Annem İle Babam Evlilik Boyunca
Ameliyat sabahında, annem ve ben, babamın sedyeyle ameliyathaneye götürülüşünü izlemek üzere koridorda bekliyorduk. Babam, o bilindik ameliyat önlüğünün içinde her zamankinden daha küçük ve savunmasız görünüyordu. Kalbim göğsüme sığıyor gibi değildi, içimdeki korku büyüdükçe büyüyordu.Sedyeyi iten görevliler tam asansörün önüne geldiklerinde durdular. Burası, hastanın steril alana girmeden önce ailesiyle vedalaşacağı son sınır, yani bir nevi o katın dış kapısıydı.Babam, halsiz gözlerini güçlükle araladı. O ana kadar bir çocuk gibi sessizce ağlayan anneme baktı. Dudaklarında o her zamanki hafif, muzip gülümseme belirdi. Zorlukla elini kaldırdı ve anneme doğru uzattı."Pekala, dakik hanım," diye fısıldadı sesi titreyerek. "Görünüşe göre yine bir yere gidiyoruz. Ve bilirsin, kuralları çiğneyemeyiz."O an zaman durdu. Annem gözlerindeki yaşları eliyle sildi, eğildi ve babamın kuruyan dudaklarına derin, sevgi dolu ve alışılmışın dışında upuzun bir öpücük kondurdu. 49 yıllık o refleks, o sarsılmaz gelenek, hastanenin o soğuk ve loş koridorunu bir anda evimizin sıcak antresine dönüştürmüştü. Birbirlerine o kapı önü öpücüğünü verdiler. Sanki babam sadece markete gidiyormuş gibi, sanki birkaç dakika sonra geri dönecekmiş gibi olağan, ama bir o kadar da vedalaşır gibi tutkulu...Babam gülümsedi, gözlerini kapattı ve sedye asansörün kapısından içeri süzüldü.