Eşim öldükten sonra bana bıraktığı parayla ucuz bir ev satın aldım
BÖLÜM 2 — Hangi daire? diye sordum. Fatma Hanım elimi bıraktı. Yedi yıl önce Bursa’da bir notere gittiklerini hatırlıyordu. Hakan bir daire satın almış, boşanma işlemleriyle ilgili bazı sorunları çözmeye çalıştığını söyleyerek tapunun annesinin üzerine yapılmasını istemişti. Fatma Hanım birkaç belge imzalamış ama hiçbirinin kopyasını almamıştı. Oğlu, dairenin aslında kendisine ait olduğunu, bu konuyu konuşmanın yalnızca gereksiz sorunlara yol açacağını söylemişti. — Ona inanmıştım, dedi. — Huzurevi meselesinde söylediği yalanlara inandığım gibi… Eksik hatırladığı şeylere dayanarak hemen bir sonuca varmak istemedim. Ertesi gün onu bankaya götürdüm. Fatma Hanım kimliğini göstererek kartının güvenliğinin ihlal edildiğini bildirdi, hesap hareketlerini istedi ve dul maaşını yatırabilmek için yeni bir hesap açtırdı. Temmuz ayından beri düzenli olarak para çekilmişti. Üstelik bazı çekimler, maaşının hesabına yatırıldığı gün yapılmıştı. Hesabında yalnızca 180 lira kalmıştı. — Bana haftada beş yüz lira veriyordu, mutfak masraflarım için, diye fısıldadı. — Maddi açıdan zor bir dönemden geçtiğini söylüyordu. Hesap ekstresini sakladık ve kendisinin bizzat onaylamadığı para çekme işlemlerine itiraz edebilmek için hukuki danışmanlık istedik. Parayı geri alabileceğine dair söz vermedim. Çünkü banka şifresini oğluyla paylaşmıştı ve durum oldukça karmaşıktı. Ardından belediyenin sosyal hizmetler birimine başvurduk. Fatma Hanım’ın sosyal inceleme talep edebileceğini ve barınma seçeneklerinden yararlanabileceğini anlattılar. Ancak sırf oğlu öyle istedi diye kimse onu bir huzurevine gitmeye zorlayamazdı. Şimdilik benimle kalmak istediğini söyledi. Aramızda basit bir birlikte yaşama anlaşması hazırlayıp yazılı hâle getirdik. Bu anlaşma ona herhangi bir mal varlığı devretmiyor, parasını yönetme yetkisini de bana vermiyordu. İlk günlerde Fatma Hanım sofranın en ucunda yemek yiyordu. En ufak bir ses duyduğunda kalkıp gitmeye hazırmış gibi davranıyordu. Bavulu ise yatağının yanında, hâlâ kapalı duruyordu. Ben evde dikiş makinemle okul üniformaları dikerek para kazanıyor, dört kişiyi doyurmanın hesabını yapıyordum. Fazladan param yoktu. Ama onu evden gönderirsem o gece otobüs terminalinde uyumak zorunda kalabileceğini bilmekten korkuyordum. Bir öğleden sonra Fatma Hanım, üzerinde başak figürü işlenmiş ahşap bir kutuyu açtı. İçinde domates, kabak, sivri biber ve mor fasulye tohumları vardı. Tohumlar eski kâğıt parçalarına sarılmıştı. Bana, Hakan’ın zaman zaman çalıştığı ofisten kullanılmamış fotokopi kâğıtları getirdiğini ve kendisinin de bu kâğıtlarla tohumları küçük paketler hâline getirdiğini anlattı. — Eşim Ahmet bu kutuyu yapmıştı. Bu evi de o inşa etmişti. Otuz yıl boyunca bir fidanlıkta çalıştım. Geride bırakmak istemediğim tek şey bu tohumlardı. Elif tohum ekmeyi öğrenmek istedi. Emir ise uzaktan onları izlemekle yetiniyordu. Mehmet’in ölümünden beri kimseye kolay kolay güvenmiyordu. Fakat bir gece yarısı onu Fatma Hanım’ın yanında otururken