Eski Eşimden Boşandıktan Üç Ay Sonra Hastane Beni Aradı
Mektup benim el yazımla başlamıyordu. Derya, ilk satırda İdil’e seslenmişti. Zarfın içinden ayrıca depodaki bazı sevkiyatlara ait kayıtlar çıktı. Derya, yanlış ellere geçerse insanların zarar görebileceği bu evrakı saklamış ve kız kardeşime ulaşmaya çalışmıştı. Bana doğrudan gelmeye nasıl cesaret edemediğini, boşanırken yüzüne söylediğim o tek sözü hatırlayınca anladım. İdil mektubu tekrar okudu. Derya’nın yeni işine dair anlattıklarını, aramaları ve en son nerede görüştüklerini hatırlamaya çalıştı. Ben içeride bekleyen doktorun elindeki dosyaya bakıyordum. Derya’yı görmem için kısa bir süre verdiler. Ellerimi yıkadım, koruyucu önlüğü giydim ve oda kapısında bir an durdum. İnsanlara ne yapmaları gerektiğini söylemeye alışmıştım. O kapının ardında kimseden bir şey isteyemezdim. Yatağın yanına oturup elini tuttum. Söyleyecek onca söz varken önce boşanma gününü anlattım. Yalan söylediğimi, onu sevmeyi bırakmadığımı ve bütün bunları o gün söylemek yerine gitmesine izin verdiğimi fısıldadım. Derya cevap vermedi. Odada duyduğum tek ses, cihazlardan gelen düzenli vuruşlardı. Doktorun bahsettiği kalp atışı duyulunca bir süre hiçbir şey söyleyemedim. Görevliler Derya’yı bir sonraki tetkike götürmeye hazırlanırken doktor tekrar koridora çıktı. Girişte bir polis memuru ifade almak için bekliyordu. Bir tanık, Derya’nın tarifine uyan bir kadının aynı akşam gri bir araca zorla bindirildiğini bildirmişti. Doktorun sözleri bitmeden İdil’in telefonu çaldı. Ekranda evimizin uzaktan çekilmiş bir fotoğrafı vardı. Gönderen, Derya’nın taşıdığı kayıtları geri istiyordu. Tehdidin kimin işine yaradığını anlamak zor değildi. Yine de bunu tahmin etmekle kanıtlamak arasında fark vardı. İdil’e mesajı silmemesini ve doktorun yanında beklemesini söyledim. Derya’nın sedyesi asansöre girerken bir kez daha elini tutabildim. Kapı kapandı. Parmağımdaki yüzüğü düzelttim ve girişte beni bekleyen memura doğru yürüdüm.Memura doğru yürürken içimde tuhaf bir kararlılık vardı. Bu kez hiçbir şeyden kaçmayacaktım. Ne Derya’dan ne de yıllardır sakladığım gerçeklerden… Memur beni küçük bir odaya aldı. İdil de birkaç dakika sonra yanımıza geldi. Önce tehdit mesajını gösterdim, ardından zarfın içinden çıkan sevkiyat kayıtlarını anlattım. Memur belgeleri incelerken bir noktada durdu. — Bu kayıtların kime ait olduğunu biliyor musunuz? Başımı salladım. — Şirketin eski ortağına. Boşanmadan önce onunla ilgili bazı şüphelerim vardı. Ancak elimde hiçbir kanıt yoktu. İdil şaşkınlıkla bana döndü. — Demek Derya bütün bunları biliyordu… O anda telefonuma bilinmeyen bir numaradan arama geldi. Memur işaret edince açtım ve hoparlöre aldım. Karşıdan gelen ses tanıdıktı. — Belgeleri teslim et. Yoksa Derya’yı bir daha göremezsin. Bir an gözlerimi kapattım. — Derya zaten yıllardır benim yüzümden yalnızdı. Onu bir kez kaybettim. Bir daha kimsenin ona zarar vermesine izin vermeyeceğim. Telefon kapandı. Memur hemen gerekli işlemleri başlattı. İdil’in verdiği bilgiler ve Derya’nın sakladığı kayıtlar sayesinde olayın arkasındaki kişiler kısa sürede tespit edildi. Gri aracın plakası da güvenlik kameralarından belirlenmişti. Derya’nın hastaneye bırakıldığı saatlerde aynı aracın hastanenin çevresinde dolaştığı ortaya çıktı. O gece hastane koridorunda sabaha kadar bekledim. Saatler sonra Gökçe Hanım yanımıza geldi. Yüzünde yorgun ama umut veren bir ifade vardı. — Şimdilik durumu daha iyi. Önümüzde hâlâ zorlu bir süreç var ama tedaviye cevap veriyor. İdil ağlamaya başladı. Ben ise başımı eğip ellerime baktım. O kadar zamandır tutamadığım bir elin yeniden avucumda olabileceğini düşünmek bile içimi titretiyordu. Ertesi sabah Derya gözlerini açtı. Yanına girdiğimde beni gördü. Bir süre konuşmadan yüzüme baktı. Sonra güçlükle fısıldadı: — Yüzüğü hâlâ saklıyor musun? Cebimden yüzüğü çıkardım. Avucumun içinde ona gösterdim. — Hiçbir yere bırakmadım. Derya gözlerini kapattı. Yanaklarından iki damla yaş süzüldü. — Ben de mektubu atamadım, dedi. Elini tuttum. — Biliyorum. Ama artık birbirimizden saklayacak hiçbir şeyimiz kalmasın. Uzun süre cevap vermedi. Sonra gözlerini yeniden açıp bana baktı. — Beni affetmeni istemiyorum. Sadece neden sustuğumu anlamanı istiyorum. Başımı salladım. — Seni anlamak için artık geç kalmayacağım. O gün yüzüğü parmağına takmadım. Çünkü bazı şeylerin yeniden başlaması için önce iyileşmesi gerekiyordu. Derya’nın da bizim de zamana ihtiyacımız vardı. Aylar sonra hastaneden birlikte çıktığımızda kar yağmıyordu. Derya tekerlekli sandalyedeydi, İdil yanımızdaydı. Ben de montumun cebindeki yüzüğü bu kez saklamıyordum. Derya kapının önünde durup bana baktı. — Eve mi gidiyoruz? Gülümsedim. — Eğer istersen, bu kez birlikte kuracağımız bir eve… Elimi tuttu. O an anladım ki bazı evlilikler boşanma kararıyla bitmiyor, bazı aşklar da yıllarca ayrı kaldıkları için tükenmiyordu. Ama en önemlisi şuydu: İnsan sevdiğini kaybettiğinde değil, ona yeniden ulaşma şansı varken susmayı seçtiğinde gerçekten kaybediyordu.