Down Sendromlu İkiz Kızlarım Olduğunda Eşimin Ailesi Bize Sırtını Döndü
Bir süre işime ara vermiştim. Ancak kızlarımız altı aylık olduğunda yeniden çalışmaya karar verdim. Evimizin mutfağındaki küçük masaya bilgisayarımı koyup eski müşterilerime ulaşmaya başladım. Başlangıçta yalnızca üç müşterim vardı. Onların ürün fotoğraflarını düzenliyor, siparişlerini takip ediyor, satış sistemlerini kuruyordum. Gündüz kızlarımla ilgileniyor, akşam Koral eve geldiğinde bilgisayarın başına geçiyordum. İlk yıl çok yorulduk. Ama hiç vazgeçmedik. Ekin ve Çisem iki yaşına geldiğinde küçük bir ofis kiralayabilecek kadar para biriktirmiştim. Yanıma iki çalışan aldım. İşimizi yalnızca satış danışmanlığıyla sınırlı tutmadık. Küçük üreticiler için depolama, paketleme ve gönderim hizmetleri sunmaya başladık. Koral da lojistik deneyimiyle bana destek verdi. İşler büyüyünce kendi isteğiyle çalıştığı şirketten ayrılıp ortak oldu. Beş yıl sonra üç şehirde depomuz vardı. Sekiz yıl sonra ise ülkenin farklı bölgelerinde faaliyet gösteren, yüzlerce kişiye iş sağlayan bir şirkete dönüşmüştük. Bütün bunlar olurken kızlarımız da büyüyordu. Ekin konuşmayı çok seviyordu. Tanıştığı herkese gününün nasıl geçtiğini anlatırdı. Çisem daha sakindi. Resim yapmayı, müzik dinlemeyi ve ablasının anlattığı hikâyeleri dinlemeyi severdi. İkisi aynı gün doğmuştu ama birbirlerinden çok farklıydılar. Okullarında arkadaşları vardı. Öğretmenleriyle birlikte onların ihtiyaçlarına uygun eğitim hedefleri belirliyor, biz de evde destekliyorduk. On yaşlarına geldiklerinde kendi tercihlerini açıkça söyleyebilen, neyi sevip sevmediklerini bilen iki neşeli çocuk olmuşlardı. Kayınvalidem ise bütün bu yıllar boyunca onları yalnızca bir kez gördü. O da bir akrabanın cenazesinde. Kızlar yanına gidip selam vermek istediğinde başını çevirerek uzaklaşmıştı. Ekin bana dönüp sormuştu: 'Anne, babaanne bizi sevmiyor mu?' O soruya cevap vermek hayatımın en zor anlarından biriydi. 'Babanızın annesi sizi tanımayı seçmedi, kızım. Ama bunun sizin değerinizle hiçbir ilgisi yok.' Ekin bir süre düşündü. Sonra kardeşinin elini tutup arkadaşlarının yanına gitti. İşte o gün, kızlarımın sevgiyi hak etmek için kimseye kendilerini kanıtlamak zorunda olmadığını bir kez daha anladım. Aradan iki yıl daha geçti. Şirketimiz yeni bir yatırım kararı aldı. İstanbul'un dışında büyük bir lojistik merkezi kuracaktık. Bunun için içinde eski depolar bulunan geniş bir ticari mülk satın almamız gerekiyordu. Satış işlemleriyle hukuk ekibimiz ilgileniyordu. Bir sabah şirketimizin avukatı beni aradı. 'Duygu Hanım, satın alacağımız mülkün kiracıları arasında tanıdığınız bir soyadı var.' Dosyayı açtığımda şaşkınlıktan konuşamadım. Kayınpederimin yıllardır işlettiği mobilya mağazası, satın alacağımız ticari alanın içindeydi. Kayınvalidemle kayınpederim mağazanın üst katındaki, işyerine bağlı lojman niteliğindeki bölümde yaşıyorlardı. Üstelik durumları sandığımdan çok daha kötüydü. Kayınpederimin işletmesi yıllardır zarar ediyordu. Birikmiş kira borçları vardı. Önceki mülk sahibi birkaç kez ödeme planı yapmış, ancak borçlar kapanmamıştı. Satışa çıkarılan mülkün yeni sahibi biz olacaktık. Dosyayı Koral'a gösterdiğimde uzun süre sessiz kaldı. 