BU EVSİZİ HEMEN DIŞARI ATIN
BÖLÜM 2 Banyonun kapısında durduğumda adamın eski montunu sabunla temizlemeye çalıştığını gördüm. Sırtı bana dönüktü. Omuzlarındaki eski izleri görünce içim burkuldu. Kapıya hafifçe dokundum. Bir anda arkasını döndü, hemen havluyu omuzlarına aldı. “Özür dilerim,” dedim. “Sizi rahatsız etmek istemedim.” Birkaç saniye yüzüme baktı. Ardından sakin bir sesle konuştu. “Beni dün gece siz kurtardınız. Size teşekkür edecek bir şeyim yoktu. Musluğu tamir ettim. Biraz temizlik yaptım. Umarım rahatsız olmamışsınızdır.” Şaşırmıştım. “Tam tersine… Altı aydır o musluğu tamir ettiremiyordum.” İlk kez hafifçe gülümsedi. “Benim adım Tarık.” O akşam mutfakta karşılıklı oturup çay içtik. Demin sessizce oturan yabancı adam şimdi beni dikkatle dinliyordu. Dedemden bahsettim. Eski evimden, borçlarımdan, kendimi bazen ne kadar yalnız hissettiğimden… Tarık uzun süre hiçbir şey söylemedi. Sonra masadaki dedemin fotoğrafına baktı. “Sen bu evi yalnızca ayakta tutmaya çalışmıyorsun Elif. Hatıralarını korumaya çalışıyorsun. Yorulman başarısız olduğun anlamına gelmez.” Gözlerim doldu. Üç yıldır ilk kez biri bana böyle konuşuyordu. Tam o sırada dış kapı açıldı. Nişanlım Burak içeri girdi. Bizi görünce yüzü değişti. “Bu adam kim?” Olanları anlattım. Ama dinlemedi. “Sen aklını mı kaçırdın? Ben zaten bu eski evi satmanı bekliyorum. Şimdi de sokaktan insan mı topluyorsun?” “Burak, lütfen böyle konuşma.” “Benim yanımda utanmadan bu adamı mı savunuyorsun?” Masaya sertçe vurdu. Dedemden kalan, üzerinde kırmızı horoz resmi bulunan porselen bardağım yere düşüp kırıldı. Hemen dizlerimin üzerine çökerek parçaları toplamaya başladım. Burak ayakkabısıyla en büyük parçanın üzerine bastı. “Zaten bütün hayatını bu değersiz eşyalarınla geçireceksin!” O anda içimde bir şey koptu. “Evimi terk et Burak.” Yüzü öfkeyle gerildi. Üzerime doğru geldi. Kolunu kaldırdığı anda korkuyla gözlerimi kapattım. Ama beklediğim şey olmadı. Bir ses duydum. Alçak, sakin, kararlı bir ses: “O elini hemen indir.”