Eski eşimden boşandıktan üç ay sonra
Koridorda montumu çıkardığımı bile hatırlamıyorum. İç cebimde yüzüğüm vardı. Boşandığımızdan beri onu parmağıma takmaya da çekmeceye bırakmaya da cesaret edememiştim. Doktor Gökçe Hanım, Derya’nın tedavisinin sürdüğünü söyledi. Ondan sonra hangi kelimeyi duyarsam rahatlayacağımı düşünüyordum. Ama rahatlamadım. Derya’yı gözlerden uzak bir servis yolunda, karın altında bir belediye çalışanı görmüş. Okul, hastanenin öteki tarafındaydı. İdil onu deponun yakınında aramayı aklından bile geçirmemişti. Gökçe Hanım zarfa işaret etti. Kâğıdın üzerindeki mühür benimdi. Derya’ya evlilik yıl dönümümüzde yazdığım bir mektupta kullanmıştım. Zarfı yıllar önce sakladığını biliyordum. O gece içinde ne taşıdığını ise bilmiyordum.