'Anneme ve babama söylememiz gerekiyor,' dedi. 'Önce ne yapabileceğimizi öğrenelim,' diye cevap verdim. Avukatımızla toplantı yaptık. Kiracıların mevcut sözleşmelerinden doğan hakları korunacaktı. Ancak yeni lojistik merkezinin kurulabilmesi için ticari alanların zaman içinde boşaltılması gerekiyordu. Bütün işlemlerin yasal süreçlere uygun yürütülmesini istedim. Kimsenin bir gecede kapının önüne konmasını istemiyordum. Birkaç hafta sonra kayınpederim Koral'ı aradı. Sesini tanıdığımda yıllar önce hastane odasında yaşadıklarımız gözümün önüne geldi. 'Oğlum, başımız dertte. Dükkânın bulunduğu yer satılmış. Yeni sahipleri depoları boşaltacakmış.' Koral sakin bir sesle cevap verdi. 'Biliyorum baba.' 'Nasıl biliyorsun?' 'Çünkü şirket bizim.' Telefonun diğer ucunda uzun bir sessizlik oldu. Ertesi gün kayınvalidemle kayınpederim ofisimize geldiler. Kayınvalidem, binanın önündeki şirket tabelasına bakarken şaşkınlığını gizleyemiyordu. Toplantı odasına girdiğinde gözleri bana çevrildi. 'Bütün bunları sen mi kurdun?' 'Evet. Koral'la birlikte.' 'Bizim dükkânımızı da sen mi satın aldın?' 'Binanın tamamını şirketimiz satın aldı.' Kayınvalidem sandalyesine oturdu. Sonra yıllar önce hastanede kullandığı o küçümseyici ses tonuyla konuştu. 'Demek şimdi bize geçmişin hesabını soracaksın.' Başımı iki yana salladım. 'Hayır. Bu yatırım kararı sizin orada kiracı olduğunuzu öğrenmeden önce verilmişti.' Kayınpederim araya girdi. 'Peki, şimdi ne olacak? Gidecek yerimiz yok.' Önündeki dosyayı açtım. 'Avukatımız borçlarınızı ve sözleşmenizi inceledi. Size geçiş için makul bir süre tanıyacağız. Ayrıca birikmiş kira borçlarınız konusunda ödeme planı görüşebiliriz.' Kayınvalidem gözlerimin içine baktı. 'Yani bizi kurtarmayacak mısın?' 'Size yasal haklarınızın ötesinde de makul kolaylıklar sunuyoruz. Ama sırf akrabayız diye şirketin yatırımını durduramayız.' Birden sesi yükseldi. 'Biz senin ailendeniz!' İşte o an yıllardır içimde taşıdığım kırgınlık dile geldi. 'Benim iki kızım da sizin ailenizden. Ama siz onları hiç tanımak istemediniz.' Kayınvalidem sustu. Koral söze girdi. 'Anne, kızlarımız on iki yaşında. Doğum günlerini, ilk okul günlerini, bütün çocukluklarını kaçırdınız. Buna rağmen bugün buraya geldiğinizde onları bir kez bile sormadınız.' Odadaki sessizlik ağırlaştı. Kayınpederim başını öne eğdi. Kayınvalidem ise ağlamaya başladı. 'Yanlış yaptım,' dedi sonunda. 'Ama şimdi gerçekten sokakta mı kalacağız?' 'Bunun olmaması için seçenekleri konuşuyoruz,' dedim. 