On iki yaşındayken annemi patronunu öperken gördüm

Zeynep’in ellerinde tuttuğu çizgili kâğıda bakarken nefesimin kesildiğini hissettim. On iki yaşından beri omuzlarımda taşıdığım, beni her gece “Ailemi ben mi dağıttım?” sorusuyla boğan o devasa suçluluk, bir anda boğazıma düğümlendi. Zeynep odadan sessizce çıktı ve kapıyı arkasından yavaşça kapattı. Odada sadece ben, masanın üzerindeki loş lamba ışığı ve o solmuş kâğıt kalmıştı. Titreyen ellerimle zarfı açtım. İçinden çıkan mektup, annemin o gün evden çıkarken takındığı buz gibi ve hesaplı bakışını yeniden gözlerimin önüne getirdi. Kâğıttaki satırları okumaya başladığımda, dünyamın bir kez daha altüst olacağını biliyordum:
Copyright © 2015. All Rights Reserved.