83 Yaşındaki Komşumun Evine Her Gün Gelen Gizemli Genç

Endişelenmeye başladım. Elimde market poşetleriyle evine gittim. Kapıyı çaldım. Ses çıkmadı. Yedek anahtar bende olduğu için içeri girdim. Ev tertemizdi. Masa hazırlanmış, çiçekler sulanmış, mutfak düzenliydi. Sanki biri biraz önce çıkmış gibiydi. Ama ev bomboştu. Dorothy yoktu. Alex de yoktu. Tam çıkmak üzereydim ki… Alt kattan hafif bir çatırdama sesi duydum. Ses bodrumdan geliyordu. Kanım dondu. Poşetleri yere bıraktım ve merdivenlerden aşağı inmeye başladım. Her basamakta kalbim daha hızlı atıyordu. Kapıyı yavaşça açtığımda karşıma çıkan manzara karşısında şaşkınlıktan donup kaldım. Dorothy eski bir sandalyede oturuyordu. Elinde örgüsü vardı. Karşısında ise Alex dizlerinin üzerine çökmüş, eski bir ahşap sandığı tamir ediyordu. Beni görünce ikisi de gülümsedi. “Ah, sonunda geldin.” dedi Dorothy. “Beni korkuttunuz!” diye bağırdım. Alex ayağa kalktı. “Özür dilerim. Telefonunu da duymamış olabiliriz.” O sırada bodruma dikkatlice baktım. Bir köşede eski fotoğraf albümleri duruyordu. Duvar boyunca yıllardır açılmamış kutular dizilmişti. Ortadaki büyük sandığın kapağı ise tamamen sökülmüştü. Dorothy derin bir nefes aldı. “Bunu sana anlatmanın zamanı geldi.” dedi. Meğer o sandık, rahmetli eşinin yıllar önce yaptığı el emeği bir sandıkmış. İçinde yüzlerce eski fotoğraf, mektuplar, savaş madalyaları ve aileye ait hatıralar bulunuyormuş. Sandık zamanla çürümeye başlayınca Dorothy onu atmaya kıyamamış. Bir gün internetten tamirci ararken Alex’e ulaşmış. Alex aslında marangozluk yapan genç bir ustaymış. İlk gün yalnızca sandığı tamir etmek için gelmiş. Fakat Dorothy’nin yalnız yaşadığını görünce işi bittikten sonra da uğramaya devam etmiş. Çatıyı onarmış. Kırık rafları düzeltmiş. Muslukları tamir etmiş. Bahçedeki yabani otları temizlemiş. Karşılığında ise Dorothy’den yalnızca bir fincan çay kabul etmiş. Dorothy’nin telefonu cevaplamamasının sebebi ise düşündüğüm kadar gizemli değildi. Telefonu birkaç gün önce bozulmuştu. Alex yeni bir telefon sipariş etmiş, gelmesini bekliyorlardı. Beni arayamamasının tek nedeni buydu. Bodrumdaki ses ise eski sandığın çürümüş tahtalarının sökülmesinden gelmişti. Derin bir nefes aldım. Korkum yerini utanca bıraktı. Alex’e haksızlık ettiğimi hissettim. O ise gülümseyerek elini uzattı. “Sanırım beni yanlış tanıdın.” “Evet,” dedim. “Galiba öyle oldu.” Sonraki haftalarda ben de Alex’e yardım etmeye başladım. Birlikte Dorothy’nin bahçesini düzenledik. Evin çatısını tamamen yeniledik. Eski fotoğrafları albümlere yerleştirdik. Dorothy her akşam bize gençlik hikâyelerini anlatıyor, biz de saatlerce onu dinliyorduk. Bir gün sandığın en altında küçük bir zarf bulduk. Zarfın içinde Dorothy’nin yıllar önce yazdığı ama hiç göndermediği bir mektup vardı. Mektupta şu cümle yazıyordu: “İnsan yaşlandığında en büyük korkusu yalnız kalmak değildir. Unutulmaktır.” O satırları okurken üçümüz de sessiz kaldık. O gün anladım ki bazen insanlar kötü niyetli değildir; sadece doğru zamanda doğru kapıyı çalmış iyi kalpli yabancılardır. Alex, Dorothy’nin hayatına bir teslimat yapmak için girmişti. Ama geride bıraktığı en değerli şey tamir ettiği sandık değil, ona yeniden güvenmeyi ve yalnız olmadığını hissettiren dostluğu olmuştu. Dorothy doksan yaşına yaklaşırken artık hiçbir günü yalnız geçirmiyordu. Mahallede herkes onu ziyaret ediyor, Alex ise fırsat buldukça uğrayıp evde eksik kalan işleri tamamlıyordu. Ben de her ziyaretimde o eski sandığa bakıyor ve kendi kendime aynı şeyi düşünüyordum: Bazen en büyük mucizeler, kapınızı çalan yabancı bir insanın iyi niyetinden doğar.

Diğer Tarifler