ÇOCUKLARIMIN UĞRUNA ESKİ KOCAMIN BABASIYLA EVLENDİM
Can yaklaşık üç yaşındaydı. Leyla ise henüz beşikteydi. Serkan iki gün boyunca sırra kadem basmıştı. Ne bir arama ne de başka bir şey. İkinci gecenin sonunda, artık bunun normal bir durum olduğunu kendime kabul ettiremez hale gelmiştim. Ben de Pehlivan Bey’i aramıştım. "Ondan hiç haber alamadım," demiştim. "Hemen geliyorum," demişti. Kısa süre sonra gelmişti. O gecenin ilerleyen saatlerinde, çocukları uyuttuktan sonra dışarı çıkıp arka merdivenlere oturmuştum. Pehlivan Bey yanıma bir battaniyeyle gelip yanıma oturmuştu. "Gidecek hiçbir yerim yok," demiştim ona. "Eğer bu yuva yıkılırsa… Kimsem yok. Sadece çocuklarımın benim onları bırakıp gittiğimi düşünerek büyümesini istemiyorum. Eğer bana bir şey olursa… Buna izin vermeyeceğine dair söz ver bana?" "İzin vermem," demişti. Şimdiki zamana döndüğümüzde, kollarımı göğsümde kavuşturdum. "Bunu hatırlıyor musunuz?" "O geceye dair her şeyi hatırlıyorum," diye cevap verdi Pehlivan Bey. "Ve bu yüzden mi benimle evlendiniz?" "Her şey orada başladı. Ama orada bitmedi." Sesindeki bir ton beni huzursuz etti. "Ne demek istiyorsunuz?" "Serkan sadece işlerin sarpa sarmasını beklemiyordu," dedi Pehlivan Bey. "Bunun üzerine plan yapıyordu." Mideme bir kramp girdi. "Hayır, ben mücadele ederdim—" "Denerdin ama elinde mücadele edecek hiçbir şey bırakmamak için her şeyi ayarlamıştı. Oğlumun neler yapabileceğini biliyordum." Başımı salladım ama ilk defa içime bir şüphe düştü— Ya sadece her şeyimi kaybetmekle kalmadıysam? Ya her şeyi farkında bile olmadan, yavaş yavaş kaybettiydiysem? Ertesi sabah yerimde duramıyordum. Pehlivan Bey çocukları okula bırakmayı teklif etti, ben de kabul ettim. Konuşmamızdan sonra içimde bir şeyler değişmişti — sanki hayatımın iplerini yeniden elime almam gerekiyordu. Onlar evden çıktıktan sonra garaja gittim. Eşyalarımın çoğu, boşanmanın ardından hâlâ kolilerde duruyordu. Daha önce onları ayıklayacak enerjiyi kendimde bulamamıştım. Tam olarak ne aradığımı bilmiyordum. Sadece kutuları açmaya başladım. Kıyafetler. Eski oyuncaklar. Küçük ev aletleri. Sonra mantığıma uymayan ilk şeyi buldum. Can’ın okulundan gönderilen ve güya kaçırdığım bir veli toplantısına ait bir yazı. Ama ben bunu daha önce hiç görmemiştim. Devam ettim. Daha fazla belge. Benim adıma kesilmiş ama hiç ruhumun duymadığı faturalar. Öğretmenlerden gelen ve neden cevap vermediğimi soran notlar. Hiç almadığım, çıktısı alınmış e-postalar. Beton zemine oturdum, kağıtlar etrafıma saçılmıştı. Bu tek bir büyük patlama değil, onlarca küçük ipucuydu. Hepsi aynı gerçeğe işaret ediyordu. Bilerek ve isteyerek oyunun dışında bırakılmıştım. Eve tekrar girdiğimde Pehlivan Bey’i mutfakta buldum. Kağıtları masanın üzerine bıraktım. "Bunu bana neden en başından beri söylemediniz?" diye sordum. Önce kağıtlara, sonra bana baktı. "Denedim ama bunları duymaya hazır