden almalıydım.' Kızımın sözleri içimi parçaladı. Doktor hemen araya girdi. 'Tülin, kardeşinin ölümünden sen sorumlu değilsin. Ayrıca bu ilaçların ölümüne neden olduğunu söyleyemeyiz. Altta yatan bir kalp hastalığı bulunabilir.' Ardından Elvan'ın bütün tıbbi kayıtlarının yeniden değerlendirilmesini önerdi. Hastaneden çıktığımızda Tülin'in elini tuttum. 'Neden çantayı sakladın güzel kızım?' 'Çünkü sen zaten çok üzgündün. Bunları öğrenince bana kızacağını düşündüm. Bir de senin başına bir şey gelmesinden korktum.' Arabayı kenara çektim. Tülin'e sarıldım. 'Ben senin annenim. Korktuğunda bana gelmelisin. Böyle büyük şeyleri tek başına taşıyamazsın.' O akşam annemi aradım. İlaçları anlattığımda sesi titredi. 'Gülce, o ilaç benim değil. Yazın gelen bir akrabamız unutmuştu. Dolaba kaldırmıştım.' Ertesi gün kutunun sahibini doğruladık. İlaçlar gerçekten evde unutulmuştu. Bütün belgeleri ve ilaç kutusunu ilgili yetkililere teslim ederek Elvan'ın ölüm nedeninin yeniden değerlendirilmesini istedim. İlk raporda ani kalp durması belirtilmişti. Ancak bunu tetikleyen asıl neden kesinleştirilememişti. Doktor Hakan, bazı kalıtsal ritim bozukluklarının çocuklarda hiçbir belirgin şikâyet olmadan ciddi sonuçlara yol açabileceğini açıkladı. Bu nedenle Tülin'in de ayrıntılı muayene edilmesi gerekiyordu. O gece kızım yanımda uyumak istedi. Işıkları kapattıktan sonra fısıldadı: 'Anne, ben de Elvan gibi ölecek miyim?' Kalbim parçalandı. 'Neden böyle düşünüyorsun?' 'Çünkü biz ikiziz. Onun kalbinde sorun varsa benimkinde de olabilir.' Saçlarını okşadım. 'Doktorlar seni kontrol edecek. Sonuçları öğrenmeden kötü bir şey olacağını düşünmeyeceğiz.' Ertesi hafta Tülin'e EKG, ekokardiyografi ve uzun süreli ritim takibi yapıldı. Doktor ayrıca genetik inceleme önerdi. Sonuçları beklerken günler geçmek bilmiyordu. Tülin okula dönmüştü ama Elvan'ın öldüğü sınıfın önünden geçmekte zorlanıyordu. Rehber öğretmeniyle görüştüm. Kızım için psikolojik destek ayarlandı. Ben de yas danışmanlığı almaya başladım. Çünkü yaşayan kızıma destek olabilmek için kendi acımla da yüzleşmem gerekiyordu. Birkaç hafta sonra doktor bizi yeniden çağırdı. Tülin'in ritim kayıtlarında bazı düzensizlikler görülmüştü. Genetik incelemede de kalıtsal ritim bozukluğuyla ilişkili bir bulgu saptanmıştı. Doktor, kızımın düzenli takip edilmesi gerektiğini söyledi. Ona uygun tedavi planlandı ve okuluna gerekli sağlık bilgileri verildi. Elvan'ın ölümüne ilişkin inceleme de tamamlanmıştı. Bulgular ciddi bir kalp ritim bozukluğunu düşündürüyordu. Ancak kullandığı ilaçların ölümüne katkıda bulunup bulunmadığı kesin olarak belirlenememişti. Bu belirsizlik canımı yakıyordu. Yine de artık Tülin'in kendisini suçlamaması gerektiğini biliyordum. Bir akşam kızım Elvan'ın defterini getirdi. 'Arkasında bir şey var anne.' Arka kapağa küçük bir zarf sıkıştırılmıştı. Üzerinde benim adım yazıyordu. Mektubu açtım. 'Anneciğim, son günlerde kendimi iyi hissetmiyorum. Sana anlatmak istiyorum ama korkuyorum. Tülin hep doğruyu söylemem gerektiğini söylüyor. Yarın konuşacağız. Seni çok seviyorum.' Mektubu göğsüme bastırarak ağladım. Elvan yardım istemeye karar vermişti. Ne yazık ki bunu yapmaya fırsatı olmamıştı. Tülin yanıma sokuldu. 'Bana kızgın mısın anne?' 'Hayır, güzel kızım.' 'Elvan'ı kurtarabilir miydik?' 'Bilmiyorum. Ama onun başına gelenlerden sen sorumlu değilsin.' Uzun süre birbirimize sarıldık. Aylar geçtikçe evimizde hayat yeniden başladı. Tülin kontrollerine devam ediyor, arkadaşlarıyla vakit geçiriyor, bazen kardeşinden söz ederken ağlıyordu. Bir pazar sabahı Elvan'ın pembe çantasını birlikte düzenledik. Defterlerini, kalemlerini ve küçük eşyalarını çıkardık. Tülin, çantanın cebinden bir deniz kabuğu buldu. 'Bunu Mersin'de birlikte bulmuştuk. Elvan sana verecekti.' Deniz kabuğunu avucuma aldım. İkimiz sessizce ağladık. Sonra çantayı Elvan'ın odasındaki dolaba yerleştirdik. Deniz kabuğunu mutfak penceresinin önüne koyduk. Ertesi sabah Tülin okula giderken bana sarıldı. 'Anne, bugün benimle yürür müsün?' 'Her zaman.' Okul kapısına kadar el ele yürüdük. Tülin arkadaşlarının yanına giderken arkasından baktım. Elvan'ın yokluğu içimde hep kalacaktı. Onu geri getiremeyecek, bütün sorularımın cevabını öğrenemeyecektim. Ama artık bir şeyi kesin olarak biliyordum. Tülin, kardeşinin ölümünün suçluluğunu taşımayacaktı. Elvan'ın hatırasını birlikte yaşatacak, kalan hayatımızı korkuya teslim etmeyecektik. O sabah eve döndüğümde pencerenin önündeki deniz kabuğunu güneş aydınlatıyordu. Elvan'ı düşündüm, sonra Tülin'in okuldan dönüşü için sofrayı hazırladım.