EŞİM VE ÜÇ KIZIM BİR NEHİRDE KAYBOLDU
Video burada bitmedi. Belgin kameraya yaklaşıp ağlamaklı bir sesle son sözlerini söyledi. 'Seni ve çocuklarımızı dünyadaki her şeyden çok seviyorum. Ne olursa olsun bunu unutma.' Ardından görüntü karardı. Uzun süre hiçbirimiz konuşamadık. Baran sonunda sessizliği bozdu. 'Baba, annemin hastaneye gideceğini bilmiyor muydun?' Başımı salladım. 'Hayır. Bana sadece anneannenize gideceklerini söylemişti.' Yekta bilgisayarın ekranına baktı. 'Peki hastaneye hiç ulaşmışlar mı?' Bu soru beni olduğum yere çiviledi. On iki yıl önce polisler Belgin'in annesine ulaşamadığını doğrulamıştı. Ama başka bir hastaneye gideceğinden kimsenin haberi yoktu. Kazanın gerçekleştiği düşünülen saat, sabahın erken saatleriydi. Belgin'in hastaneye gidip gitmediği hiç araştırılmamıştı. Ertesi sabah üçümüz birlikte eski dosyaları çıkardık. Polisin verdiği raporları, arama çalışmalarının kayıtlarını ve arabanın nehirden çıkarıldığı gün çekilen fotoğrafları yeniden inceledik. Bir ayrıntı dikkatimi çekti. Aracın bulunduğu yer köprünün hemen altı değildi. Yaklaşık iki kilometre aşağıdaydı. Raporda aracın akıntıyla sürüklendiği yazıyordu. Ancak sürücü ve yolcuların araçta bulunduğunu kesin olarak gösteren bir delil yoktu. Yekta masaya eğildi. 'Baba, ya annem ve kızlar o arabada değilse?' 'Peki neredelerdi?' 'Bilmiyorum. Ama belki bunu öğrenebiliriz.' İlk işimiz Belgin'in sözünü ettiği hastaneye gitmek oldu. Eski kayıtların çoğu dijital arşive aktarılmıştı. Hastane yönetimine durumu anlattık, gerekli belgeleri sunduk. Arşiv incelemesi birkaç gün sürdü. Sonunda gelen haber beklemediğimiz bir kapıyı açtı. Belgin gerçekten o sabah hastaneye gelmişti. Saat sekizi kırk yedi geçe kayıt yaptırmıştı. Ama çok daha şaşırtıcı bir ayrıntı vardı. Yanında üç çocuk bulunuyordu. Görevli, hasta kabul notunda çocukların bekleme salonunda anneleriyle birlikte oturduğunun yazıldığını söyledi. Polisin kazanın gerçekleştiğini düşündüğü saatten sonra Belgin hayattaydı. Hastaneden çıktığımda ellerim titriyordu. 'Demek ki nehre düşmediler,' diye fısıldadım. Yekta koluma girdi. 'Baba, henüz ne olduğunu bilmiyoruz.' Haklıydı. Ama artık elimizde yeni bir gerçek vardı. Eski soruşturmanın yeniden değerlendirilmesi için savcılığa başvurduk. Hastane kayıtlarını, videoyu ve kaza dosyasını teslim ettik. Yapılan incelemede aracın nehre nasıl düştüğünün kesin biçimde belirlenemediği ortaya çıktı. Dahası, Belgin'in hastaneden ayrıldıktan sonra aynı gün başka bir sağlık kuruluşuna sevk edildiğine ilişkin bir kayıt bulundu. Göğsünde şiddetli ağrı başlamıştı. Doktorlar ileri tetkik yapılmasını istemişti. Sevk edildiği hastane başka bir ilçedeydi. Oraya gittik. Arşivden çıkan belgeler bizi daha da sarstı. Belgin o gün hastaneye yatırılmış, üç kızımız da yanında bulunan bir yakınına teslim edilmişti. Yakınının adı kayıtlıydı. Belgin'in annesi, kayınvalidem Saliha. On iki yıl önce bana kızının ve torunlarının kendisine hiç ulaşmadığını söyleyen kadın. O anda içimde bir şey koptu. Saliha, olaydan üç yıl sonra hayatını kaybetmişti. Ama ölümünden önce başka bir şehre taşındığını biliyordum. Savcılık kayıtlar üzerinden araştırmayı genişletti. Belgin'in sonraki yıllarda yaşadığına dair bilgiler ortaya çıktı. Bir süre sonra kızlarımızın adına düzenlenmiş okul kayıtlarına da ulaşıldı. Üçü de hayattaydı. Bu haberi aldığımda ağlamaya başladım. Baran bana sarıldı. 'Baba, onları bulacağız.' Fakat cevaplanması gereken korkunç bir soru vardı. Belgin neden bizi terk etmişti? Birkaç gün sonra polis, Belgin'in son bilinen adresini tespit etti. Küçük bir sahil kasabasında yaşıyordu. Kızlarımız da aynı şehirdeydi. Onlarla doğrudan görüşmeden önce yetkililerin iletişim kurmasını bekledik. On iki yılın ardından karşılarına aniden çıkıp hayatlarını altüst etmek istemiyordum. Belgin görüşmeyi kabul etti. Kasabanın küçük bir aile danışmanlığı merkezinde buluştuk. Kapı açıldığında onu hemen tanıdım. Saçlarına beyazlar düşmüştü. Yüzü yaşlanmıştı. Ama gözleri aynıydı. Beni görünce ağlamaya başladı. 