değildin," dedi. "Eğer sana çok erken söyleseydim, beni de kendinden uzaklaştırabilirdin. Ne zaman bir şeylerin imasında bulunsam, onu savundun ya da suçu kendinde aradın. O zamanlar bunu doğrudan söyleseydim, beni hayatından tamamen çıkarırdın — ve bu savaşta yapayalnız kalırdın." Bu sözler beni durdurdu. Çünkü tamamen haksız sayılmazdı. Yine de beni rahatsız eden bir şey vardı. "'Bildiğinizi' söylediniz. Nasıl?" Tereddüt etti, sonra cevap verdi. "Serkan'ın eski asistanı, Hülya. Bana içini dökmüştü." Bu beni hazırlıksız yakaladı. "Ne zaman?" "Her şey tepetaklak olmadan önce. İşlerin yürütülüş biçiminden endişe ediyordu. O zaman sana söylemedim, ama şimdi söylüyorum çünkü artık bunu duymaya hazırsın." O gece gözüme uyku girmedi. Pehlivan Bey’in söylediklerini, kutuları, Hülya’yı düşünüp durdum. Gerçeği kendi kulaklarımla duymam gerekiyordu. Bu yüzden bir karar verdim — pek de gurur duymadığım bir karar. Odamdan sessizce çıkıp Pehlivan Bey’in odasına girdiğimde o uyuyordu. Aynı yatak odasını paylaşmıyorduk. Evliliğimizin ne olduğu konusunda aramızda hiçbir belirsizlik yoktu. Telefonu komodinin üzerinde duruyordu. Duraksadım. Sonra telefonu elime aldım. Şifresi basitti: kendi adı. Aradığım kişiyi buldum. Hülya. Numarayı kaydettim, ardından telefonu tam olarak durduğu yere bıraktım. Odadan çıkarken ellerim titriyordu. Ertesi sabah, mesajıma gelen cevabı okudum: "Merhaba, ben Canan. Serkan'ın eski eşiyim. Konuşabilir miyiz?" Evden çıkarken Pehlivan Bey’e halletmem gereken işler olduğunu söyledim. Sorgulamadı. Bu durum bir şekilde kendimi daha da kötü hissettirdi. Şehrin diğer ucundaki küçük bir kafeye gittim. Hülya geldiğinde, hatırladığımdan daha genç görünüyordu. Bir an ikimiz de hiçbir şey söylemedik. Sonra söze girdim. "Pehlivan Bey’e ne anlattığını bilmem gerekiyor." Tereddüt etmeden, "Senden ve çocuklardan sanki her şey çoktan karara bağlanmış gibi bahsediyordu," dedi. Kaşlarımı çattım. "Bunu sanki sadece bir zaman meselesiymiş gibi anlatırdı — senin her şeyin altında ezileceğini ve işlerin… yön değiştireceğini. Çocukların tamamen onun yanında kalacağını ve senin de öylece… ortadan kaybolacağını söylerdi." Gözlerimi ona diktim. "Bunu gerçekten söyledi mi?" Başını salladı. "Birden fazla kez." "Emin misin?" "Emin olmasaydım burada olmazdım. İstifa etmemin nedenlerinden biri de buydu." Sonrasında uzun süre arabamda oturdum. Ağlamıyordum. Öfkeli de değildim. Sadece —yıllar sonra ilk kez— zihnim berraktı. Ben her şeyin aniden geliştiğini sanmıştım. Oysa bu durum en başından beri ilmek ilmek örülmüştü. Ve ben bunu kaçırmıştım. O öğleden sonra çocukları okuldan kendim aldım. Can’ın öğretmeniyle konuştum, uzun zaman önce sormam gereken soruları sordum. Leyla'nın programını kontrol ettim ve her şeyi bizzat teyit ettim. İlk başta tuhaf hissettirdi — yavaş yavaş dışına itildiğim bir role yeniden adım atmak gibiydi. Ama