TEYZEM, ANNEMLE BABAMIN ÖLDÜĞÜ KAZADAN SONRA BENİ BÜYÜTTÜ

'Bütün hayatım boyunca korkunç bir gerçeği benden saklamıştı.'

Mektubu dizlerimin üzerinde düzelttim. Münire teyze karşımdaki koltuğa oturmuş, gözlerini benden kaçırıyordu.

Rüveyda teyzemin tanıdık el yazısını gördükçe boğazım düğümleniyordu.

'Taylan, sana anlatacaklarımın beni affetmeni sağlamayacağını biliyorum. Ama artık gerçeği saklayarak seni koruduğumu söyleyemem. Çünkü seni korumak için yaptığımı düşündüğüm şey, aslında kendi korkaklığımı gizlemekti.'

Bir an okumayı bıraktım.

Teyzem nasıl bir korkaklıktan söz ediyordu?

Sonraki satırlar yirmi bir yıl öncesine uzanıyordu.

'Kazanın olduğu gün annenle baban benim yüzümden o yola çıktılar.'

İçimde keskin bir acı hissettim.

Rüveyda teyze mektubunda, olaydan önceki akşam annemle büyük bir tartışma yaşadıklarını anlatıyordu.

O yıllarda teyzem ciddi bir borcun altına girmişti. Kendi küçük dükkânını açmak için çektiği kredileri ödeyememiş, borçlarını kapatabilmek amacıyla annemden para istemişti.

Annem yardım etmeye çalışmıştı. Ama teyzemin sorunları düşündüklerinden büyüktü.

Sonunda babam Orçun, Rüveyda teyzemin bazı borç evraklarında annemin imzasını taklit ettiğini fark etmişti.

Bu imzalar, annemin bilgisi dışında düzenlenen bir borç taahhüdünde kullanılmıştı.

Babam durumu öğrenince öfkelenmişti.

Annem ise kardeşinin böyle bir şey yaptığına inanmak istememişti.