Kasada Bozuk Para Sayarken, Bir Adam Peşimden Geldi
Adam bana yaklaşırken adımlarını yavaşlattı. Kapının otomatik kanatları açılıp kapanıyor, dışarıdan soğuk hava giriyordu. Aramızda birkaç adım bırakıp durdu. Kolundaki sepetten bir paket un, küçük bir torba elma ve iki kutu süt görünüyordu. “Alışverişinizi unuttunuz,” dedi. “Unutmadım.” Adam başını eğip bir an düşündü. “Haklısınız, yanlış söyledim. İzin verirseniz aldıklarınızın parasını ben ödemek isterim.” “Param var,” dedim. Sesim kendime bile küskün geldi. Gözüm karşımızdaki aynalı duvara takıldı. Çıkmadan önce yüzümü düzeltmeye uğraşırken bir an daha uzatmak istemedim. “Biliyorum,” dedi. “Buyurun, yanınızda durayım. Adım Selçuk.” Adımın Nadire olduğunu söyledim. Kasiyer sepetimi kenara ayırıyordu. Orada kalması için bu kadar uğraştığını görünce dönmeye karar verdim. Selçuk yanıma geçti. Yürürken yumurtaları en üste koymak gerektiğini söyledi. Eşim, ben cüzdanımı toplarken poşeti tutar ve yumurtaları en son yerleştirirdi. Bu söz üstüne markete girdiğimden beri ilk kez gülümseyecek gibi oldum. Kasaya dönünce kasiyerin adı gözüme çarptı. Rozetinde Sedef yazıyordu. Ekmekle yumurtalar hâlâ aynı sepetteydi. Yerdeki paraları toplamam için benden acele etmememi isteyip eğilmişti. Şimdi ise genç kadının ürünlerini okutuyordu. Ben işinin bitmesini bekleyeceğimizi söyledim. Selçuk da sepetini yere bıraktı.