yaptığım her konuşmayla, içimde bir şeyler yerine oturdu. Artık tahmin yürütmüyordum. Ben de buradaydım. Sonraki haftalarda durmadım. Her belgeyi düzenledim, telefonlar ettim, eskiden Serkan'ın ilgilendiği her işin takibini yaptım. Her bir adım küçüktü ama bir araya geldiklerinde büyük fark yaratıyorlardı. Pehlivan Bey farkındaydı ama pek bir şey söylemiyordu. Serkan da fark etmişti — ve daha sık aramaya başlamıştı. Bir keresinde, "Buna hiç gerek yok Canan," dedi. "Çok fazla düşünüyorsun. Babamla çok fazla vakit geçiriyorsun. Senin kafanı saçmalıklarla dolduruyor." Onunla tartışmadım. Gerek yoktu. En büyük değişiklik bir hafta sonra yaşandı. Serkan çocukları almak için geldi ve onların yanındaki kalış süresini uzatmaktan bahsetti. Rahat bir tavırla, "Bu sefer onları biraz daha uzun tutayım diyorum," dedi. "Birkaç hafta kadar." "Anlaştığımız şey bu değildi." "Çok heyecanlılar. Bir şey olmaz." Başımı salladım. "Peki ya okul?" "Biraz kaçırsalar bir şey olmaz." "Nerede kalacaklar?" "Benimle." "Başka kim olacak orada?" "Canan—" "Ve neden benimle konuşmadan önce onlara söyledin?" diye ekledim. Bu onu durdurdu. İlk defa verecek kolay bir cevabı yoktu. Bana farklı bir gözle baktı — sanki artık beni tanıyamıyordu. En sonunda, "Unut gitsin," dedi. "Her zamanki programa sadık kalırız." Geri adım attı. İşte bu kadar kolayca. O gece, Pehlivan Bey mutfak masasında tam karşımda oturuyordu. "Yapıyorsun. Karşılarında dimdik duruyorsun." İç çektim. "Bunu daha önce yapmalıydım." "Şimdi yapıyorsun ya. Önemli olan bu." Duraksadı, ardından hiç beklemediğim bir şey ekledi. "Hazır olduğunda, benimle evli kalmak zorunda değilsin. Buna karşı çıkmam. Amaç hiçbir zaman bu değildi." "Ne? O zaman amaç neydi?" Gözlerimin içine baktı. "Senin buraya, bu güce ulaşmanı sağlamaktı." O akşamın ilerleyen saatlerinde, arka bahçede Can ve Leyla oynarken onları izledim. Gülüyorlar, sanki hiçbir şey değişmemiş gibi daireler çizerek koşuyorlardı. Onları uzun süre seyrettim. Ve yıllar sonra ilk kez, hayata ucu ucuna tutunuyormuş gibi hissetmedim. Kendimi güçlü hissettim. Oradaydım. Yere sağlam basıyordum. Ve anladım ki, Pehlivan Bey beni kurtarmamıştı. O sadece bir sözü tutmuştu. Kendi ayaklarımın üzerinde durmayı ise sonunda ben Aradan altı ay geçti. Hayatımın büyük kısmını korkuyla geçirmiş olduğumu fark ettim. Yanlış bir şey söylersem... Birini kızdırırsam... Yeterince iyi olmazsam... Sanki her an elimden bir şeyler alınacakmış gibi yaşamıştım. Ama artık durum farklıydı. Bir sabah telefonum çaldı. Arayan avukatımdı. "Canan Hanım, mahkeme kararını verdi." Kalbim hızlandı. "Nedir sonuç?" "Küçük değişikliklerle mevcut velayet düzeni korunacak. Mahkeme ayrıca çocuklarla ilgili tüm kararların ortak onay olmadan alınamayacağına hükmetti." Gözlerimi kapattım. İlk kez gerçekten nefes alabildiğimi hissettim. O gün okul çıkışında Can ve Leyla'yı almaya giderken