'Ulaş...' Ayağa kalktım. 'Bunca yıl neredeydin Belgin?' Cevap vermekte zorlandı. Sonunda sandalyesine oturdu. 'O gün hastanede kalmam gerekti. Annem kızları aldı. Sana haber vereceğini söyledi.' 'Peki sonra?' 'Annem, senin çocukları istemediğini söyledi. Telefonda kendisine böyle konuştuğunu anlattı.' Sözünü kestim. 'Buna nasıl inandın?' Belgin başını eğdi. 'Hastaydım. Korkuyordum. Annem yıllardır aramızdaki anlaşmazlıkları biliyordu. Söylediklerine inanmamı sağladı.' Gözyaşlarını sildi. 'Arabanın nehre düştüğünü sonradan öğrendim. Annem aracın çalındığını, ardından da nehirde bulunduğunu söyledi. Senin bunu bildiğini iddia etti. Hastaneden çıktığımda başka bir şehre gitmiştik.' İnanamıyordum. 'Peki neden beni hiç aramadın?' 'Aradım. Eski numaranı defalarca çevirdim. Ulaşamadım. Annem boşanmak istediğini söylediğin sahte bir mektup gösterdi. Sonra da çocuklarımı senden korumam gerektiğine inandırdı.' Sesim yükseldi. 'Ben sizi öldü sanıyordum! Her gece mezarınız bile olmadığı için ağlıyordum!' Belgin yüzünü ellerine kapattı. 'Bilmiyordum.' Bu söz bütün acımı ortadan kaldırmadı. Ama zamanla ortaya çıkan belgeler, Saliha'nın yıllar boyunca ikimizi de birbirimize karşı kandırdığını doğruladı. Belgin'in bana gönderdiği mektuplar eski evimize hiç ulaşmamıştı. Bazıları yanlış adrese yönlendirilmişti. Saliha'nın bıraktığı evraklar arasında da gerçeğe aykırı yazışmalar bulundu. Aracın nehre nasıl düştüğü ise kesin olarak aydınlatılamadı. Ancak o gün içinde ailemizden kimsenin bulunmadığı anlaşılmıştı. İlk görüşmeden sonra kızlarla buluşmak için ayrı bir gün belirledik. Perran artık yirmi dört yaşındaydı. Şirin yirmi iki, Rengin ise on dokuz. Beni hatırlıyorlardı. Özellikle Perran. Kapıdan girdiğimde birkaç saniye yüzüme baktı. Sonra ağlayarak boynuma sarıldı. 'Baba... Ben senin bizi bıraktığını sanıyordum.' Ona sımsıkı sarıldım. 'Ben sizi bir gün bile bırakmadım kızım.' Şirin ve Rengin de yanımıza geldiler. Yekta ile Baran'ın kapıdan girmesiyle hepimiz ağlamaya başladık. Çocuklarım birbirlerine sarıldılar. On iki yıl önce ayrılan kardeşler artık yetişkindi. Kaybettiğimiz zamanı geri getiremeyeceğimizi biliyorduk. Belgin'le evliliğimizin eski hâline dönmeyeceğini de kabul ettik. Birbirimize anlatmamız gereken çok şey vardı. Güvenin yeniden kurulması kolay değildi. Ama çocuklarımızın birbirlerini yeniden tanımalarına hiçbir şeyin engel olmasına izin vermedik. Evi satmaktan vazgeçtim. Kızların odasını birlikte düzenledik. Eski oyuncaklarını ve fotoğraflarını çıkardık. Bir akşam beş çocuğum salondaki eski aile albümünün başına toplandı. Rengin çocukluk fotoğrafını gösterip gülümsedi. 'Baba, bu elbiseyi gerçekten ben mi giymişim?' 'Sen onu çıkarmamak için bütün gün ağlamıştın.' Hepimiz güldük. Belgin de o akşam yanımızdaydı. Bir süre sonra çocuklar bahçeye çıktılar. Ben kapının önünde durup onları izledim. Belgin yanıma geldi. 'Bana bir gün gerçekten affedebileceğini düşünüyor musun?' Bir süre sustum. 'Bilmiyorum Belgin. Ama artık gerçeği biliyoruz. Bundan sonrasını yalanlarla yaşamayacağız.' Başını salladı. On iki yıl boyunca dört kişiyi toprağa vermeden yaslarını tutmuştum. Şimdi beş çocuğumun kahkahalarını dinliyordum. Eski hayatımız geri gelmemişti. Belgin'le ayrı evlerde yaşamaya devam ettik. Çocuklarımızla yeniden kurduğumuz bağ ise her geçen ay güçlendi. Bir yıl sonra hepimiz aynı bahçede yeni bir aile fotoğrafı çektirdik. Fotoğrafı salonun duvarına, eski aile resmimizin yanına astım. Artık o duvara baktığımda yalnızca kaybettiklerimi değil, yeniden kavuştuğum insanları da görüyordum.