Doktor Kocam Doğumda Beni Dinlemedi
'Bana neden karşı çıktıklarını dinlemedi?' diye sordum. 'Bunu anlamaya çalışıyoruz,' dedi. 'Doğum sırasında yaşananları kayıt altına aldık. Sen de hazır hissettiğinde kendi hatırladıklarını anlatabilirsin.' Ben bir doktor olarak hastaların böyle anlarda kendilerini ne kadar yalnız hissettiklerini bilirdim. Fakat hiçbir bilgi, kendi hayatımın kontrolünü kaybetmiş olmanın acısını azaltmıyordu. Bir süre yalnız kalmak istedim. Nermin çıkmadan önce alnımı okşadı. 'Bugün kimseye güçlü görünmek zorunda değilsin.' Öğleden sonra annem geldi. Gözlerinin altı morarmıştı. Yatağımın kenarına oturur oturmaz ağlamaya başladı. Yedi yıl boyunca Erdem'le kurduğum evliliği korumaya çalışırken anneme ne çok şey anlatmadığımı düşündüm. İlk kez saklamadan konuştum. Selin'in koluma yaptığı hareketi, düşen tepsiyi ve Erdem'in yüzündeki o yabancı ifadeyi anlattım. Annem sözümü kesmedi. Sonunda yalnızca, 'Eve dönmen gerektiğinde benim evim de senin evin,' dedi. Bazen bir insanın bütün ihtiyacı böyle basit bir cümleymiş. Akşam üstü küçük oğlumu yanıma getirdiler. Yeni doğmuş bebeğin yüzünde geleceğe dair bütün korkularımı unutturan bir dinginlik vardı. Onu kısa bir süre kucağımda tutabildim. Parmağıma dokunan minicik eli, bir gecede paramparça olan hayatımın içinde sağlam kalan tek gerçek gibiydi. Adını daha önce Erdem'le birlikte Doruk koymaya karar vermiştik. Şimdi o ismi söylemek bile canımı acıtıyordu. Yine de oğlumun adı babasının yaptığı yanlışların yükünü taşımamalıydı. 'Merhaba Doruk,' dedim. 'Ben annenim. Biraz yoruldum ama buradayım.' İki gün sonra Erdem kapımda belirdi. Saçları dağınıktı, yakası buruşturulmuştu. Onu gördüğümde sevinç duymadım. Sadece içimde uzun zamandır biriken öfkenin ağırlaştığını hissettim. Çiçek getirmişti. Çiçekleri masaya bırakıp sandalye aradı. 'Konuşabilir miyiz?' dedi. 'Beni dinlemek için mi geldin, kendini anlatmak için mi?' diye sordum. Başını eğdi. 'Her şeyi yanlış değerlendirdim. Selin'in ağladığını görünce...' Cümlesini tamamlamasına izin vermedim. 'Bir stajyerin gözyaşları, benim söylediklerimden daha mı önemliydi?' Sesim yükselmedi. Öfkemi saklamaya da çalışmadım. 'Beni affetmeni beklemiyorum,' dedi. 'Ama Doruk'u görmeme izin ver.' 'Çocuğumuzla ilişkin ayrı bir konu. Benim sana yeniden güvenmem bambaşka.' İlk kez karşı çıkmadı. Uzun süre susup oturdu. Sonra kalktı, kapıya yürüdü. Tam çıkarken arkasına döndü. 'Seni kaybettiğimi sandığımda korkudan yere yığıldım,' dedi. 'Ben ise senden yardım isterken zaten seni kaybetmiştim,' diye yanıtladım. Erdem çıktıktan sonra ağladım. Bu kez acıdan değil, aramızda duran gerçeği nihayet adlandırabildiğim için. Haftalar boyunca iyileşmeye odaklandım. Doruk'un beslenme saatlerini, uykusunu, ilk şaşkın bakışlarını öğrendim. Annem geceleri yanımda kaldı. İş arkadaşlarım sırayla arayıp nasıl olduğumu sordu. Bir gün Selin'den kısa bir mesaj geldi. O geceki davranışı için özür diliyordu. Tepsinin kazara devrilmediğini kabul ediyor, Erdem'in