'Fakat yaşamınızı sürdürmek için yeni bir düzen kurmanız gerekiyor.' Sonraki aylarda avukatımızla görüşerek borçlarını yapılandırdılar. Kayınpederim mobilya mağazasını kapatmaya karar verdi. Zaten artık işletmeyi sürdürecek maddi gücü kalmamıştı. Eşyalarının bir bölümünü sattılar, kalanını depoladılar. Kiraladıkları küçük daireye taşındıkları gün kayınvalidem Koral'a bir mesaj gönderdi. 'Bize eski hayatımızı geri vermeyeceğinizi anladım.' Koral cevap yazdı. 'Biz de sizden kızlarımızın kaybolan çocukluğunu geri istemiyoruz.' Bir süre sonra kayınpederim yeniden aradı. Bu kez para istemiyordu. Ekin ve Çisem'le tanışmak istediğini söyledi. Koral önce kızlarımızla konuştu. Onlara dedelerinin yıllar önce uzak kaldığını, şimdi görüşmek istediğini anlattı. Ekin hemen kabul etmedi. 'Bize neden hiç gelmedi?' diye sordu. Bu sorunun cevabını dedesinin vermesi gerektiğini düşündük. İlk buluşmayı bir kafede yaptık. Kayınpederim kızların karşısına oturup geçmişte onları tanımayarak büyük bir hata yaptığını söyledi. Özür diledi. Çisem resim defterini gösterdi. Ekin okulundaki tiyatro çalışmasını anlattı. Dedeleri ikisini dikkatle dinledi. Kayınvalidem ise o buluşmaya gelmedi. Aylar sonra Koral'a bir mektup gönderdi. Yaptığı ayrımcılığın yanlış olduğunu kabul ediyor, kızlardan özür dilemek istediğini söylüyordu. Mektubu kızlarımıza yaşlarına uygun şekilde anlattık. Çisem görüşmek istemedi. Ekin ise düşünmek için zamana ihtiyacı olduğunu söyledi. Kararlarına saygı duyduk. Bir yıl sonra şirketimizin yeni lojistik merkezi açıldı. Açılışta Ekin'le Çisem de yanımızdaydı. İkisi de on üç yaşına gelmişti. Çisem girişteki büyük tabelanın resmini çizdi. Ekin ise kalabalığın önünde mikrofonu eline alıp gülümseyerek konuştu. 'Annemle babam bu şirket için çok çalıştı. Biz de onlarla gurur duyuyoruz.' Koral yanımda gözyaşlarını siliyordu. O an hastanede iki küçük bebeği kucağımıza aldığımız günü hatırladım. Kızlarımızın geleceği için duyduğumuz korkuyu, ardından yaşadığımız acımasızlığı ve o gece verdiğim sözü... Kayınvalidemle kayınpederim artık eski mağazalarında yaşamıyordu. Daha mütevazı bir evde, kendi imkânlarıyla yeni bir hayat kurmaya çalışıyorlardı. Kayınpederleriyle kızlarım arasında zamanla sınırlı ama sıcak bir ilişki gelişti. Kayınvalidem ise hâlâ görüşmelerine katılmıyordu. Özrü geçmişi değiştirmemiş, kızlarımız da onunla yeniden ilişki kurmaya hazır olmadıklarını söylemişti. Biz onları zorlamadık. Çünkü yıllar önce verdiğim söz hiçbir zaman birilerini cezalandırmakla ilgili değildi. Kızlarımın kendilerini sevmeyen insanlara bağımlı olmadan yaşayabilmelerini istiyordum. Şirketimizin açılışından sonra eve döndüğümüzde Ekin'le Çisem salondaki halının üzerine oturdular. Birbirlerine sarılıp kahkahalar atmaya başladılar. Çisem başını kardeşinin omzuna yasladı. Ben de Koral'ın elini tuttum. Yıllarca uğruna çalıştığımız bütün binalardan, depolardan ve kazandığımız paradan daha değerli olan şey hemen karşımızdaydı. Ve hayatımda ilk kez, hastane odasında verdiğim sözü gerçekten tuttuğumu hissettim.