9 Yaşındaki Kızımın İki Aileyi Sarsan Sözleri
Eski kocamın, öz kız kardeşimle evleneceği sabah, 9 yaşındaki kızım Elif aynanın karşısında durmuş elbisesini düzeltiyordu. Tam evden çıkacaklarken yüzüme öyle derin bir bakış attı ki zihnim bir anlığına durdu. “Anne?” dedi kısık bir sesle. “Babam bugün Büşra Teyzemle evlenince, o benim hâlâ teyzem mi kalacak? Peki ya sen… Sen onun ablası olmaya devam edecek misin?” Cevap veremedim. Gözlerimi kaçırıp masadaki eşyaları düzeltiyormuş gibi yaptım. O gün, eski kocam Serkan ile benden küçük kız kardeşim Büşra’nın düğünü vardı. İhaneti öğrendiğim günü dün gibi hatırlıyordum. Beşinci çocuğuma hamileydim. Mutfakta telefonla konuşan Serkan’ın sesini duymuştum: “Seni seviyorum hayatım, akşam her zamanki otelde buluşuruz. Aslı’ya bir yalan uydururum, o her şeye inanıyor zaten.” O gün elimdeki makarna sosu kavanozu yere düşüp tuzla buz olmuştu. İhanetin arkasındaki ismin öz kardeşim Büşra olduğunu öğrendiğimde dünyam başıma yıkıldı. Boşanma davası açtım. Yaşadığım ağır stresten kısa bir süre sonra da karnımdaki bebeğimi kaybettim. Tüm bu yıkıma rağmen ailem bana baskı yaptı. Annem sürekli, “Büşra senin hâlâ kardeşin, aile aileye destek olur, affetmelisin” diyip duruyordu. Kardeşlik, ben mağdur olunca hatırlanan ama o kocamla birlikte olurken unutulan bir kavramdı.