buldum. Elif kötü bir rüya görmüş, ağlamaya başlamıştı. Fatma Hanım küçük kızı sakinleştiriyordu. — Babanı sana geri getiremem yavrum, diyordu. — Ama yeniden uyuyana kadar yanında kalabilirim. O gece Emir de yanlarına oturdu. Güneş doğduğunda yanıma gelip Fatma Hanım’ın bavulunu artık hazırlamadan bizimle yaşamaya devam edip edemeyeceğini sordu. Aradan dört ay geçti. Fatma Hanım dul maaşını yeni banka hesabından almaya başladı ve ev masraflarına katkıda bulunmak istedi. Çok küçük bir miktarı kabul ettim ve bunu bir deftere kaydettim. Bana daha fazla vermek istediği paranın geri kalanını ise ilaç ve kişisel ihtiyaçları için sakladım. Kışın geçirdiği uzun süreli bir öksürük nedeniyle birlikte aile sağlığı merkezine gittik. Orada sağlık durumuyla ilgili bilgilerin benimle paylaşılabilmesi için yazılı izin verdi. Hiçbir resmî kurumun gözünde aile değildik ama çocuklar artık ona büyükanne diye sesleniyordu. Şubat ayında Fatma Hanım’ın adına Bursa’daki bir apartman dairesinden aidat borcu bildirimi geldi. Zarfı açtı ve benden okumasını istedi. Yazışma adresi hâlâ bizim evimizdi ama borç, Hakan’ın hiç konuşulmamasını istediği o daireye aitti. — Demek ki gerçekten böyle bir daire var, dedim. — Öyle görünüyor. Ama Hakan orada hiçbir hakkım olmadığını söyleyip duruyordu. Mektubu sakladık. Daha fazla araştırma yapamadan, mart ayında bir cumartesi Hakan kapımızda belirdi. Elinde güller, bir pasta ve yüzünde abartılı bir gülümseme vardı. Fatma Hanım, Elif’le birlikte küçük saksılara tohum ekerken onu görünce elindeki bahçe küreğini yere düşürdü. — Anneciğim! Telefonumu çaldılar, bütün numaralarımı kaybettim. İş yerinde de bir sürü sorun yaşadım. Sizi nasıl arayıp bulacağımı bilemedim. Ne kadar merak ettiğimi anlatamam! Ancak adresini bildiği, kendisinin sattığı eve neden bir daha hiç gelmediği sorusuna cevap vermedi. Mutfağa geçtikten sonra çantasından bir belge çıkardı. — Anne, emekli maaşınla ilgili bazı işlemleri halletmemiz gerekiyor. Bunun için bir yetki belgesi imzalaman lazım. Salı günü notere gideriz. Fatma Hanım kâğıdı bana uzattı. — Kızım, benim için okur musun? Yazılar çok küçük. Belge, emekli maaşıyla ilgili hiçbir işlem içermiyordu. Aksine, Hakan’a Bursa’daki daireyi satma, satış fiyatını belirleme, tapu işlemlerini imzalama ve satıştan elde edilen parayı teslim alma yetkisi veriyordu. — Annesinin üzerine kayıtlı bir daireyi neden satmak istiyorsunuz? diye sordum. Yüzündeki gülümseme bir anda kayboldu. — Çünkü parasını ben ödedim. Nadia’dan boşanırken bazı sorunlar vardı. Tapuyu annemin üzerine yaptırdım. Bu benim özel meselem. — Peki anneniz bundan haberdar mıydı? — Sen benim evliliğime karışma! Fatma Hanım ellerini masanın üzerine koydu. — Peki ya imzalamazsam ne olacak? Benim başıma ne gelecek? Hakan, saklamaya bile gerek görmediği bir küçümsemeyle bana baktı. — Cumartesi günü bir daha geleceğim. Yanımda bir noter de olacak. Eğer bu kadın annemin işlerine karışmaya devam ederse, annemi burada zorla tuttuğunu ve mal varlığıma el koymaya çalıştığını söyleyerek hakkında şikâyette bulunacağım.