Anne, sana vereceğim bir şey var
Ilgaz mikrofonu iki eliyle kavradı. Parmaklarının titrediğini görebiliyordum. Oğlumun bu kadar heyecanlandığını en son ortaokuldaki ilk tiyatro gösterisinde görmüştüm. O gün sahneye çıkmadan önce repliklerini unutacağından korkmuştu. Şimdi ise yüzünde korkudan çok daha farklı bir ifade vardı. Sanki yıllardır içinde taşıdığı ağır bir sırrı sonunda bırakmaya hazırlanıyordu. 'Öncelikle hepinizden özür dilemek istiyorum,' dedi. Salondaki birkaç öğretmen birbirine baktı. 'Çünkü anneme son bir yıldır bazı konularda doğruyu söylemedim.' İçim ürperdi.'Ilgaz?' diye fısıldadım. Başını bana çevirdi. 'Korkma anne. Kötü bir şey yapmadım. Ama neden böyle davrandığımı anlatmadan önce size annemden bahsetmek istiyorum.' Mikrofonu biraz yükseltti. 'Ben on iki yaşındayken annem bir trafik kazası geçirdi. O günden sonra hayatımız değişti. Babam bizi terk ettiğinde annem hastanedeydi. Ben de onun yatağının yanında, ne olacağını bilmeden bekleyen bir çocuktum.' Salondaki sessizlik derinleşti. 'Annemin o gün bana söylediği bir cümle var. Hiç unutmadım.' Gözleri doldu. 'Bana, "Biz yine bir yolunu buluruz, yeter ki birbirimizi bırakmayalım," demişti.' Boğazım düğümlendi. O cümleyi hatırlıyordum. Hastane odasının penceresinden yağmur yağıyordu. Ilgaz elindeki oyuncak arabayı yatağımın kenarına bırakmış, eve nasıl döneceğimizi sormuştu. Bense cevabını bilmediğim bir soruya annelik cesaretiyle karşılık vermiştim. Ilgaz konuşmasını sürdürdü. 'Annem gerçekten de her şeyin bir yolunu buldu. Ama ben büyüdükçe onun kendisi için nelerden vazgeçtiğini görmeye başladım.' Bir an durdu.'Mesela annem üniversiteye gitmek istemiş. Bunu bana hiç anlatmadı.' Şaşkınlıkla başımı kaldırdım. 'Eski bir kutuda bulduğum belgelerden öğrendim. Kazadan yıllar önce bir üniversitenin Türk Dili ve Edebiyatı Bölümünü kazanmış. Fakat ailesinin maddi durumu yüzünden kayıt yaptıramamış.' Gözlerimi kapattım. O kutuyu hatırlıyordum.