tepkisini öngörmediğini söylüyordu. Mesajı tekrar tekrar okumadım. Ekran görüntüsünü ilgili incelemeyle ilgilenen kişiye iletip telefonu kapattım. Onun pişmanlığı beni iyileştirecek değildi. Hastanede yaşananlarla ilgili görüşmeler sürdü. Kimin ne yaptığının araştırılması benim için önemliydi, ama hayatımı yalnızca o gecenin sonucuna bağlamamaya karar verdim. Tedavim ilerledikçe daha uzun yürüyebiliyor, bebeğimi daha rahat kucağıma alabiliyordum. Bir gün aynada kendime baktım ve hâlâ bildiğim kadını gördüm: yorgun, incinmiş ama ayakta. Bir sabah hemşirelerden biri ziyaretime geldi. O gece doğum salonunda bulunan genç kadın, kapının yanında durup konuşmaya başlayamadı. Ona oturmasını söyledim. 'O gün sizi yalnız bıraktığımızı düşündüğümde uyuyamıyorum,' dedi. 'İtiraz ettim ama sonra sustum.' Sesindeki pişmanlık samimiydi. Benden onu rahatlatmamı bekleyip beklemediğini bilmiyordum. 'Ben de o gün mesleğimle ilgili bildiğim her şeyi unutmuş gibi hissettim,' dedim. 'Ama susmanın ne anlama geldiğini artık ikimiz de biliyoruz.' Birlikte biraz ağladık. Onunla konuşmam, odadaki herkesin aynı şekilde davranmadığını anlamamı sağladı. Yine de hiç kimsenin iyi niyetinin yaşananları yok edemeyeceğini biliyordum. İlk kez hastane koridorunda tek başıma yürüdüğüm gün camın önünde durdum. Dışarıda insanlar günlük işlerine devam ediyordu. Çantasını aceleyle taşıyan bir öğrenci, telefonda konuşan bir kadın, yolda el ele yürüyen yaşlı bir çift... Benim için zaman durmuş gibi görünse de dünyanın dönmeye devam etmesi önce öfkelendirdi beni. Sonra o görüntünün içinden tuhaf bir umut çıktı. Benim hayatım da devam edebilirdi. Üstelik kimsenin bana ait kararları benim yerime vermesine izin vermeden. Doruk'un ilk kontrolünden sonra annemle küçük bir fırına uğradık. Bebek arabasının başında uzun süre bekledim. İnsanların bana bakmasını, belki bir şeyler sormasını bekliyordum. Kimse bakmadı. Fırıncı yalnızca 'Bebek uyurken çayınızı sıcak için,' dedi. Gülümsedim. Hayatın sıradanlığını yeniden sevmeyi öğreniyordum. Erdem birkaç kez daha konuşmak istedi. Görüşmelerimizde Doruk'un ihtiyaçlarını sakince ele aldık. Evli kalıp kalmayacağımıza karar verirken acele etmedim. Sonunda bir sabah ona artık aynı eve dönmeyeceğimi söyledim. Ağladı. Ben de ağladım. Ama kararım değişmedi. Oğlum üç aylık olduğunda annemin balkonunda birlikte oturuyorduk. Doruk kucağımda uyurken güneş saçlarının üstüne düşüyordu. İçeriden annemin çay kaşığının sesi geliyordu. Eskiden mutluluğun kusursuz bir evlilik ve eksiksiz bir aile fotoğrafı olduğuna inanırdım. Şimdi huzurun bazen gerçeği kabul etmekle başladığını biliyordum. Doruk uyanıp bana baktı. Elini uzattı, parmağımı yakaladı. O gece hiçbir şey yapamadığımı düşünmüştüm. Oysa bugün ikimiz de buradaydık. Başımı eğip ona gülümsedim. Hayatımız kolay olmayacaktı, fakat bundan sonra korku değil, güven üzerine kurulacaktı. Bunu her gün yeniden hatırlayacak, birbirimize iyi gelmenin yollarını sabırla bulacaktık. Artık yalnız değildik.