İlk hafta her şey yolundaydı
'Bunlar sadece şakaydı,' dedi. 'Her şeyi büyüttünüz.' 'Şaka, herkes gülebiliyorsa şakadır,' dedim. 'Sana iki kez durmanı söyledim. Sonra da buna test dedin.' Şimal dudaklarını ısırdı. Birkaç dakika sessizlik oldu. Ardından kapıya bakarak, 'O zaman kalacak başka yer bulurum,' dedi. 'İstersen başka bir düzen kurmana yardım ederiz,' dedim. 'Ama bu akşam öfkeyle çıkıp gitmeni istemiyorum. Bir hafta içinde somut bir plan yapalım.' Şimal başını salladı. O gece odasına çekildi. Biz de ardından konuşmaya çalışmadık. Ertesi sabah kahvaltıya tam giyinik geldi. Levent'le göz göze gelmemeye çalışıyordu. Masadaki sessizlik eskisinden ağırdı ama en azından herkesin neye itiraz ettiğini biliyorduk. Şimal iş başvurularını açtı, birkaç yere özgeçmiş gönderdi. Ben de bir tanıdığımın çalıştığı mağazada açık pozisyon olduğunu söyledim. Öğleden sonra annem aradı. 'Şimal ağlayarak bana sizden söz etti,' dedi. İçime bir sıkıntı çöktü. Kardeşim olanları kendi açısından anlatmıştı. Annem, 'Bir havludan ötürü kız kardeşini evden mi kovuyorsun?' diye çıkıştı. 'Mesele havlu değil,' dedim. 'Mesele açıkça söylediğim sınıra bilerek saygı gösterilmemesi.' Annem bir süre dinledi. Sonra, 'Peki ne yapacak bu kız?' diye sordu. Ona birlikte iş ve kalacak yer aradığımızı anlattım. 'Yardım etmek, her davranışı kabul etmek değildir,' dedim. Sesim titremedi. Bunu söylemeyi uzun zamandır öğrenmem gerekiyormuş. Levent'le o gün uzun uzun konuştuk. Ona, 'Ben senden kardeşime bağırmanı istemedim,' dedim. 'Yalnızca rahatsız olduğunda bunu söylemeni bekledim.' Levent kabul etti. 'Sorun çıkarmamak için sustum,' dedi. 'Ama sorun zaten çıkmıştı.' Ortak alanlarda misafir ağırlama, kalış süresi belirleme ve bir sorun olduğunda beraber konuşma konusunda anlaştık. Bu kurallar yalnızca Şimal için değildi; gelecekte kim gelirse gelsin aynı ölçüleri kullanacaktık. Şimal'in odasının kapısından zaman zaman ağlama sesi geliyordu. İçeri girmedim; konuşmak isterse gelebileceğini söyledim. Birkaç gün önceki öfkeme rağmen onu sevdiğimden şüphem yoktu. Fakat sevgiyle boyun eğmenin aynı şey olmadığını şimdi daha iyi anlıyordum. Çocukken Şimal zorlandığında ailede herkes benden onu idare etmemi isterdi. Belki bu yüzden hayır dediğimde bile açıklama borçluymuş gibi hissediyordum. O alışkanlığı da değiştirmem gerekiyordu. Annem ikinci kez aradığında daha sakindi. Şimal'in iş aradığını öğrenmiş, elindeki eski bir ilanı göndermek istemişti. 'Onu kırdığım için üzgünüm,' dedi. 'Seni dinlemeden konuşmuşum.' Ben de 'Yardım etmek istiyorsan doğrudan Şimal'le konuş,' dedim. Böylece herkes kendi sorumluluğunu üstlenmeye başladı. Akşam Şimal kapımı çaldı. Elinde küçücük bir defter vardı. 'Konuşabilir miyiz?' diye sordu. Odaya girdiğinde ağlamıyordu. İlk kez savunmaya geçmeden oturdu. 'Erkek arkadaşım beni aldattı,' dedi. 'Ayrılmadan önce bunun benim yetersizliğim olduğunu söyledi. Sonra beni evden kovdu.' Söylediklerini duyunca içim acıdı. Ayrılığın bu tarafını hiç anlatmamıştı. 'O yüzden mi Levent'i sınadın?' diye sordum. 