Aynı şirkette 31 yıl çalıştıktan sonra emekli oldum

‘Bu… Bu imkânsız…’ Rıza'nın parmakları monitörün kenarında hareketsiz kaldı. Ekranda alıcı olarak görünen isim, yıllar önce öldüğünü sandığı ablasına aitti: Selin Korugan.

‘Selin on sekiz yaşında öldü,’ dedi. ‘Mezarına her yıl gidiyoruz.’

Neval gözyaşlarını sildi. ‘Sizin bildiğiniz bu. Ama doğru değil.’

Tarık derin bir nefes aldı. ‘Burada konuşulanları kayıt altına almamız gerekiyor. Muhasebe meselesini aile meselesinden ayırmak zorundayız.’

Rıza karşı çıkacak gibi oldu, sonra kapının kilidini açtı. ‘Kimse burada zorla tutulmayacak. Neval Hanım, gitmek isterseniz gidebilirsiniz.’

‘Gitmeyeceğim,’ dedi Neval. ‘Otuz bir yıllık emeğimi böyle bırakamam. Üstelik gerçeği bilmenizin vakti geldi.’

Çantasından, köşeleri yıpranmış bir zarf çıkardı. İçinde şirketin kurucusu Saffet Korugan'ın imzaladığı eski bir talimat, bir banka yazısı ve sararmış iki fotoğraf vardı. Fotoğraflardan birinde Rıza'nın çocukluğundan tanıdığı Selin, bir sağlık merkezinin bahçesinde oturuyordu.

‘Ablam trafik kazasında öldü demişlerdi,’ diye mırıldandı Rıza.

‘Kaza oldu,’ dedi Neval. ‘Ama Selin ölmedi. Aylarca hastanede kaldı. Sonra kendisine ait bir hayat kurmak istedi. Babanız onun varlığını dışarıya açıklamayı reddetti.’

Rıza inanamaz gözlerle fotoğrafa baktı. ‘Neden?’

Neval zarfın sonundaki mektubu uzattı. Saffet'in el yazısı hâlâ seçiliyordu. Kızı kazanın ardından uzun bir rehabilitasyon sürecine girmiş, konuşmasındaki güçlük ve hareket kısıtlılığı yüzünden aile içinde tartışmalar başlamıştı. Saffet, şirketin itibarının zarar göreceği korkusuyla Selin'i gözlerden uzak tutmuştu.

‘Bana öldüğünü söyleyen adam aynı zamanda onun babasıydı,’ dedi Rıza, sesi kısılmış halde.

‘Evet. O zamanlar ben yeni işe girmiştim. Babanızın bunu saklamasına itiraz ettim. Selin'e kendi kararını sormamız gerektiğini söyledim. Ama güç onun elindeydi.’

‘Siz neden sustunuz?’

Bu soru Neval'in beklediği soruydu. ‘Korktum. İşimi kaybetmekten, çocuklarıma bakamamaktan korktum. Bu korkunun mazeret olmadığını biliyorum.’

Rıza ikinci fotoğrafı çevirdi. Arkasına ‘Selin, 2019’ yazılmıştı. Kadın artık orta yaşlıydı, bir atölyenin önünde gülümsüyordu.

‘O yaşıyor,’ dedi Rıza. ‘Şimdi nerede?’

‘Bunu onun izni olmadan söylemem doğru değil.’