Ağabeyim boşanmaktan söz ederken annem elimi tuttu
Aras’ın adı koridorda söylenince önce annemin ne demek istediğini anlayamadım. Oğlum sabah beni kapıda karşılamamıştı. Odasında uyuduğunu söylemişlerdi. Yol boyunca onunla konuşmayı, Ankara’ya dönerken yanımıza hangi eşyalarını alacağımızı düşünmüştüm. — Aras’ın ne ilgisi var? Annem elimi bıraktı. Hırkasının kolunu bileğine kadar çekti. — Bilgisayarı kapatmasını söyledim. Yemek soğumuştu. Birden öfkelendi. Murat yanımıza geldi. — Anne, açık konuş. Annem başını eğdi. — Bir kere olmadı. O sözle birlikte koridordaki bütün sesler uzaklaştı sanki. Telefonum elimdeydi. Ekranda aile grubundan yeni bir mesaj belirmişti. Halam, Sema’nın ailesine haber verilip verilmediğini soruyordu. — Sema biliyor muydu? dedim. Annem ağlamaya başladı. — Ben söyledim susmasını. Çocuğu geri gönderirsiniz diye korktum. Yazı burada geçirsin istedim. Düzelir sandım. Murat yüzünü iki eliyle kapattı. Ben oğlumu aradım. İlkinde açmadı. İkincisinde arkadan oyun sesleri geliyordu. — Anne, sonra arar mısın? — Anneannenin kolundaki morlukları biliyor musun? Ses kesildi. Sonra klavyenin birkaç tuşuna basıldı. — Anneannem mi söyledi? O sorunun ardından hâlâ kendime sığınacak bir açıklama aradım. — Ne oldu, Aras? — İnterneti kapatmakla uğraşıp duruyordu. Biraz tartıştık. — Koluna ne oldu? Uzun süre konuşmadı. — Sema yenge sana söylemeyecekti, dedi sonunda. Karşımdaki kapının arkasında Sema yatıyordu. Ağabeyim az önce boşanmaktan söz etmişti. Aile grubunda herkes benim anlattığıma inanıyordu. Telefonun öteki ucunda oğlum bekliyordu. O an ne söyleyeceğim, yalnızca o günü değil, bundan sonrasını da belirleyecekti.