ağladım. Ama bu korkudan değildi. Bu kez rahatlamadandı. Aylar boyunca topladığım belgeler, öğretmenlerden aldığım ifadeler, eski e-postalar ve kayıtlar sonunda işe yaramıştı. Hakim açıkça şunu söylemişti: "Çocukların hayatında istikrarlı ve aktif rol oynayan ebeveyn annedir." Yıllardır ilk kez biri beni görmüştü. Gerçekten görmüştü. Eve döndüğümüzde Pehlivan Bey verandada oturuyordu. Çocuklar koşarak ona sarıldı. Ben de yanına oturdum. Bir süre sessiz kaldık. Sonra ona döndüm. "Bana neden gerçekten yardım ettiniz?" diye sordum. Gülümsedi. "Bu soruyu hâlâ soruyor olman hoşuma gidiyor." "Gerçek cevabı istiyorum." Uzun süre bahçede oynayan çocukları izledi. Sonra yavaşça konuştu. "Çünkü yıllar boyunca seni izledim." Şaşkınlıkla baktım. "Ne demek bu?" "Eşim öldüğünde çok yalnız kaldım. Sonra seni gördüm. Evde herkesten önce kalkan, herkesten sonra yatan sendin. Çocuklar hasta olduğunda sabahlayan sendin. Serkan hata yaptığında özür dileyen yine sendin." Sessizce dinledim. "Bir gün fark ettim ki bu aileyi ayakta tutan kişi oğlum değilmiş." Boğazım düğümlendi. "Senmişsin." Gözlerim doldu. Pehlivan Bey devam etti. "Sonra oğlumun seni nasıl yavaş yavaş yok etmeye çalıştığını gördüm. Kendine güvenini elinden aldı. Arkadaşlarını uzaklaştırdı. İşini bıraktırdı. Seni yalnızlaştırdı." Başını salladı. "Bir baba olarak bundan utanıyorum." İlk kez onun da yıllardır bir yük taşıdığını gördüm. "O benim oğlum," dedi sessizce. "Ama yaptıkları doğru değildi." O akşam uzun süre konuştuk. Ve ilk kez aramızda garip bir sessizlik yerine gerçek bir dostluk oluştu. Birkaç hafta sonra boşanma işlemlerimizi başlatmaya karar verdik. Kâğıtları birlikte doldurduk. Kimse üzülmedi. Çünkü ikimiz de bu evliliğin ne olduğunu biliyorduk. Bu bir aşk hikâyesi değildi. Bu bir kurtarma operasyonuydu. Ve artık görevini tamamlamıştı. Hakim son evrakları onayladığında Pehlivan Bey bana baktı. "Artık kendi başınasın." Gülümsedim. "Hayır." Şaşkınlıkla baktı. "Artık yalnız değilim." O gün çocuklarla birlikte yeni evimize taşındık. Küçüktü. Bazı odaların boyaya ihtiyacı vardı. Mobilyalarımız birbirini tutmuyordu. Ama anahtar kapıda döndüğünde içimde tarifsiz bir huzur vardı. Çünkü bu ev benimdi. Kararlar benimdi. Hayat benimdi. O gece çocukları yatırdıktan sonra salonda tek başıma oturdum. Telefonum çaldı. Mesaj Pehlivan Bey'dendi. Sadece üç kelime yazıyordu: "Sen başardın kızım." Mesajı okurken gözlerim doldu. Camdan dışarı baktım. Can ve Leyla'nın odasından gelen hafif nefes seslerini duyabiliyordum. Yıllarca güçlü olmak için birinin beni kurtarmasını beklemiştim. Oysa gerçek şuymuş: Bazen insanlar seni kurtarmak için gelmez. Sadece ayağa kalkabilmen için elini uzatırlar. Yürümeyi ise sen öğrenirsin. Ve o gece anladım ki... Pehlivan Bey bana yeni bir hayat vermemişti. Sadece yıllardır içimde duran gücü görmemi sağlamıştı. Geri kalanını ise ben yapmıştım.