'Bilmiyorum,' dedi. 'Belki bütün erkeklerin aynı olduğunu kanıtlamak istedim. Belki senin güvenle yaşadığını görmek beni kızdırdı.' Gözlerinden yaşlar süzüldü. 'Bunlar yaptığımı haklı çıkarmıyor.' 'Hayır, çıkarmıyor,' dedim. 'Ama nedenini anlamak, bundan sonra daha iyi karar vermene yardımcı olabilir.' Bana baktı. 'Seni üzmek istemedim,' dedi. 'Yine de üzdüm. Özür dilerim.' Bu cümleyi kabul ettim, ama her şeyin bir anda düzelmeyeceğini söyledim. Sonraki günlerde Şimal evin düzenine uydu. İş görüşmesine gittiği mağazadan olumlu haber aldı. Önce deneme süresiyle çalışacaktı. Bir arkadaşının boşalttığı küçük daireyi de kiralayabilecek durumdaydı. Depozito için bir miktar parayı borç vermeyi teklif ettim; geri ödeme tarihini birlikte yazdık. Bu kez yardımımızın sınırları belliydi. Şimal işe başladığı ilk hafta iki kez geç kaldığı için çok utanmıştı. Beni arayıp müdürünün kızacağını anlattı. Eski alışkanlıkla hemen onu arabayla götürmeyi teklif edecek oldum. Sonra durup, 'Yarın için nasıl bir plan yapabilirsin?' diye sordum. Otobüs saatlerine baktı ve evden daha erken çıkmaya karar verdi. Birkaç gün sonra kendi başına hallettiğini gururla anlattı. Onun değişmesini izlemek bana da iyi geldi. Artık her zorluğunu benim çözmem gerekmediğini fark ettim. Şimal de birinin yardımı olmadan ayakta durabildiğini gördükçe daha az savunmaya geçiyordu. Bir akşam 'Eski ilişkime dönmeyi düşünmüyorum,' dedi. 'Önce kendi düzenimi kurmak istiyorum.' Onun bu kararını destekledim; kendi hayatı hakkında son sözü söyleyecek kişi oydu. Levent'le Şimal tesadüfen mutfakta karşılaştıklarında eskisi gibi yapay sohbetler yaşanmıyordu. İkisi de mesafeli ama nazikti. Bu durum başta tuhaf gelse de herkesin rahat etmesi için ille de yakın olması gerekmediğini anladım. Saygı, zorla kurulan samimiyetten çok daha sağlam bir başlangıçtı. Taşınma günü Levent bavulları arabaya taşıdı. Şimal kapının önünde durup ona döndü. 'Seni de rahatsız ettiğim için özür dilerim,' dedi. Levent başını salladı. 'Bunu söylemen iyi oldu. Umarım yeni evinde huzurlu olursun.' Tokalaştılar. Kimseden daha fazlasını beklemiyorduk. Kardeşimi yeni dairesine götürdüm. Birlikte perdeleri taktık, mutfak dolabına birkaç tabak yerleştirdik. Son kutuyu açarken Şimal, 'Beni tamamen affettin mi?' diye sordu. 'Seni seviyorum,' dedim. 'Ama güveni yeniden kurmak zaman alır. Bunun için ikimizin de emek vermesi gerek.' Gülümsedi. 'Haklısın.' Sonra mutfağına su koyup bana çay hazırladı. İlk defa birbirimizin evinde misafir olmanın ne anlama geldiğini anlamış gibiydik. Eve döndüğümde Levent masaya iki fincan bırakmıştı. 'Bugün zor geçti,' dedi. Yanına oturdum. 'Bir daha benzer bir şey yaşarsak birlikte konuşacağız,' dedim. 'Birbirimizi yalnız bırakmayacağız.' Levent elimi tuttu ve kabul etti. Bir hafta sonra Şimal kendi anahtarının fotoğrafını gönderdi. Altına yalnızca 'İlk maaşımı aldım. Her şey yolunda,' yazmıştı. Ona sevindiğimi söyledim. Bu defa evimizin kapısı bir kavga yüzünden değil, herkesin kendi sınırını öğrendiği için huzurla kapanmıştı.